امیرعلی ابوالفتح در گفت‌وگو با خبرنگار جماران، با اشاره به افزایش رفت‌و‌آمدهای دیپلماتیک در منطقه به منظور جلوگیری از تشدید تنش‌ها، اظهار کرد: تلاش برای شکل‌گیری توافق بین ایران و آمریکا از سال‌ها قبل در جریان است و ما از حدود 40 سال پیش درگیر مذاکره با آمریکا هستیم و از 20 سال پیش هم در تلاشیم تا به توافق برسیم. بنابراین، دیدارها و نشست‌های اخیر در ایران، قطر و... اتفاق جدیدی نیست. همچنان هم احتمال جنگ وجود دارد و هم احتمال توافق؛ کما اینکه در گذشته نیز هم در زمانی که ترامپ نسبت به مذاکرات با ایران ابراز خوش‌‍بینی می‌کرد، ما با حمله نظامی مواجه شدیم و هم زمانی که او وعده گسترش حملات را می‌داد، اعلام توافق شد. اکنون نیز در حالیکه همه حمله نظامی را قریب‌الوقوع می‌دانند، ممکن است دو طرف اعلام کنند به توافق رسیده‌اند.
وی با اشاره به نامه ونس به ایران، افزود: این نشان می‌دهد که علاوه بر ایران، آمریکا نیز خواهان رسیدن به توافق است، اما مسئله اینجاست که بین منظور دو طرف از توافق، تفاوت‌های زیادی وجود دارد. تا کنون انواع و اقسام چنین نامه‌هایی رد و بدل شده، اما به نتیجه‌ای نرسیده است. در دولت ترامپ، یک تقسیم کار انجام شده تا هر کدام از اعضای دولت، به شکلی ایران را وادار به پذیرش خواسته‌های آمریکا کنند؛ وزیر جنگ از طریق افزایش فشار نظامی و استقرار نیروهای نظامی به دنبال تحقق این هدف است، وزیر خزانه‌داری از طریق محاصره و افزایش تحریم‌ها تلاش به وادارسازی ایران دارد و ونس نیز وظیفه دارد با دیپلماسی، تلاش کند ایران شروط آمریکا را بپذیرد.
این تحلیلگر مسائل آمریکا با بیان اینکه در کنار این‌ها، نگاه‌های انتخاباتی بین ونس و روبیو نیز باعث شده هر کدام به شیوه خود برای پیش‌برد پرونده ایران تلاش کنند، گفت: اکنون در داخل آمریکا، بسیاری برای پیروزی در دور بعدی انتخابات ریاست‌جمهوری دورخیز کرده‌اند و تا این لحظه، رقابت اصلی در حزب جمهوری‌خواه، بین روبیو و ونس است که هر کدام، دو دیدگاه مختلف را نمایندگی می‌کنند؛ روبیو نماینده دیدگاه جنگ‌طلب و امتیازگیری از طرق قدرت نظامی است، در حالیکه ونس اگرچه به تأثیرگذاری فشار نظامی باور دارد، اما از دیپلماسی نیز حمایت می‌کند و معتقد است باید دیپلماسی زمان داد. بنابراین، نامه ونس به دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، از زاویه رقابت‌های انتخاباتی نیز قابل تحلیل است.
ابوالفتح با بیان اینکه اکنون دو راه برای خروج از وضعیت نه جنگ و نه صلح وجود دارد، عنوان کرد: ایران یا باید به خواسته‌های آمریکا خصوصا در زمینه هسته‌ای تن دهد، یا باید طوری در جنگ با آمریکا ظاهر شود و به پیروزی قاطع بر ایالات متحده برسد که این کشور از تداوم جنگ علیه ایران صرف‌نظر کند. در غیر این صورت، این حالت چند ماه جنگ و چند ماه آتش‌بس، تا مدت نامعلوم ادامه خواهد داشت و به یک جنگ ابدی تبدیل خواهد شد که حتی با پایان ریاست‌جمهوری ترامپ هم تمام نمی‌شود. اگر در انتخابات دو سال آینده آمریکا، جمهوری‌خواهان پیروز شوند، راه ترامپ را ادامه خواهند دارد و اگر دموکرات‌ها پیروز شوند نیز به معنای پایان جنگ با ایران نخواهد بود، کما اینکه ترامپ از برجام خارج شد و بایدن نیز در همین مسیر عمل کرد. فراموش نکنیم که جنگ عراق نیز در زمان سه رئیس‌جمهور مختلف از هر دو حزب آمریکا جریان داشت. در مورد جنگ ایران نیز ممکن است همین اتفاق رخ دهد.
وی با اشاره به اظهارات نامزدهای دموکرات انتخابات کنگره مبنی بر محدودسازی بودجه جنگ و ممانعت از جنگ‌افروزی ترامپ در صورت پیروزی در انتخابات، بیان کرد: این‌ها همه وعده‌های دوران انتخابات است؛ کما اینکه ترامپ نیز تا پیش از پیروزی در انتخابات، وعده پایان‌دادن به جنگ‌ها را مطرح می‌کرد. هیچ کدام این وعدهها، مبنای عملی ندارد. ضمن اینکه برخی از دموکرات‌ها در ضدیت با جمهوری اسلامی، از برخی جمهوری‌خواهان هم تندتر هستند. به علاوه، اصلا کنگره جرأت ایجاد محدودیت اساسی در بودجه جنگ را ندارد، زیرا در این صورت، مردم آمریکا کنگره را به آتش می‌کشند، چرا که محدودسازی بودجه جنگی وقتی آمریکا درگیر جنگ است، باعث افزایش تلفات سربازان این کشور می‌شود و کسی حاضر نیست این انگ بر پیشانی‌اش بخورد که مسبب کشته‌شدن نظامیان شده است.
این تحلیلگر مسائل آمریکا اضافه کرد: به غیر از آن دو راه‌حلی که گفتم، هیچ راه سومی برای خروج از وضعیت نه جنگ و نه صلح وجود دارد. تنها چیزی که طرف مقابل را متقاعد می‌کند، پذیرش غنی‌سازی صفر از سمت ایران است، در حالیکه ایران اعلام کرده چنین چیزی را نمی‌پذیرد. تا زمانی که جمهوری اسلامی بر سر این موضع خود بماند، تنها یک پیروزی قاطع نظامی بر آمریکاست که می‌تواند به شرایط فعلی پایان دهد. من توصیه‌هایی از جمله امضای توافقی دیگر و مثلا حرکت به سمت اسلام‌آباد پلاس را راه‌حل نمی‌دانم، کما اینکه تفاهم اسلام‌آباد نیز به این دلیل شکست خورد که ایران در آن، غنی‌سازی صفر را نپذیرفته بود و این تفاهم به راحتی از بین رفت.
