مریم هاشمی در گفتوگو با خبرنگار ورزشی جماران، درباره صعود تیم ملی والیبال زنان ایران به جمع چهار تیم برتر آسیا و اینکه این نتیجه تا چه اندازه باید یک موفقیت تاریخی و حاصل تغییر رویکرد در والیبال زنان ایران تلقی شود، گفت: واقعیت این است که بعد از این همه سال، یک موفقیت بزرگ محسوب میشود؛ چرا که خوشبختانه در این دوره از مسابقات، بچهها توانستند دو رقیب قدرتمند خود را شکست دهند و همین پیروزی باعث شد به جای اینکه در ردههای پنجم تا هشتم قرار بگیرند، به جمع چهار تیم برتر بروند. واقعاً برنامهریزی خیلی خوبی انجام شد. بچهها خودشان هم فکر میکنم از اینکه در این همه سال نتوانسته بودند در جمع چهار تیم قرار بگیرند، خسته شده بودند.
او افزود: موارد مختلفی دست به دست هم داد؛ از تغییر کادر فنی و استفاده از طلوعکیان گرفته تا حمایتهای فدراسیون که خدا را شکر جواب داد. فکر میکنم تازه از الان کار شروع شده است، چون اگر بخواهیم برای سال آینده در جمع چهار تیم بمانیم، کار بسیار مشکل و سختی خواهیم داشت. سختی راه تازه از الان شروع شده است؛ به دست آوردن جایگاه یک بحث است و حفظ آن بحث دیگری است.
او با بیان اینکه تصمیم برای عدم اعزام تیم ملی زنان به بازیهای آسیایی ناگویا، با توجه به تلاش بازیکنان و کادر فنی برای کسب این نتیجه قابل دفاع نیست، تصریح کرد: واقعیت به عنوان یکی از پیشکسوتها و اعضای خانواده والیبال، انتظار داشتم حتماً بچهها را برای بازیهای آسیایی اعزام کنند. حالا وزارت ورزش چرا این تصمیم را گرفته است؟ مثل اینکه بنا بود جلسهای برگزار و موضوع را بررسی کنند. حداقل این بود که حضور این بچهها در ناگویا، با توجه به اینکه در مسابقات اخیر توانستند در جمع چهار تیم قرار بگیرند، هم از نظر روانی و هم از نظر حمایتی اتفاق خیلی بزرگی بود؛ حتی اگر مقام نمیآوردند.
هاشمی در پاسخ به این پرسش که غیبت تیم ملی در ناگویا تا چه اندازه میتواند بر روند پیشرفت این نسل تأثیر بگذارد، ادامه داد: من نمیتوانم بگویم در روند پیشرفت، چون بالاخره پیشرفت به مسائل زیادی از جمله تمرین و برنامهریزی بستگی دارد، اما این حضور میتوانست انگیزه مضاعفی به بچهها برای سالهای آینده بدهد. بالاخره توانستند در جمع چهار تیم قرار بگیرند و شاید در ناگویا هم میتوانستند حرکت و کار خارقالعادهای انجام دهند. اگر هم این اتفاق رخ نمیداد، من فکر میکنم هیچ مشکلی نبود؛ فقط حضور پیدا میکردند و شرکت در این مسابقات باز هم یک تجربه بسیار خاص بود.
مربی و پیشکسوت والیبال زنان با اشاره به دلایل اصلی فاصله والیبال زنان ایران با تیمهای برتر آسیا و اینکه کمبود امکانات، ضعف لیگ، استعدادیابی و مسائل مدیریتی در این موضوع نقش دارد، گفت: تمام این موارد دست به دست هم دادهاند. اول اینکه ما اصولاً در قسمت پایه بسیار مشکل داریم. برخلاف آقایان که در ردههای پایه توانستهاند مقامهای خیلی خوبی حتی در جهان کسب کنند، یک فاصلهای بین پایهها و بزرگسالان ما وجود دارد. در بخش پایه زنان هم نتوانستیم خیلی خوب کار کنیم. من فکر میکنم برنامهریزیهای پنج یا حتی ۱۰ ساله روی این رده سنی و استفاده از مربیهای خوب در اردوهای تیم ملی و برنامهریزیهای بلندمدت خیلی میتواند کمک کند بتوانیم به سه تیم برتر آسیا برسیم.
هاشمی همچنین با اشاره به شرایط تیمهای برتر آسیا افزود: مثلاً از تایلند اطلاع دارم؛ اینها صبح و بعدازظهر تمرین دارند، سه ساعت صبح؛ سه ساعت بعدازظهر و حداقل ۹ مربی و پنج آنالیزور هم سر تمرین حضور دارند. اصلاً اینگونه نیست که یک نفر بخواهد کار را پیش ببرد. والیبال یک کار گروهی است. شما باید کمکهای بسیار خوبی داشته باشید و مربیهای بسیار خوبی در کنارتان باشند تا همه چیز دست به دست هم بدهد.
او ادامه داد: مسابقاتی که به نوعی به عنوان مسابقات دوستانه برگزار میشوند نیز بسیار مهم هستند. مثلاً تیم ایران را به ترکیه بفرستند که قهرمان جهان والیبال است. ما میتوانیم با چنین تیمهایی اردو برگزار کنیم و مراوده داشته باشیم. تایلند هم همینطور؛ کشورهای اطرافمان مانند قزاقستان نیز همین شرایط را دارند. اگر مسافت برای ما مشکل باشد، در حد ترکیه و قزاقستان که الان فکر میکنم باید قبول هم کنند با ما مسابقات دوستانه برگزار کنند اقدام خوبی است؛ چون سطح والیبال بسیار بالایی دارند. ما با هزینههای خیلی کم میتوانیم کمپهای تمرینی برگزار کنیم، بچهها را دائماً در مسابقات شرکت بدهیم و اینها همه تجربهای میشود که بتوانیم به سطح آن تیمها برسیم.
او درباره اینکه عدم اعزام تیم ملی زنان به ناگویا میتواند این پیام را به بازیکنان بدهد که حتی با وجود نتیجه گرفتن، فرصت حضور در رویدادهای بزرگ برای آنها تضمینشده نیست، تصریح کرد: بالاخره هر برداشتی میشود از این عدم اعزام داشت. شاید یکی از این برداشتها برای ذهن بازیکنان همین باشد، ولی واقعیتش من نمیتوانم خیلی در این خصوص صحبت کنم، چرا که الان وزارت ورزش نیامده توضیح بدهد که مثلاً به چه علت این تصمیم گرفته شده است. شاید من اطلاعی ندارم که علت عدم اعزام این بچهها چه بوده؛ از نظر هزینه بوده، از این جهت بوده که شاید نمیتوانستند مقام بیاورند یا مسائل دیگری وجود داشته که من در جریانش نباشم. اما به هر حال، خواه ناخواه برداشتهای متفاوتی در ذهنها ایجاد میکند.
مریم هاشمی در خصوص میزان تأثیرگذاری لیگ برتر زنان بر رشد تیم ملی نیز گفت: از دید من به هیچ عنوان تأثیر ندارد. به دلیل اینکه لیگ ما با خواهش و تمنا و حضور اسپانسرهایی که واقعاً باید از همه آنها خواهش کنیم که بیایند و یک تیم والیبال بانوان بدهند، شکل میگیرد. بچهها بیشتر در اردوهای ملی تمرینهای مداوم دارند و تیمهای لیگ برتر ما انتخابهایشان از بین بازیکنان ملیپوشی است که در اردو آماده هستند؛ یعنی برعکس تمام دنیا.
او افزود: فکر میکنم با این تفاسیر، لیگ ما اصلاً نمیتواند به حضور و شناخت بازیکنان خوب کمک کند. خود من حتی نظرم درباره تیمهای دسته یک این است که خیلی بهتر هستند؛ یعنی ما از بازیکنان برتر تیمهای دسته یک خیلی بهتر میتوانیم استفاده کنیم تا لیگ برتر. در لیگ برتر یکسری بازیکنان شناخته شدهاند که همیشه حضور دارند و حضورشان هم دائمی است. مثلاً یک اتفاق خاص یا یک نقطه ورزشی خاص یکدفعه به لیگ برتر میآید، اما شاید سالها است که ما این موضوع را کمتر دیدهایم.
کارشناس والیبال زنان ادامه داد: اگر لیگ پویاتر شود اسپانسرهای بهتری میآیند، شاید با توجه به اینکه تیم ما در آسیا به جمع چهار تیم رفته است، حضور اسپانسرها هم کمی پررنگتر شود و بتوانیم حداقل مثلاً ۱۲ تا ۱۴ تیم داشته باشیم یا حتی ۱۶ تیم تشکیل و آنها را در دو گروه قرار دهیم؛ در این صورت لیگ ما پویاتر خواهد بود و قطعاً بازخورد آن برای تیم ملی بهتر است.
هاشمی درباره آینده والیبال زنان ایران با توجه به شرایط و نسلی که اکنون در تیم ملی حضور دارد، گفت: باز هم تکرار میکنم تا زمانی که قسمت پایه ما نتواند به آن ثباتی که باید برسد، فکر میکنم باز هم در آینده دچار چالش خواهیم شد. ممکن است چهار بازیکن بیایند و اضافه شوند، ولی من فکر میکنم باید تیم ملیمان را ردهبندی کنیم؛ A، B و حتی برای تیم B پشتوانهسازی کنیم. یعنی حداقل مثلاً ۲۰ تا ۲۵ بازیکن در رده A داشته باشیم، ۲۵ بازیکن در رده B داشته باشیم و یک پشتوانه به حد ۵۰ نفر حداقل حتی در رده C داشته باشیم. اگر این کار را انجام دهیم، خیلی موفق میشویم، ولی همه اینها مستلزم برنامهریزی است. تعداد بازیکنان ملی ما کم است.
او در پایان صحبتهای تصریح کرد: باز هم به همه بچهها و کادر فنیشان و فدراسیون والیبال که توانستند بالاخره این کار را به انجام برسانند که یکی از اهداف فدراسیون بعد از سالها محقق شود، تبریک میگویم. همچنین تشکر میکنم از تمام مربیان و بازیکنانی که در طول این سالها واقعاً کمک کردند و زحمت کشیدند و شاید الان اسمی از آنها نباشد.
