گزارش تصویری
- عکس: محسن رنگین کمان
- کدخبر: 1733018
شاگردان مکتب روح الله- 41
روایت تصویری از یادگارهای به‌جامانده از شهدای دفاع مقدس
به گزارش جماران، بعضی یادگارها، فقط یک تکه فلز، یک انگشتر یا وسیله‌ای قدیمی نیستند؛ بخشی از یک زندگی‌اند، نشانی از دستی که روزی آن‌ها را لمس کرده و یادگاری از انسانی که روزی نفس می‌کشید، آرزو داشت، عاشق بود و چشم‌هایی در انتظار بازگشتش می‌تپیدند... این‌ها وسایلی هستند که روزی همراه مردانی بوده‌اند که از خانه، خانواده، مادر، همسر و فرزندشان دل کندند و قدم در راهی گذاشتند که بازگشت از آن، برای بسیاری‌شان هرگز ممکن نشد. اما چراغی شد برای راهنمایی فردای ما. مردانی که شاید هنگام رفتن، دستی به سر فرزندشان کشیده باشند؛ شاید مادرشان را بوسیده و گفته باشند «برمی‌گردم»؛ شاید هم انگشتری را در دست چرخانده و در دل، به خانه و عزیزانشان فکر کرده باشند...اما بعضی خداحافظی‌ها، آخرین خداحافظی این دنیا می‌شود؛ چرا که معتقدیم: وَلَا تَحۡسَبَنَّ ٱلَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ ٱللَّهِ أَمۡوَٰتَۢاۚ بَلۡ أَحۡیَآءٌ عِندَ رَبِّهِمۡ یُرۡزَقُونَ. آن‌ها رفتند و جانشان را در راه باورها، ایمان و دفاع از سرزمینشان فدا کردند؛ و از آن روزها، گاهی تنها چند وسیله باقی مانده است؛ وسایلی خاموش که از صاحبانشان بلندتر سخن می‌گویند. چه کسی می‌تواند دلتنگی مادری را تصور کند که سال‌ها چشم به راه در مانده بود؟ همسری که با هر صدای در، دلش لرزیده باشد؟ فرزندی که قد کشیده، بزرگ شده و شاید تمام عمرش را با حسرت یک آغوش، یک دست نوازش و یک بار شنیدن صدای پدر گذرانده باشد؟ و چه غم بزرگی است که امروز، بسیاری از همان مادران، پدران، همسران و چشم‌انتظارانی که سال‌ها با یاد عزیزانشان زندگی کردند، دیگر در میان ما نیستند؛ آن‌ها هم رفتند، بی‌آنکه شاید دوباره بتوانند عزیزشان را در آغوش بگیرند یا آرامش بازگشتنش را ببینند. اکنون نه بسیاری از آن چشم‌ها مانده‌اند و نه صاحبان این وسایل؛ اما یادشان هنوز زنده است. انگشترها، پلاک‌ها، دست‌نوشته‌ها و وسایل ساده‌ای که شاید برای دیگران معمولی به نظر برسند اما برای بسیاری از مردم عزیزند؛ چون در دل هر کدام، نام یک انسان، خاطره یک خانواده و بخشی از تاریخ پرافتخار این سرزمین پنهان شده است. این‌ها فقط وسایل به‌جامانده نیستند؛ امانت‌های خاموش یک نسل‌اند. نسلی که رفت تا دیگران بمانند؛ نسلی که شاید سهم خودش از زندگی، کوتاه بود، اما رد پایش هنوز در حافظه این سرزمین باقی است. به این یادگارها که نگاه می‌کنیم، دلمان برای صاحبانشان تنگ می‌شود؛ برای مادرانی که چشم‌به‌راه ماندند، برای پدرانی که با بغض سکوت کردند، برای همسرانی که جای خالی عشقشان را تاب آوردند و برای فرزندانی که با خاطره پدری غایب بزرگ شدند. روح تمامی شهدا مخصوصا شهدای هشت سال دفاع مقدس شاد؛ مردانی که از میان ما رفتند، اما یادشان در دل این سرزمین و این یادگارهای عزیز، هنوز زنده است.
