تیم فضانوردان مأموریت آرتمیس ۲ در یک حضور عمومی اخیر در کانادا تأیید کردند که سفرشان به دور ماه و بازگشت به زمین، همراه با احساسات آمیختهای از جمله گریه بوده است؛ به ویژه زمانی که خورشید به مدت ۵۳ دقیقه در پشت ماه ناپدید شد.
به گزارش جماران به نقل از مجله علمی این رویداد در ششم آوریل رخ داد و یک خورشیدگرفتگی بود که فقط از فضا قابل مشاهده است.
رید ویسمن، فضانورد، توضیح داد که تمرکز او در ابتدا بر روی وظایف علمی بود. او گفت: «از آنجایی که خورشید پشت ماه قرار داشت، کارهای علمی زیادی برای انجام دادن داشتیم.»
اما این منظره فقط یک مأموریت علمی باقی نماند. اعضای خدمه کمکم تحت تأثیر آنچه از پنجرهها میدیدند قرار گرفتند. ویسمن گفت که به زودی صداهای هقهق و عبارات حیرتآمیزی مانند «وای خدای من» و «باورم نمیشود» را شنید.
با افزایش شگفتی درون فضاپیما، او به کار خود پشت دوربینها ادامه داد تا اینکه بعداً به سمت تونل اتصال رفت، جایی که فرصت دیدن مستقیم منظره به او دست داد. او ماه را توصیف کرد که به صورت سهبعدی و مانند یک کشتی شبحوار ظاهر میشد، با هالهای از خورشید در پشت آن و نوری از زمین که به صحنه درخششی غیرعادی در تاریکی میبخشید.
او افزود: «فکر نمیکنم ذهن انسان به اندازهای تکامل یافته باشد که بتواند آنچه میبینیم را درک کند.» ویکتور گلاور، همکارش، نیز در این باره گفت: «ما به سادگی وارد دنیای داستانهای علمی-تخیلی شدهایم.»
در جنبه دیگری از این تجربه، کریستینا کخ، فضانورد، درباره یک لحظه کاملاً انسانی متفاوت صحبت کرد؛ زمانی که متوجه شد تمام جهان این مأموریت را بسیار گستردهتر از آنچه تصور میکرد دنبال میکنند.
او فکر میکرد پخش تصاویر محدود به تیم کنترل مأموریت و جامعه فضایی است، تا اینکه تماسی از همسرش دریافت کرد و از میزان توجه جهانی باخبر شد. او در این باره گفت: «به صفحه نمایش خیره شدم و شروع به گریه کردن کردم.» او توضیح داد که گریهاش نه به دلیل فشار یا خستگی، بلکه نتیجه درک این موضوع بود که پیامی که آنها میخواستند در مورد انسانیت مشترک منتقل کنند، به میلیونها نفر رسیده است.
کخ افزود که خدمه پیام ساده اما عمیقی را حمل میکردند، مبنی بر اینکه همه انسانها در یک ارزش مشترک هستند و آن انسانیت آنهاست، و زمین مانند یک قایق نجات واحد است که باید از آن محافظت کرد. او تأکید کرد که دیدن این بازتاب جهانی لحظهای بسیار تأثیرگذار برای آنها بود.
جرمی هانسن، فضانورد، نیز بر اهمیت فراتر رفتن از مرزها در این تجربه تأکید کرد و اشاره نمود که شادی و همکاری بین انسانها میتواند یک زبان مشترک باشد، حتی در دورافتادهترین محیطها مانند فضا.
در طول صحبتهایشان، خدمه اشاره کردند که این سفر شامل لحظاتی از همکاری بینالمللی و انسانی درون فضاپیما بود، از جمله جزئیات سادهای مانند به اشتراک گذاشتن غذا در دورههای قطع ارتباط با زمین. فضانوردان نتیجه گرفتند که مأموریت آرتمیس ۲ تنها یک دستاورد علمی نبود، بلکه یک تجربه عمیق انسانی بود که در آن شگفتی با هیبت آمیخته شد و با لحظاتی از گریه به پایان رسید، زمانی که درک علمی به احساسی تبدیل شد که گویی آنها جهان را از زاویهای کاملاً متفاوت تماشا میکردند؛ زاویهای که معنای انسان و زمین را با هم بازتعریف کرد.
