بهنام اسبقی در گفتوگو با خبرنگار ورزشی جماران، درباره شرایط فعلی تکواندو گفت: پتانسیلی که در تیم پسران داریم، بسیار خوب است و به جرئت میتوانم بگویم بهترین تیمی است که در ۱۰ تا ۱۵ سال اخیر داشتهایم. ملیپوشان ما در حالی که ۲۰ تا ۲۲ ساله هستند، چندین سال سابقه فعالیت و تجربه دارند و هر کدام شاید بیش از ۱۰۰ بازی بینالمللی انجام داده باشند. در همه وزنها دو، سه بازیکن داریم که هر کدام را اعزام کنیم، شانس زیادی برای کسب مدال دارند و سوابقشان این موضوع را نشان میدهد. در بخش زنان نیز بازیکنان خوبی داریم، اما از تمام ظرفیت آنها استفاده نمیشود و سیستم به شکلی است که تقریباً هر کسی که در یک ساختار مشخص قرار داشته باشد، به اردوی تیم ملی راه پیدا میکند. اینگونه نیست که همیشه همه نفرات خوب حضور داشته باشند. بخشی از ظرفیتها بیرون ماندهاند و باید از آنها بهتر استفاده شود. این کلیت ماجرا در بحث بازیکنان است.
او با اشاره به مشکلات ساختاری فدراسیون و شرایط لیگ تصریح کرد: اگر بخواهم از لحاظ ساختاری درباره فدراسیون صحبت کنم، در بحث لیگ مشکلات زیادی داریم؛ چه در بخش آقایان و چه در بخش بانوان. نبود اسپانسر نیز مسئله مهمی است و اسپانسرهای خوب و قدرتمندی نداریم. متأسفانه برای جذب و حفظ اسپانسرها هر کاری که انجام دادهایم، بیشتر منفی بوده تا مثبت. برای اینکه بتوانیم کسی را جذب کنیم، از آنها حمایت کنیم و پخش مسابقات داشته باشیم عملکرد خوبی نداشتهایم.
او درباره عملکرد ناهید کیانی در مسابقات اخیر گفت: شرایط بدنی و روحی در هر لحظه بسیار متفاوت است و هر مسابقهای برد و باخت وجود دارد. نمیتوان گفت صرفاً به این دلیل که یک بازیکن مدال المپیک دارد، حتماً باید در این مسابقات موفق باشد. به شخصه نظرم این است که ما همچنان با سیستم ۱۵، ۲۰ سال پیش عمل میکنیم. امروزه دنیا میگوید علاوه بر علم پزشکی، متخصص تغذیه، روانشناس و کادر و افرادی که باید در کنار ورزشکار باشند تا بتوانند به او کمک کنند، نیاز داریم مسابقات را ببینیم و آنالیز کنیم تا عملکرد بهتری داشته باشیم و یا بدانیم اصلاً بازیکنانمان در چه مسابقاتی شرکت کنند.
اسبقی ادامه داد: در دورهای که ما بازی میکردیم، برای مثال حمید سوریان در کشتی فقط مسابقات جهانی را شرکت میکرد. استراحت میکرد و وارد پیک نمیشد، تمرینات خود را انجام میداد و چند ماه مانده به مسابقات، فشار تمرینات بیشتر میشد. یک بار وزن کم میکرد و در یک تورنمنت یا مسابقه شرکت میکرد تا در شرایط مسابقه قرار داشته باشد، سپس به مسابقات جهانی میرفت و حتی طلای جهان و المپیک نیز داشت. بنابراین باید بدانیم از بازیکنانمان در کجا استفاده کنیم؛ در پریزیدنت کاپ، قهرمانی جهان، بازیهای آسیایی ناگویا یا مسابقات جهانی زنان از آنها استفاده کنیم یا مسابقات دیگر.
او تصریح کرد: اگر خودم میخواستم از ناهید کیانی استفاده کنم، میگفتم شما در مسابقات پرزیدنت کاپ شرکت کنید و بازگردید و سپس به بازیهای آسیایی ناگویا بروید، یا در مسابقات جهانی زنان شرکت کنید و سپس به ناگویا بروید؛ نه اینکه در پرزیدنت کاپ بازی کنید و چهار روز بعد به این طرف و آن طرف بروید و مسابقه بدهید. انگیزه را برای سایر بازیکنان میگذاشتم تا هم برای آنها تجربه شود، هم در یک مسابقه با سطح بالا حضور پیدا کنند و پشتوانهسازی شود تا اگر چند وقت بعد بع نفر دوم، سوم یا حتی چهارم نیاز داشتیم، شرایط بهتر باشد.
ملیپوش و قهرمان سابق تکواندو در ارزیابی عملکرد هادی ساعی در دوران ریاست فدراسیون تکواندو گفت: اگر بخواهیم فقط از منظر تکواندویی نگاه کنیم، میگویم تیمی داریم که در ۱۵ سال اخیر جزو بهترین تیمها بوده است. نظر شخصی من این است که این تیم را در اختیار هر کسی قرار دهیم، با توجه به اینکه در این مدت سه تا چهار مربی نیز عوض شدهاند، هر کسی که سرمربی باشد، این تیم روی سکوی اول یا دوم قرار میگیرد؛ بنابراین باید ببینیم چه چیزی داریم و چه چیزی از آن برداشت میکنیم. باید ببینیم چقدر ظرفیت داشتهایم، چه کاری میتوانستیم انجام دهیم و چه نتیجهای گرفتهایم.
بهنام اسبقی افزود: اینکه در روز آخر همیشه یک یا مثلاً دو مدال بگیریم و تیم ما در جدول بالا بیاید، فایده ندارد. باید ببینیم تیم چقدر میتواند بهتر شود، بهخصوص در بحث زنان که تقریباً هیچ کاری انجام ندادهایم. روز آخر یک ورزشکار مدال طلا میگیرد و همه از آن تعریف میکنند و چهارم آسیا میشویم؛ اما آن شش نفر بعدی که داشتیم، کجا رفتند؟ روز اول ساغر مرادی یک مدال گرفت و با همان مدال، تقریباً همه چیز شسته و رفته شد و پایان یافت. اینکه با تکمدالها اینگونه برخورد میکنیم، نشان میدهد حساب و کتاب کارشناسی وجود ندارد که بخواهد مشخص کند چه اتفاقی افتاده، چند بازیکن داشتیم، چند نفر از آنها تجربه داشتند و چند مدال میتوانستیم کسب کنیم. اصلاً برای جامعه تکواندو نیز مشخص نیست که نتیجه خوب چیست و نتیجه بد کدام است.
او با انتقاد از نحوه مدیریت فدراسیون ادامه داد: اگر بخواهم درباره مدیریت صحبت کنم، مدیریت کاملاً سلیقهای است. تمام انتخابهای ما بر این مبنا است که از چه کسی خوششان میآید و از چه کسی خوششان نمیآید و بحث فنی و عملکرد کنار گذاشته میشود. اگر در آن راستا کسی توانمند هم باشد و انتخاب شود، شانس آورده است. مبنای انتخاب مربیان تیم ملی چیست؟ هیچکس نمیداند. سرمربی چگونه انتخاب شده است؟ میگویند عملکردش خوب بوده است. مربیانی را که در کنار او قرار گرفتهاند، چه کسی انتخاب میکند؟ مگر خود سرمربی نباید کادرش را انتخاب کند؟ چرا کادرها همیشه به سرمربی تحمیل میشوند؟ عملکرد نیز به این شکل است که مثلاً یک نفر یک تیم پنجنفره را در اختیار داشته، آن را به یک مسابقه معتبر برده و در مجموع یک مدال گرفتهاند، در حالی که ما در هر دوره پنج مدال داشتیم و حالا آنها بازگشتهاند و چهار، پنج سال است که سرمربیگری میکنند.
او افزود: درباره انتخابهای ما در هیئتها و استانها نیز میتوان صحبت کرد. برای مثال، در تهران اتفاقاتی در حال رخ دادن است و هر کسی نگاه کند، آن را میبیند. اکنون در بخش پومسه، بهترینها بیرون هستند. چرا؟ مبنا چیست؟ اصلاً راه رسیدن به اردوی تیم ملی چیست؟ نایبرئیس فدراسیون چه زمانی میآید و چه زمانی میرود؟ چه کسی آنجا به عنوان مربی بدنساز حضور پیدا میکند و با چه رزومهای میآید؟ در لیگهای ما نیز همین وضعیت وجود دارد. متأسفانه مبنای همه این موارد شخصی است.
اسبقی با انتقاد از سفرهای هادی ساعی افزود: ما اصلاً نمیدانیم هادی ساعی به عنوان رئیس فدراسیون چند روز در سال در ایران حضور دارد، چه زمانی نیست و کجا حضور دارد. مسابقات زنان چه ضرورتی داشت که ایشان شخصاً به آنجا برود؟ همه افراد حاضر در آنجا خانم بودند؛ رئیس فدراسیون آنجا چه کاری قرار بود انجام دهد؟ اگر سرمربی و کادر فنی داشتید و افرادی را خودتان انتخاب کرده بودید و به آنها اعتقاد داشتید، اگر قرار بود همه کارها را آنها انجام دهند بنابراین شما به دنبال چه چیزی بودید؟ از این طرف به آن طرف، از آنجا به آنجا، از ترکیه به چین، از چین به ترکیه، مارکوپولو نیز اینقدر سفر نمیرود.
ملیپوش و قهرمان سابق تکواندو در پاسخ به این پرسش که چرا هادی ساعی با وجود حجم انتقادات و حواشی توانست بار دیگر رأی بیاورد و با توجه به مباحث مطرحشده درباره تأیید صلاحیت او، این انتخاب تا چه اندازه درست بوده است، گفت: ببینید، من این اتفاقات را خیلی دوست داشتم بگویم. چیزی که به عنوان فرایند انتخابات فدراسیون داریم، بسیار نامناسب است. شما فردی را به عنوان رئیس یک مجموعه انتخاب میکنید، اما شکل رأیگیری ما به این صورت است که ۲۷ یا ۲۸ استان داریم و رؤسای هیئتها میآیند و رأی میدهند؛ رئیس کمیته داوران و رئیس کمیته بازیکنان نیز حضور دارند. من چون خودم در انتخابات سالهای قبل به عنوان بازیکن حضور داشتم، میدانم که دو یا سه بازیکن را به عنوان نفراتی که عملکرد بهتری داشتهاند، دعوت میکنند؛ بازیکنانی که خودشان انتخاب میکنند. من که به عنوان رئیس آمدم و فردی را به عنوان رئیس هیئت استان، مثلاً چهارمحال و بختیاری، منصوب کردم، چرا نباید آن فرد به من رأی بدهد؟ من او را به عنوان رئیس انتخاب کردهام و خودم این شغل را به او دادهام. او میترسد که اگر مثلاً هادی ساعی تغییر کند، فرد جدید دیگر از او حمایت نکند. بنابراین ما یک نفر را انتخاب میکنیم و بعد همان افراد باید بیایند و به رئیس فدراسیون رأی بدهند. مشخص است که نتیجه چه خواهد شد.
بهنام اسبقی با اشاره به دوره ریاست سیدمحمد پولادگر افزود: دوره پولادگر نیز به همین شکل بود. کاری ندارم که ایشان واقعاً برای تکواندو زحمت کشیدند، اما رأیگیریها به همین شکل بود. هر زمان نگاه میکنیم، این روند به شکلی است که حتی تا ۱۰۰ سال دیگر نیز تا زمانی که فردی نخواهد کنار برود، نمیتوان او را تغییر داد. شما یک نفر را انتخاب میکنید و او را در بخشی زیرمجموعه خود قرار میدهید و سپس همان فرد میآید و به خود شما رأی میدهد. مشخص است که به شما رأی میدهد، زیرا شما او را در این جایگاه قرار دادهاید.
او با ارائه پیشنهاد خود درباره شیوه برگزاری انتخابات فدراسیون تصریح کرد: به نظر من اگر قرار باشد انتخاباتی برای فدراسیون برگزار شود، ۱۰ نفر از کارشناسان و بزرگان جامعه تکواندو، چند نفر از کمیته ملی المپیک و چند نفر از وزارت ورزش نیز حضور پیدا کنند و یک مجمع ۲۰ نفره تشکیل شود. افرادی که هیچ رابطهای ندارند، گردنشان زیر ساتور کسی نیست و دستشان زیر ساتور کسی قرار ندارد، باید کاملاً با توجه به عملکرد، شخصیت، رفتار و حس میهنپرستی فرد و کاری که برای تکواندو انجام داده است، به نامزدها رأی بدهند.
اسبقی در ادامه گفت: واقعاً صحبتی با رئیس فدراسیون ندارم. اصلاً نمیتوانم در تکواندو چیزی را که بخواهم متوجه شوم، نمیتوانم درک کنم که اصلاً چه اتفاقاتی میافتد. چگونه میشود که مثلاً مینو مداح با آن عملکرد، به یکباره چنین جایگاهی پیدا میکند؟ به نظر من هادی ساعی دارد به جامعه تکواندو ضربه میزند. متأسفانه اینگونه فکر میکنیم که هر کسی که قهرمان است، میتواند مدیر یا مربی خوبی باشد؛ در حالی که اینطور نیست. از نظر من، فدراسیون و تیم ملی تکواندو یک کشور باید جایی باشد که در آن عدالت برقرار باشد؛ جایی باشد که همه تلاش کنند و کار کنند و هر کس در جایگاه خودش قرار داشته باشد. یک نفر در حد استان کمک میکند و شخص دیگر نیز در جایگاه دیگری قرار دارد.
او در پایان صحبتهای خود درباره بازیهای آسیایی ناگویا و پیشبینی خود از نتایج تیم ملی تصریح کرد: از نظر من، در بخش آقایان میتوانیم نتایج خوبی بگیریم و میگیریم، اما در بخش زنان من شانس مدال زیادی نمیبینم. نه اینکه توانایی این کار را نداشته باشیم یا تجربه انجام آن را نداشته باشیم، مشکل اینجا است که قرعه سختی داریم. برای مثال، در وزن ناهید کیانی، نفر اول المپیک پاریس از کره جنوبی در همان وزن حضور دارد. در همین مسابقات اخیر که برگزار شد، نفر اول اردن نیز در این وزن است. بنابراین رقبای سختی حضور دارند. از چین نیز بازیکن داریم. چون دو وزن با یکدیگر ادغام میشود و وزن المپیکی است، کار دشوارتر میشود. اگر نتیجه خوبی کسب نکنیم در درجه اول به فدراسیون باید پاسخگو باشد، زیرا خودشان کادر را انتخاب کردهاند. اگر به سرمربی میگفتند که کادر فنی خودتان را انتخاب کنید، مسئولیت بین همه تقسیم میشد، اما وقتی شما یک نفر را به عنوان سرمربی انتخاب میکنید و بقیه اعضای کادر را به او تحمیل میکنید، قاعدتاً باید خودتان پاسخگو باشید.
