مهاجم پرتغالی دوباره در جام جهانی نشان داد که کریستیانو و غرورش برایش از تیم ملی کشورش اهمیت بیشتری دارند.
ورزشی جماران، فرشته مقدم: ماجراجویی کریستیانو رونالدو در جام جهانی با شکست پرتغال برابر اسپانیا در مرحله یک هشتم نهایی پس از ۲۰ سال به پایان رسید. مهاجم ۴۱ ساله تنها و با چشمان گریان در حالی زمین را ترک کرد که می دانست دیگر فرصتی برای فتح بهترین جام ملی ندارد. او هرگز در جام جهانی ۲۰۲۶ مانند یک ستاره عمل نکرد و در تیم کم فروغ پرتغال به یک دردسر تبدیل شده بود. روبرتو مارتینس سرمربی جرات نداشت او را روی نیمکت بنشاند، حتی پس از اینکه گونسالو راموس گل پیروزی پرتغال را برابر کرواسی به ثمر رساند و مردم این کشور خواستند تا این مهاجم در بازی مقابل اسپانیا در ترکیب باشد، باز هم رونالدو از ابتدا به میدان رفت و تا پایان در زمین ماند.
او در ۹۰ دقیقه تنها ۱۹ بار لمس توپ داشت و به جز سه ضربه به سمت دروازه کار دیگری انجام نداد. در مجموع در این جام 3 گل به ثمر رساند. کریستیانو با باز کردن دروازه ازبکستان نخستین بازیکنی لقب گرفت که در 6 دوره جام جهانی گلزنی می کند و پس از گلزنی از روی نقطه پنالتی برابر کرواسی برای نخستین بار در مرحله حذفی توانست یک گل به ثمر برساند. آن دو تنها دستاوردهای رونالدو در جام جهانی ۲۰۲۶ بودند.
با این حال او با وجود اینکه نتوانست کمکی به تیم ملی کشورش کند شروع کرد از خود تعریف کردن. رونالدو در مصاحبه بعد از بازی گفت: "من سه جام با پرتغال بردم. قبل از کریستیانو، پرتغال هیچ چیز نبرده بود." او خیلی زود اظهاراتش پس از پایان دیدار مقابل کرواسی را فراموش کرد که نشان می داد عملکرد تیم ملی پرتغال در اولویت قرار دارد و نه زمان بازنشستگی اش.
یک روز پس از این که کاربران در شبکه های اجتماعی جملات متکبرانه رونالدو را با صحبت های لیونل مسی پس از کامبک آرژانتین مقایسه کردند و به خودخواهی مهاجم پرتغالی اشاره کردند، کریستیانو در شبکه های اجتماعی یک پست با عکسی از خود و هم تیمی هایش منتشر کرد و نوشت: "همیشه پرتغال."
به نظر می رسد هر جا به نفع کریستیانو باشد پرتغال در اولویت قرار دارد و هر جا که اینطور نباشد تنها خودش اهمیت دارد.
او با گفتن جمله ای دیگر پس از پایان دیدار مقابل اسپانیا هوادارانش را شرمنده کرد. رونالدو گفت که مهمترین جام ملی که فتح کردم یورو ۲۰۱۶ بود و آن به اندازه جام جهانی ارزش دارد. او پیش از این هم در رابطه با توپ طلا جمله مشابهی گفته بود. همه می دانند که هیچ جامی مهم تر و با ارزش تر از جام جهانی نیست و هیچ جایزه فردی بالاتر از توپ طلا نیست. با این حال کریستیانو وقتی می داند نمی تواند آن عنوان را دیگر فتح کند آن را بی ارزش یا کم ارزش تر جلوه می دهد. این رفتار برازنده یک ستاره نیست.
خودبینی و خودخواهی بیش از حد رونالدو همچنین باعث شده است بین او و هم تیمی هایش فاصله بیفتد. این فاصله در سال های اخیر بارها مشاهده شده است. آخرین بار این موضوع پس از سوت پایان بازی با اسپانیا دیده شد. او به تنهایی وسط زمین ایستاده بود و حتی زمانی که اشک ریخت هم تیمی هایش به او دلداری ندادند. در عوض یک روز بعد، پس از پیروزی آرژانتین، مسی روی دستان هم تیمی هایش قرار گرفت و به هوا پرتاب شد. بازیکنان آرژانتین نشان دادند مسی رهبر همیشگی تیمشان است.
درست است که رونالدو بهترین گلزن تاریخ تیم ملی پرتغال و جهان است و تاکنون عناوین فردی متعددی کسب کرده و رکوردهای فراوانی را به نام خود ثبت کرده است اما از لحاظ اخلاقی شباهتی به یک رهبر ندارد. یک رهبر تیمش در اولویت است، نه خودش. کریستیانو در این جام هم بیشتر به فکر خودش بود تا پرتغال. او می توانست قبول کند که در ۴۱ سالگی روی نیمکت بنشیند و به عنوان بازیکن ذخیره به میدان برود. ممکن بود با این تصمیم تیمش بتواند بازی های بهتری به نمایش بگذارد و حتی نتایج بهتری کسب کند اما این کار را نکرد و در پایان خودش را بالاتر از پرتغال دید.
