آنچه که از روز شنبه 9 اسفند 1404 در خیابان های سراسر ایران جاری است و هر شب تبدیل به قراری ثابت در میادین بزرگ و کوچک و حتی بلوارها و خیابان های فرعی شهرهای سرتاسر ایران بزرگ شده، شکل و صورتی خاص از امامت امت در روزهای جنگی ایران است.
امام خمینی (س) بعد از رفراندوم 10 و 11 فروردین 1358، در روز دوازدهم، طی پیامی این روز را « روز امامت امت و روز فتح و ظفر ملت» نامیده و جمهوری اسلامی را رسما اعلام کردند.
آنچه که از روز شنبه 9 اسفند 1404 در خیابان های سراسر ایران جاری است و هر شب تبدیل به قراری ثابت در میادین بزرگ و کوچک و حتی بلوارها و خیابان های فرعی شهرهای سرتاسر ایران بزرگ شده، شکل و صورتی خاص از امامت امت در روزهای جنگی ایران است. در شرایطی که از روز شنبه کشور در فقدان وجود فیزیکی رهبر شهید انقلاب با شورای رهبری اداره می شود، شماری از فرماندهان عالیرتبه نظامی به شهادت رسیده، مسئولان در شرایط خاص امنیتی کمتر در منظر عمومی حاضرند، بمباران مناطق مسکونی و اماکن عمومی بی رحمانه ادامه دارد و بسیاری از شهروندان شهر و کاشانه خود را ترک کرده اند، این مردم اند که پیشرو و پیشتاز عرصه عمومی شده و با پر کردن خیابان ها، استحکام و ثبات قدرت ملی را به منصه ظهور رسانده اند.
مشاهدات میدانی در تمام شب های اخیر حاکی از حضور پررنگ اقسام مختلفی از مردم در معابر عمومی است. در این تجمعات افرادی به چشم می خورند که از نگاه یک فرد دور از میدان، توقع حضور آنان نمی رود. بسیاری مردم، به صورت انفرادی یا خانوادگی در ساعات مقرر از منزل خود راه افتاده و به ظرف میادین محل قرار حرکت می کنند. شعار ساده الله اکبر و پرچم ایران نشانه اصلی این خیل عظیم مردمی است.
شوربختانه این حضور گسترده به دلیل پراکندگی در هزاران نقطه در کشور، امکان بازنمایی رسانه ای شایسته ندارد، اما روایت آن در حد مقدورات، وظیفه ای مهم بر دوش اهالی رسانه است. تحلیل چرایی این حضور گسترده اما، کار اهالی دانشگاه و علم؛ و پاسخ درخور به آن، تکلیف مسئولین کشور و به خصوص در شرایط کنونی شورای رهبری، است.
این بسیج عمومی، همان سلاح کشنده برای دشمنان است که از ابتدای پیروزی انقلاب، همواره در لحظات حساس به میدان آمده. این همان بن مایه قوی ای است که درک و فهم آن برای عمده ی مخالفان و منتقدان و بدخواهان، امکان ناپذیر بوده و هست. حقیقتا حیف است که این حضور آگاهانه، علی رغم تمام گلایه ها و با وجود اینکه در همین شرایط نیز بخش هایی از جامعه مواضع کاملا مخالف دارند، با تفرقه افکنی تخریب شود.
امروز هیچ اولویتی جز دفاع ملی و حمایت معنوی از نیروهای مسلح وجود ندارد. هرگونه اظهارنظر افراد غیرمسئول که شائبه جنگ قدرت بر سر رهبری آینده را ایجاد کند، خطایی نابخشودنی است.
