مسعود فراستی، کارگردان سینمای ایران یادداشتی منتشر کرد.
به گزارش جماران، مسعود فراستی طی یادداشتی که در اختیار ما داد، نوشت؛
هر چقدر که در جبهه جنگ ملی میهنیمان- میدان، خیابان- محکم و متحد عمل کرده و از وطن در برابر هارترین امپریالیسم تاریخ –آمریکا- و اسرائیل ددکنش غاصب جانانه دفاع کرده و جبهه مقاومت منطقه را به خوبی رهبری کردیم و با بستن و کنترل تنگه هرمز به دستاورد بزرگ و غنیمتی بی نظیر برای کشور دست یافتیم و دشمن را به عقب راندیم که به گفته خودشان: «ایران به چهارمین قدرت جهانی تبدیل شده»، اما در جبهه مهم فرهنگ و هنر و تبلیغات فرامرزی، آشفته، بد و ناچیز عمل کردیم.
از تلویزیون سریع عبور کنیم که ماقبل بحث –و نقد- است. سریالهای مثلا جنگی جملگی سطحی و پرت هستند و جنگ را در اکستریم لانگشات و شعار میفهمند و به این دلخوشاند که در بحبوحه جنگ، عشق و عاشقی مبتذلی تبلیغ کنند. بدیهی است که شبکه منحط صهیونیستی، بازی را از این تلویزیون ببرد.
وزارت فرهنگ ما کمافیالسابق نیمه تعطیل است.
و اما سازمان تبلیغات و حوزه هنری: در زمینه جنگ و به خصوص میناب عزیز و مظلوم هیچ کار بدردبخوری صورت نگرفته جز تعداد بسیار زیادی ویدئو رپرتاژهای پر سوز و گداز، بیکیفیت و بدقواره.
باج دادن به آدمهایی که با وطن و نظام قهر بوده و امروز فقط بخاطر پول کاری میکنند، غلط است. گویا اگر فردی که تا دیروز ژست مخالفت میگرفت و فالوئر تنها مسألهاش بود و بس، امروز اگر با اکراه کرشمهای کند، باید خوشحال بود و آن را روی سر گذاشت... قبلا با هزینههای بسیار، سلبریتی ساختیم تا امروز طلبکارمان شوند. اشتباهات گذشته را تکرار نباید کرد. «حق داشتن، سود جستن و اندازه نگه داشتن» باید همیشه به یادمان باشد.
گویا کار بسیاری از ارگانهای دولتی صرفا نمایش است و تولید انبوه –کمیت بجای کیفیت-. جنس فرهنگی و هنری، شأن دارد و اثر نه برای بایگانی یا حداکثر پخش از تلویزیون فکستنی.
تبلیغات خارجی رسانهای هم نداریم. مطلقا هیچ کار جدی فرهنگی و هنری در عرصه بینالمللی برای دفاع از حقانیتمان انجام ندادهایم. جنایت هولناک جنگی در میناب و قتل و عام 168 دانشآموز دختر و پسر را با سکوت برگزار کردیم.
جبهه فرهنگی و هنریمان در این جنگ به شوخی شبیه است. به خود بیاییم.
تنها کار فرهنگی این 60 روزه –که دستمریزاد دارد- متعلق به هوا و فضای سپاه بود؛ با پیامهایی که روی موشکها مینوشت و تقدیمهایی در هر موج از عملیات صادق.
جنگ برای ثبت در تاریخ، نیازمند فرهنگ و هنر و رسانه است. نیازمند عکس و فیلم و مستند و نقاشی و موسیقی و داستان کوتاه یا بلند است. آستینها را باید بالا زد و کار جدی تولید کرد.
پی نوشت: دوستان راستی وقت وصل کردن اینترنت نشده؟؟!
