اگر فردوسی بود یک شاهنامه دیگر برای این مردم می‌سرود

به گزارش جماران به نقل از فرهیختگان، خانه صابر خراسانی را زدند. حوالی ساعت ۷ صبح. خانه آسیب می‌بیند اما او سالم است. منطقه کاملاً غیر نظامی‌ست. به چند ساعت از حمله نمی‌رسد که خراسانی، از این حمله احساس متفاوتی را تجربه می‌کند. احساسی که بنابر نگاه این شاعر و مجری، نگاه او را در نسبت با جنگ و میهن تغییر داده است. نگاهی که او اینگونه روایتش می‌کند:

اختلاف بس است. انگار نفوذی‌هایی داریم که مدام می‌خواهند این اختلافات را برجسته کنند. در شرایط فعلی، پرچم واحد ایران در برابر پرچم اسرائیل قرار دارد و این پرچم باید زیر پرچم سرخ شهدا باشد. این جوشش و اتحادی که در خیابان می‌بینید، امتداد قیام سیدالشهداست. دشمن این را فهمیده و مسیر را یاد گرفته. به شما قول می‌دهم اگر این اتفاقات مصادف با دهه محرم بود، می‌دیدید که چه غوغایی می‌شد و دیوارها هم به خیابان می‌آمدند! جوشش را امام حسین (ع) بلد است ایجاد کند و دشمن دقیقاً از همین می‌ترسد.

باید سفر کرد تا فهمید در جاهای دیگر مردم از هم فرار می‌کنند، اما اینجا زیر بمباران، همدیگر را بغل می‌کنند. کاش می‌شد این را نقاشی کرد یا درباره‌اش شعر گفت. نمی‌دانم جامعه‌شناسان با این پدیده چه می‌کنند، اما به نظرم جای فردوسی خالی است تا یک «شاهنامه به‌روز» بنویسد. جای شهید آوینی هم خالی است تا بیاید و این‌ها را روایت کند؛ چون صدای آوینی هم طنین «ما رأیت الا جمیلا» داشت.