پسر طلایی کاراته ایران در ناگویا: حاضرم جانم را برای موفقیت برادرم بگذارم

جماران ورزشی: طلای مرتضی نعمتی در بازی‌های آسیایی ناگویا، تنها یک مدال ارزشمند برای کاروان ایران نبود؛ این قهرمانی آغاز مسیر طلایی کاراته ایران در این رقابت‌ها شد. نعمتی پس از عبور از حریفان قدرتمند و شکست قهرمان دوره قبل، نخستین طلای کاروان را به دست آورد تا در ادامه، برادرش محمود نعمتی نیز به مدال طلا برسد.

طلایی‌شدن دو برادر در یک دوره بازی‌های آسیایی، پس از سال‌ها تلاش و عبور از دشواری‌های فراوان، اتفاقی ماندگار در تاریخ ورزش ایران رقم زد. برای دو برادر نعمتی، این قهرمانی حاصل سال‌ها تمرین، تجربه شکست و پیروزی و عبور از دشواری‌هایی بود که به‌ویژه در مسیر بازگشت محمود به ورزش قهرمانی وجود داشت. هم‌زمانی دو مدال طلا، این موفقیت را به رویدادی ماندگار در کاراته ایران تبدیل کرد.

 

جماران: با شکست قهرمان دوره قبل بازی‌های آسیایی شروع کردید و در ادامه هم با قدرت به فینال رسیدید. از همان مبارزه اول چه چیزی به شما اطمینان داد که می‌توانید برای طلا بجنگید؟

نعمتی: هدف‌گذاری ما پیش از آغاز بازی‌های آسیایی، کسب مدال طلا بود؛ چرا که رقابت‌های تیمی اهمیت زیادی دارند و مدال طلا نیز از نظر جایگاه در رنکینگ  برای من و فدراسیون، ارزش ویژه‌ای داشت. البته این موضوع به معنای کم‌ ارزش‌بودن مدال‌های دیگر نیست، اما طبیعی است که همه ورزشکاران برای رسیدن به بالاترین جایگاه تلاش کنند. با توجه به اینکه دو سال بود در مسابقات آسیایی شرکت می‌کردم و سال گذشته نیز به مدال نقره رسیده بودم، خودم را یکی از مدعیان این وزن می‌دانستم. دو ماه پیش از بازی‌های آسیایی ناگویا نیز موفق شده بودم مدال طلا بگیرم و همین حریف قزاقستانی را شکست دهم. در ناگویا با سخت‌ترین قرعه ممکن روبه‌رو شدم، اما تمریناتم شرایطی فراهم کرده بود که بتوانم با اختلاف پنج امتیاز حریف قدرتمندم را شکست دهم. پس از آن، مبارزه‌به‌مبارزه پیش رفتم و در نهایت توانستم مدال طلای بازی‌های آسیایی را به دست بیاورم.

 

جماران: شما نخستین طلای کاروان ایران در ناگویا را به دست آوردید. وقتی متوجه شدید اولین طلای کاروان را شما گرفته‌اید، این موضوع برایتان بیشتر افتخار بود یا فشار مسئولیت را بیشتر کرد؟

نعمتی: وقتی دو روز از بازی‌ها گذشته بود و رنکینگ کشورها را بررسی می‌کردم، به نظرم می‌رسید ایران در جایگاه سی‌ام قرار دارد. همین موضوع احساس مسئولیت بیشتری در من ایجاد کرد و دوست داشتم کشورمان دست‌کم به جمع ۱۰ کشور برتر رنکینگ برسد. با خودم هدف‌گذاری کردم که نخستین چراغ طلایی کاروان را روشن کنم و خدا را شکر، شرمنده نشدم و توانستم این کار را انجام دهم. پس از آن، برادرم نیز به لطف خدا دومین چراغ طلایی کاروان را روشن کرد و روند موفقیت‌ها ادامه پیدا کرد. این اتفاق برای من بسیار افتخارآمیز بود و احساس غرور می‌کردم که توانسته‌ایم نام ایران را در رنکینگ اصلی رقابت‌ها مطرح کنیم. طلای ما باعث افتخار بود و ورزشکاران دیگر کاروان نیز با پشتوانه این موفقیت‌ها برای ادامه رقابت‌ها انگیزه بیشتری پیدا کردند.

 

جماران: یکی از اتفاقات ویژه ناگویا این بود که شما و برادرتان محمود نعمتی هر دو در یک دوره بازی‌های آسیایی طلا گرفتید و نام‌تان در کنار برادران روحانی قرار گرفت. این اتفاق برای شما به‌عنوان یک ورزشکار مهم‌تر بود یا به‌عنوان برادر؟

نعمتی: این اتفاق از رویدادهای کم‌نظیر ورزش ایران است. حدود ۲۰ سال پیش، برادران روحانی توانسته بودند چنین افتخاری را در کاراته رقم بزنند و در رشته‌های ورزشی دیگر نیز نمونه‌هایی از موفقیت هم‌زمان برادران وجود داشته است. با این حال، چه چیزی می‌تواند برای یک ورزشکار ارزشمندتر از این باشد که در کنار برادرش، کسی که حدود ۱۵ سال با او این مسیر را طی کرده، به چنین موفقیتی برسد؟ ما در این سال‌ها تجربه‌های سخت و شیرین زیادی را پشت سر گذاشتیم؛ در مسابقاتی شرکت کردیم که دست خالی برگشتیم و در رقابت‌هایی نیز با موفقیت و مدال به خانه بازگشتیم. خداراشکر، در نهایت اتفاقی رقم خورد که هر دو توانستیم مدال طلا بگیریم. این افتخار نه‌تنها در تاریخ کاراته ایران، بلکه در تاریخ ورزش کشور ثبت شد و برای من اتفاقی ماندگار است. هنوز هم وقتی به آن فکر می‌کنم، احساس خوشحالی می‌کنم و حالم بهتر می‌شود.

این خوشحالی با توجه به مسیری که محمود در دو سال اخیر پشت سر گذاشت، برایم دوچندان است. او به‌ویژه در سال گذشته شرایط بسیار دشواری داشت و سه عمل جراحی سنگین را پشت سر گذاشت؛ به‌طوری‌که بسیاری حتی تصور نمی‌کردند بتواند به ورزش بازگردد، چه برسد به اینکه به بازی‌های آسیایی برسد. حتی خود من نیز برای حضور برادرم در این رقابت‌ها شانس چندانی قائل نبودم، زیرا آسیب‌دیدگی سنگینی داشت. با این حال، او با اراده و تلاش فراوان و با کمک خداوند توانست به این مرحله برسد. واقعاً به او افتخار می‌کنم که مسئولیتی را که بر دوشش بود، به بهترین شکل انجام داد. در وزن ما چهره‌های بزرگی مانند سجاد گنج‌زاده قهرمان و اباذری، نایب‌قهرمان جهان، حضور داشتند و این وزن همواره مدال‌آوران مطرحی داشته است. خدا را شکر، محمود توانست سربلند باشد و من نیز از موفقیت او بسیار خوشحالم.

 

جماران: در جریان مبارزه برادرتان هم از کنار تاتامی او را تشویق می‌کردید و حتی گفته‌اید حاضر بودید هر جریمه‌ای را پرداخت کنید تا او پیروز شود. این میزان هیجان برای برادر از کجا می‌آید؟

نعمتی: این احساس، متقابل است. وقتی محمود روی تاتامی می‌رود، احساس می‌کنم  خودم در حال مبارزه هستم. رابطه عاطفی عمیقی میان ما وجود دارد و نگاه‌هایی که در جریان رقابت به یکدیگر داریم، کمک زیادی به هر دوی ما می‌کند. محمود برادر کوچک‌تر من است و وقتی مبارزه می‌کند، احساس می‌کنم تمام وجودم درگیر رقابت شده است. تلاش می‌کنم هر آنچه در توان دارم، حتی از جانم، برای موفقیت او بگذارم؛ زیرا می‌دانم  برای رسیدن به این جایگاه چه سختی‌هایی را پشت سر گذاشته است.

 

جماران: آیا بعد از دو قهرمانی اخیر، دیگر از خودتان انتظار دارید در هر مسابقه فقط برای طلا روی تاتامی بروید؟ این توقع بالا تبدیل به فشار نشده است؟

نعمتی: کاراته رشته‌ای رکوردی نیست و نتیجه آن به شرایط لحظه‌ای مبارزه بستگی دارد؛ بنابراین نمی‌توان پیش‌بینی کرد که یک ورزشکار در رقابت بعدی حتماً نتیجه بهتری خواهد گرفت. ما تلاش کرده‌ایم پس از هر مدال طلا، آن را به بخشی از کارنامه خود تبدیل کنیم و در گذشته نگه داریم. از مبارزات درس می‌گیریم، مدتی از موفقیت به‌دست‌آمده لذت می‌بریم و سپس تمریناتمان را برای ادامه مسیر از سر می‌گیریم. قرار نیست با کسب مدال در همان موفقیت متوقف شویم یا از ادامه تلاش دست بکشیم. با این حال، چه هدفی بهتر از این است که ورزشکار همواره برای کسب مدال طلا برنامه‌ریزی کند؟ ما همیشه با هدف رسیدن به سکوی نخست وارد رقابت‌ها می‌شویم و خدا را شکر می‌کنم که لطف او شامل حال ما بوده و توانسته‌ایم به مدال طلا برسیم.

 

جماران: اگر قرار باشد یک مشکل اساسی کاراته ایران را که کمتر درباره آن صحبت شده نام ببرید، چه چیزی را مطرح می‌کنید؟

نعمتی: اگر عملکرد کاراته را بررسی کنیم، می‌بینیم که این رشته همواره سهم مهمی در موفقیت کاروان ورزشی ایران داشته است. در بازی‌های آسیایی ناگویا نیز کاراته با وجود تعداد محدود ورزشکاران، سومین رشته برتر کاروان بود. ما در مجموع 7 شانس مدال داشتیم و موفق شدیم 2 مدال طلا و 3 مدال نقره کسب کنیم که نتیجه قابل قبولی است. با وجود این موفقیت‌ها، معتقدم حمایت وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک از فدراسیون کاراته باید بیشتر شود. در حال حاضر سالن تمرین مناسبی داریم، اما با مشکل خوابگاه روبه‌رو هستیم. استقرار متمرکز ورزشکاران در اردوها می‌تواند به بهبود شرایط تمرینی کمک کند؛ زیرا جابه‌جایی محل اسکان در دوران اردو دشواری‌های خاص خود را دارد. سالنی که در اختیار داریم، طی یک سال اخیر کمک زیادی به ما کرده و بخشی از نتایج فعلی را می‌توان در همین شرایط بهتر تمرینی مشاهده کرد.

در کنار حمایت‌های نهادی، امیدوارم اسپانسرها نیز به این رشته ورود کنند. این حمایت نباید فقط به ملی‌پوشان محدود باشد؛ حضور حامیان مالی در لیگ کاراته هم می‌تواند به پویایی و فعال‌ترشدن این رشته در ایران کمک کند. هرچه شرایط مالی و اجرایی کاراته بهتر شود، امکان فعالیت گسترده‌تر و فراهم‌کردن بستر مناسب‌تری برای ورزشکاران نیز افزایش پیدا می‌کند.

 

جماران: حرف آخر؟

نعمتی: امیدوارم هیچ‌گاه شرمنده مردم نباشیم. خوشحالیم که توانستیم، حتی برای لحظاتی، دل مردم عزیزمان را شاد کنیم. از خداوند بزرگ، پدر و مادرم، مربی‌ام، کادر فنی و فدراسیون کاراته تشکر می‌کنم. همچنین قدردان همه مردم عزیزی هستم که همواره ما را دعا کرده‌اند و پشتیبانمان بوده‌اند. امیدوارم در ادامه مسیر نیز بتوانیم بدرخشیم، افتخارات بیشتری برای کشورمان به دست بیاوریم و  دل مردم را شاد کنیم.

مشاهده خبر در جماران