امام در نهم اسفند ماه سال 49 نامه ای خطاب به مرحوم حاج احمدآقا نوشته و ایشان را از هر گونه تبلیغی برایشان برحذر داشتند.
به گزارش خبرنگار جماران، سال 49 بود که مرحوم حاج احمد آقا خمینی به همراه مرحوم آیت الله ربانی برای رساندن پیام امام و ارتباط بیشتر با طلاب و فضلا به حدود صد نفر از آنان شهریه داده بودند اما تصور امام این بود که این کار برای شلوغی منزل و رونق دادن به مساله مرجعیت شان انجام شده است. بنا بر این امام در تاریخ نهم اسفند که مطابق با دوم محرم الحرام سال 91 قمری بود نامه ای خطاب به فرزندشان نوشته و ایشان را از انجام امور تبلیغی برای امام بر حذر داشتند. متن نامه امام و توضیح حاج احمد آقا به شرح زیر است:
بسمه تعالی
احمد عزیزم
مرقوم شما واصل شد. قبلاً کاغذی نوشته ام، از آقای لواسانی استفسار نمودم راجع به اینکه بین راه وجه داده اند؛ جواب نوشته اند «تاکنون چنین اتفاقی نیفتاده است و به ایشان اصلاً وجهی نداده ام و دخالتی در این امر نکرده و نمی کنم لکن مفسدین در عمل اِفساد هستند». خودم هم حدس می زدم که اصل نداشته باشد. مطلبی که از قم اطلاع رسیده است آن است که شما و آقای ربانی نظر دارید برای صد نفر شهریۀ خصوصی قرار دهید؛ به این منظور که در خانه رفت و آمد زیاد شود. خیلی از شما تعجب می کنم که باز مرا نشناخته اید! من هیچ وقت از این اعمال خلاف انسانی میل ندارم مرتکب شوم و نه شماها مرتکب شوید. در این امور هیچ وقت بدون مراجعه به من اقدامی نکنید؛ گرچه ممکن است این خبر هم مثل بیشتر اخبار باشد. در هر صورت مطلعم کنید و این نحو افکار را از خود دور کنید. خدمت حضرت حجت الاسلام والمسلمین عمّ مکرم[1] سلام برسانید. برای ایشان نگران هستم؛ می ترسم این رفت و آمد برای مزاج ایشان ناراحتی تولید کند و موجب استراحت ایشان در قم فراهم نباشد. به خانواده محترمه سلام برسانید ان شاء اللّه تعالی هر دو خوب و سعادتمند باشید. والسلام 2 محرّم 91ـ پدرت
توضیح حاج احمدآقا در این باره:
منظور مرحوم آیت اللّه ربانی عضو اسبق شورای نگهبان است. با مشورت ایشان و بنده به این نتیجه رسیدیم که برای رساندن پیام امام و ارتباط بیشتر با طلاب و فضلا به حدود صد نفر از آنان شهریه داده شود تا آنان با تماس بقیۀ طلاب سریعتر مطالب امام را در حوزه و سایر جاها منتشر کنند. امام تصور می کردند برای شلوغی منزل و رونق دادن به مسئلۀ مرجعیت ایشان چنین تصمیمی گرفته شده است.
1 ـ آقای سید مرتضی پسندیده.
صحیفه امام؛ ج 2، ص 336
