تکواندوکار نقره ای ایران در ناگویا: هیچ مسئولی به استقبال من نیامد/ فقط برای مردم و کشورم مدال می گیرم

جماران ورزشی: مهدی حاجی موسایی در بازی‌های آسیایی ناگویا در وزن ۶۸ کیلوگرم تا آستانه کسب مدال طلا پیش رفت، اما در ثانیه‌های پایانی فینال، نقره سهم او شد. تکواندوکار جوان ایران که برای رسیدن به سکوی نخست با حریفانی پرافتخار از جهان و آسیا رقابت کرد، حالا دومین نقره خود در بازی‌های آسیایی را در کارنامه دارد و هدفش همچنان کسب خوشرنگ‌ترین مدال در رویدادهای بزرگ پیش رو است.

 

جماران: بازی‌های‌آسیایی چطور بود و سطح رقابت‌ها را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

حاجی‌ موسایی:  بازی‌های آسیایی دقیقاً مثل المپیک است و بعد از المپیک، یکی از سنگین‌ترین رویدادها محسوب می‌شود. سطح مسابقات بسیار سنگین بود. حریف فینالی من قهرمان چند دوره جهان بود و حریف نیمه نهایی نیز نقره المپیک داشت و چندین مدال طلا، نقره و برنز جهان و آسیا را کسب و یکی از پرافتخارترین حریفان من بود. بنابراین سطح مسابقات بسیار بالا و رقابت‌ها سخت بود.

 

جماران: بعد از فینال عذرخواهی کردید؛ چرا با وجود کسب مدال نقره تا این اندازه خودتان را مسئول این نتیجه می‌دانستید؟

حاجی موسایی:  من با خودم نیت کرده بودم وقتی اعزام شدم، حال دل مردم را با مدال طلا خوب کنم و بعد از کسب طلا آن را به مردم تقدیم کنم. این نیت من بود، اما در لحظه آخر فرصت را از دست دادم. در ثانیه‌های پایانی مدال طلا را از دست دادم و با خودم گفتم دیگر چگونه می‌توانم به مردم نگاه کنم؟ احساس کردم شرمنده هموطنانم شده‌ام و به همین دلیل احساس مسئولیت می‌کنم، چون حس می‌کنم در این شرایط مردم چشم امیدشان به ما ورزشکاران بود. کاش می‌شد با بهترین مدال آنها را خوشحال کنم.

 

جماران: در مسابقات جهانی در وزن ۶۳ کیلوگرم شرکت کردید، اما در ناگویا در وزن ۶۸ کیلوگرم مبارزه کردید. این تغییر وزن تا چه اندازه روی عملکردتان تأثیر داشت و آیا این تصمیم موقتی است یا ممکن است در ادامه مسیر در همین وزن رقابت کنید؟

حاجی موسایی: در مسابقات جهانی در وزن ۶۳ کیلوگرم مسابقه می‌دهم، اما در این مسابقات برای نخستین بار در وزن ۶۸ کیلوگرم مبارزه کردم و نسبت به حریفان، زیر وزن بودم و در مجموع خیلی سبک‌تر از آنها بودم. از لحاظ قدرت بدنی، قدرت من به آنها نمی‌رسید، اما سعی کردیم از تجربیاتی که دارم، تکنیک‌ها و آنالیزهای دقیقی که انجام داده بودیم، به خوبی استفاده کنیم و خدا را شکر توانستم تا فینال این مسابقات پیش بروم. این تغییر وزن موقتی نیست؛ من در مسابقات جهانی در وزن ۶۳ کیلوگرم مسابقه می‌دهم، اما در مسابقاتی که به صورت المپیکی برگزار می‌شوند، در وزن ۶۸ کیلوگرم رقابت خواهم کرد.

 

جماران: در نیمه‌نهایی نشان دادید که می‌توانید قهرمان جهان را شکست بدهید. آیا بعد از آن مسابقه احساس کردید مدال طلا دیگر برای خودتان است؟

حاجی موسایی: قطعاً من از ابتدا برای مدال طلا برنامه‌ریزی کرده بودم. البته برای نخستین بار نبود که مقابل حریفان بزرگ قرار می‌گرفتم. چهار، پنج سال است که مقابل بهترین حریفان دنیا قرار می‌گیرم؛ برابر نایب‌قهرمان المپیک، برنزی ، قهرمان المپیک و همچنین قهرمانان جهان مبارزه کرده‌ام و این موضوع هیچ‌وقت باعث تضعیف عملکرد من نمی‌شد. قطعاً برای مدال طلا آمده بودم و همان لحظه هم در زمین تا ثانیه آخر برای طلا می‌جنگیدم و می‌دانستم که این مدال قابل دستیابی است. با این حال، یک‌سری مسائل دیگر دست ما نیست. حتی ضربه آخرم را هم به صورت حریف زدم، اما سنسور روپایی من با کلاه حریف اصابت نکرد. داور می‌توانست امتیاز را بشمارد، اما این کار را نکرد. اگر داور آن امتیاز را می‌شمرد، قطعاً نتیجه عوض می‌شد و مدال طلا برای من بود. البته این لطف خدا و تصمیم خداست و من همیشه به خدا و حکمت‌های خدا احترام می‌گذارم.

 

جماران: این دومین نقره بازی‌های آسیایی شما است؛ این مدال برایت نشانه ثبات است یا اینکه بعد از دو بار نایب‌قهرمانی، حالا طلا تبدیل به یک مطالبه شخصی شده است؟

حاجی موسایی: بله، خدا را شکر به لطف خدا این دومین فینال من در بازی‌های آسیایی بود و دومین نقره بازی‌های آسیایی را گرفتم. قطعاً هر کسی خوشرنگ‌ترین مدال را دوست دارد. من از همین حالا برای بازی‌های بعدی می‌جنگم و همیشه عاشق خوشرنگ‌ترین مدال هستم. با تمام وجودم تلاشم را می‌کنم تا بتوانم در هر رویدادی، اصلاً برایم مهم نیست چه مسابقه‌ای باشد، خوشرنگ‌ترین مدال را کسب کنم.

 

جماران: فکر می‌کنید چرا با وجود اینکه در مسابقات بزرگ خودتان را به فینال می‌رسانید، هنوز نتوانستید مدال طلای بازی‌های آسیایی را کسب کنید؟

حاجی موسایی:  بالاخره مسابقه و ذات ورزش نیز همین است. من این مدال را در لحظه آخر از دست دادم. حتی مدال طلا برای من بود. اگر داور امتیازم را می‌شمرد یا اگر کمی بدشانسی من کمتر بود و پایم کامل به کلاه حریف می‌رسید، سنسور پایم قطعاً نتیجه را تغییر می‌داد و الان رنگ مدالم عوض شده بود. من باختم را به دلیل کم‌تجربگی یا اینکه رویداد خیلی بزرگ و میدان بزرگی بود، نمی‌بینم. در آن لحظه اتفاقی افتاد؛ پای حریف به من خورد و امتیازش ثبت شد.

 

جماران: اگر فینال را کنار بگذاریم، آیا از عملکردتان در ناگویا واقعاً راضی هستید یا احساس می‌کنید با توجه به مسیری که تا فینال طی کردید، باید طلا را می‌گرفتید؟

حاجی موسایی: قطعاً از عملکردم خیلی راضی هستم. حریف اولم، تکواندوکار چینی، یکی از حریفان خیلی خوب دنیا بود و قهرمانان بزرگ دنیا را شکست داده بود. حریف دومم نیز نایب‌قهرمان المپیک بود و چندین مدال جهانی و آسیایی داشت و من توانستم این حریفان را شکست دهم. این موضوع برایم خیلی ارزشمند بود. حتی در فینال هم برنده بودم، اما در یک لحظه شرایط تغییر کرد. از عملکردم خیلی راضی هستم، اما کار زیادی دارم و بسیاری از ایرادهایم در این مسابقات مشخص شد. زمان خوبی در اختیار دارم و باید حتماً روی این ایرادها کار کنم. باید یک‌سری تکنیک‌ها را نیز به خودم اضافه کنم تا بتوانم با لطف خدا این مسیر را ادامه دهم.

 

جماران: در پایان، شرایط کلی تکواندو را در حال حاضر رضایت‌بخش می‌دانید؟

حاجی موسایی: خدا را شکر شرایط تکواندو خیلی خوب است و از همه چیز راضی هستم. تنها انتظاری که از مسئولان داشتم این بود که وقتی به شهرم برمی‌گردم، حداقل برای استقبال، دیدنم و احترام گذاشتن به من بیایند. اما هیچ‌کس تماس نگرفت و هیچ‌کس من را ندید. احساس می‌کنم مدالم برای آنها خیلی بی‌ارزش است. این اولین بار هم نیست؛ چندین سال است که در چنین رویدادهایی مدال می‌آورم، اما برای هیچ‌کس مهم نیست. از یک جایی به بعد فقط تصمیم گرفتم برای هیچ‌کس دیگری مدال نگیرم، جز اینکه مدالم برای مردمم و کشورم باشد. البته از شهرداری کرج و هیئت تکواندوی کرج تشکر می‌کنم. واقعاً این عزیزانی که نام بردم در حد توانشان کنار من بودند و همراهی‌ام کردند. به‌جز این دو هیئت تکواندوی البرز و شهرداری کرج، دیگر هیچ مسئولی را ندیدم که حتی به نشانه احترام با من تماس بگیرد و یک خوشامدگویی ساده داشته باشد.  من واقعاً انتظار زیادی از کسی ندارم، اما بعضی مواقع آدم ناراحت و دلسرد می‌شود. باز هم می‌کویم که برای مردمم می‌جنگم و همیشه مدالم را به مردمم تقدیم می‌کنم. حال دل مردم برای من اولویت اصلی است و برای لبخند مردم هر کاری می‌کنم. امیدوارم مردم مدالم را از من بپذیرند و امیدوارم توانسته باشم با مبارزه‌هایم ذره‌ای هیجان را به خانه‌های آنها برده باشم. از اینجا می‌گویم که با تمام وجودم دوستشان دارم.

 

 

مشاهده خبر در جماران