سرآمد فقیهان صاحب مکتب در عصر حاضر بود، در گفتار کم گوی و گزیده گوی بود و با داشتن فکر جوّال و ذهن نقّاد و تیربینی خاصّ خود، در تحقیقات علمی جدیت و عمق و تلاشی در حد وسواس داشت. هیچ گاه برای بیان مطلبی یا اظهار نظری یا بیان حکمی شتاب نداشت، کیفیّت و دقّت را قربانی سرعت نمی کرد و به سادگی به حکم و فتوا نمیرسید و عمق تتبعات و ژرفای تحقیقات را فدای کثرت تالیفات و مکتوبات نمیساخت.
«موتُ قبیلةٍ أیسرُ من موتِ عالمٍ»
کوکبی فروزان از سپهر مرجعیت شیعه افول کرد و در اوان شروع دروس، بهار حوزه را خزان و جمع یاران را پریشان ساخت. خبر هولناکی در فضا پیچید و دوست داران آدمیت و آرزومندان انسانیت را در غمی جانکاه فرو برد. عالم عامل، فقیه عادل، اصولی کامل و رجالی قابل، بقیةالسلف و اسوةالخلف مولاناالمعظم آیت الله العظمی حاج آقا موسی شبیری زنجانی ندای ارجعی را لبّیک و مُحَلّی به حُلِیّ علم و مزیّن به زینت حلم و ملبّس به لباس تقوی در محضر حضرت ربّ العزة حضور یافت و شام حیات ناسوتی خود را با فجر وصال یار روشن و منوّر و روز دوستدارانش را تیره و مکدّر ساخت. خود به حق پیوست و از ما رشته الفت برید کرد شام خود سپید و روز یاران را سیاهاحاطه بر فنون مختلف فقه و اصول و رجال و درایه و حدیث و کلام و تفسیر، بخشی از کارنامه درخشان علمی او بود که با اوراقی نورانی از خشوع در پیشگاه حق و تواضع در مواجهه با خلق تکمیل گشته و از او جهانی ساخته بود بنشسته در گوشه ای. حضرتش که سرآمد فقیهان صاحب مکتب در عصر حاضر بود، در گفتار کم گوی و گزیده گوی بود و با داشتن فکر جوّال و ذهن نقّاد و تیربینی خاصّ خود، در تحقیقات علمی جدیت و عمق و تلاشی در حد وسواس داشت. هیچ گاه برای بیان مطلبی یا اظهار نظری یا بیان حکمی شتاب نداشت، کیفیّت و دقّت را قربانی سرعت نمی کرد و به سادگی به حکم و فتوا نمیرسید و عمق تتبعات و ژرفای تحقیقات را فدای کثرت تالیفات و مکتوبات نمیساخت.
سنگ صبور طلاب و متعلّمین و اساتید و معلّمین بود؛ احتجاب از خلق نداشت؛ کثیرالمعونه و قلیل المؤونه بود؛ با اصحاب علم و ارباب هنر و صاحبان ذوق و سلائق مختلفه مراوده داشت و در مخاطب شناسی، زمان شناسی و درک افراد- با هر گرایشی و در هر شرایطی- شاهکار می کرد. اگر جفا می دید، وفا می کرد و اگر ناسزا می شنید، ثنا می گفت. موضعش در قبال بسیاری از غوغاهای جاهلانه، سکوت آگاهانه بود. دریایی از خاطرات بلاواسطه یا مع الواسطه از افراد مختلف با سلوکهای متفاوت بود که تنها جرعه ای از آن ها در دسترس قرار گرفته است. مجد و بزرگواری را به اوج رسانده بود و با رفتنش، پایههای همه آن خصال پسندیده متزلزل گردید: «قد بلغ العرشَ الرفیعَ مجدُه و هَدَّ ارکانَ المعالی فقدُه» راستی که درد فقدانش سنگین و سوز هجرانش آتشین است. «فراق یار نه آن می کند که بتوان گفت».
اینجانب این ضایعه مولمه و ثلمه لاتسد و کسر لایجبر را به پیشگاه حضرت ولی عصر(ارواحنا فداه) و حوزه های علمیه و انبوه عزاداران و بیت مکرم، بالاخص آقازادگان معظم و ارادتمندان آن فقید سعید تسلیت عرض نموده و برای آن فقیه حلیم و دُرّ یتیم که اینک با قلبی سلیم دعوت ربّ رحیم را لبیک گفته و طربناک از صیانت نفس و عبادت حق و خدمت به خلق سر به تیره تراب برده و در جوار رحمت حق آرمیده، آرزوی ترفیع درجات و علو مقامات دارم.
سلام علیه یوم وُلِد و یوم تُوُفِّیَ و یوم یُبعَث حیاً
