یادداشت/
به یاد او
شاید به جرأت بتوان ادعا کرد که مهمترین میراث دوران رهبری آیت الله خامنهای کسب آمادگی همه جانبه دفاعی در نیروهای مسلح و بدنه مدیریتی کشور برای چنین روزگاری بود؛ روزگاری که دشمنان بزرگی و سرفرازی ایران زمین همه هنجارها و قواعد جهانی را برای تجاوز وحشیانه خود پشت سر گذاردند.
این روزها آنقدر یادداشت و بیانیه در مورد رهبر شهید حضرت آیتالله خامنهای منتشر شده که هرچه بگوییم شاید تکراری به نظر برسد. اما به هر حال حیف است چند سطری ننویسیم.
وقتی بزرگی از یک خاندان دار فانی را وداع میگوید، حتی به مرگ طبیعی و در کهولت سن، بنا به رسم ادب و انسانیت، ما ایرانیها از بزرگیها و افتخارات او یاد میکنیم. شاید بعدها که داغها فرو نشست، و در صورت ضرورت، کسانی به نقد عملکرد آن سفر کرده بپردازند؛ که آری در فلان مقام و موقعیت خوب بود چنان کار را میکرد و… اما، حتی اگر نقدی هم به کارنامه عملکرد کسی که دستش از دنیا کوتاه شده وارد باشد، این کار زمان و مکان خودش را دارد و زبان و ادبیات خاص خودش را میطلبد.
تمام این حکایت در مورد شهید متفاوت است؛ آن هم رهبری که به دست شقیترین و جنایتکارترین عناصر روزگار به تیر کین گرفتار آمده است.
خامنهای بزرگ، در پی خمینی کبیر، طی چند دهه با قاطعیت از کیان و استقلال ایران زمین جانانه دفاع کرد. هیچ نقدی نافی بزرگی این رادمرد نیست. او به راستی زمامداری قاطع و مسلط بر امور بود. در زیرکی و کیاست او، در امر سیاست و مدیریت کشور، تردید نمیتوان روا داشت. برای آنکه به بزرگی رهبر شهید اعتراف کنیم لازم نیست از نگاه مذهبی و بر مبنای اطاعت دینی به موضوع نظر کنیم. کافی است از نگاه دفاع از استقلال و عظمت ایران در برابر زیادی خواهیها و طمعورزیهای قدرتهای سلطهگر جهانی به مسأله نگاه کنیم.
تجربه نشان داد بدبینی او به قدرتهای سلطهگر غربی و بیاعتمادی او به استکبار جهانی نگاه درستتری بود. شاید به جرأت بتوان ادعا کرد که مهمترین میراث دوران رهبری آیت الله خامنهای کسب آمادگی همه جانبه دفاعی در نیروهای مسلح و بدنه مدیریتی کشور برای چنین روزگاری بود؛ روزگاری که دشمنان بزرگی و سرفرازی ایران زمین همه هنجارها و قواعد جهانی را برای تجاوز وحشیانه خود پشت سر گذاردند. خدایش رحمت کناد.
مشاهده خبر در جماران