نشریه «نیوزویک» گزارش داده است که تشدید حملات انصارالله، پیشروی این گروه در غرب یمن و افزایش اهمیت راهبردی بابالمندب، عربستان سعودی را با انتخابی دشوار میان بازگشت به جنگی پرهزینه یا حرکت به سمت مذاکره روبهرو کرده است؛ در حالی که مداخله زمینی با تجربههای ناکام ویتنام و افغانستان مقایسه میشود و کارشناسان هشدار میدهند هرگونه تشدید درگیری میتواند امنیت کشتیرانی، اقتصاد عربستان و طرح «چشمانداز ۲۰۳۰» محمد بن سلمان را با فشار بیشتری مواجه کند.
به گزارش سرویس بینالملل جماران، هفتهنامه «نیوزویک» در گزارشی به بررسی تشدید درگیریها در یمن، پیشرویهای انصارالله، افزایش اهمیت راهبردی تنگه بابالمندب و گزینههای دشوار پیشروی عربستان سعودی و آمریکا برای مقابله با این گروه پرداخت و نوشت: متحد یمنی ایران، انصارالله ــ که بیشتر با نام حوثیها شناخته میشود ــ بار دیگر با تشدید حملات خود به عربستان سعودی و پیشرویهای برقآسا علیه نیروهای رقیب در میدان نبرد، جهان را شگفتزده کرده و محور مقاومت را در موقعیتی قرار داده است که کنترل یکی دیگر از گلوگاههای مهم تجارت جهانی انرژی را در اختیار دارد.
انصارالله که پیشتر نیز با حمله به کشتیها در دریای سرخ و آبهای مجاور، توانایی خود را برای مختل کردن کشتیرانی بینالمللی نشان داده بود، اکنون بر بابالمندب مسلط است؛ گذرگاهی حیاتی به سوی کانال سوئز که اهمیت راهبردی آن در شرایطی که ایران و آمریکا همزمان در تنگه هرمز محاصرههایی متقابل اعمال میکنند، دوچندان شده است.
این وضعیت در حال حاضر برای عربستان سعودی خبر بدی است؛ کشوری که همزمان با حملهای مشکوک از سوی یکی دیگر از گروههای همسو با ایران در عراق مواجه شده که به خط لوله شرق ـ غرب آن آسیب زده است. برای مصرفکنندگان آمریکایی نیز خبر خوبی نیست؛ زیرا با ادامه جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران و آشفتگی فزاینده در بازار نفت و گاز، آنها در آستانه تحمل ضربهای تازه در قالب افزایش شدید هزینه سوخت قرار دارند.
اما سناریویی حتی وخیمتر نیز وجود دارد که گزینههای واشنگتن و ریاض را محدود میکند؛ بهویژه چشمانداز یک تهاجم تمامعیار یا مداخله نظامی برای نجات دولت بهرسمیتشناختهشده بینالمللی یمن که بیش از پیش تحت فشار قرار گرفته است.
آنل شلین، مقام پیشین وزارت خارجه آمریکا و پژوهشگر برنامه خاورمیانه در مؤسسه کوئینسی برای کشورداری مسئولانه، به نیوزویک گفت: «هیچیک از این دو کشور تمایلی ندارد نیروهایش را در ابعاد گسترده برای کشته شدن اعزام کند و در عوض ترجیح میدهند به برتری هوایی تکیه کنند؛ رویکردی که بارها ثابت شده برای حفظ کنترل سرزمینی در یمن و دیگر نقاط ناکافی است.»
شلین افزود: «اگر عربستان سعودی بتواند آمریکا را متقاعد کند که رهبری یک ائتلاف چندملیتی را برای انجام حمله زمینی در یمن بر عهده بگیرد، خیلی زود با پویاییهایی مشابه عراق و بهویژه افغانستان مواجه خواهد شد؛ جایی که زمین و جغرافیا امکان فعالیت شورشیان را فراهم میکند، در حالی که اشغالگر خارجی در نهایت منصرف میشود و کشور را ترک میکند.»
شباهتها با ویتنام و افغانستان
این قطعاً نخستین بار نخواهد بود که یک قدرت خارجی در دستیابی به اهداف خود در یمن ناکام میماند.
عربستان سعودی در مارس ۲۰۱۵، پس از تصرف صنعا توسط انصارالله، رهبری ائتلافی را برای مداخله در این کشور بر عهده گرفت. این مداخله به نیروهای دولتی امکان داد در جنوب تجدید سازمان کنند، اما نتوانست گروه شورشی را از کنترل حدود یکسوم خاک کشور و ۸۰ درصد جمعیت آن کنار بزند.
آتشبسی با میانجیگری سازمان ملل در آوریل ۲۰۲۲ تا حد زیادی خطوط جبهه جنگ داخلی را منجمد کرد؛ وضعیتی که تا شعلهور شدن دور تازه درگیریها ادامه یافت. این دور جدید پس از حمله هوایی عربستان به فرودگاه صنعا در ماه ژوئیه آغاز شد و سپس با حملات تلافیجویانه انصارالله و پیشروی سریع این گروه علیه نیروهای دولت یمن در امتداد ساحل غربی ادامه پیدا کرد.
دههها پیش از آن نیز مصر، که در آن زمان تحت رهبری جمال عبدالناصر، رئیسجمهور ملیگرای عرب بود، تلاش کرد بر تحولات یمن تأثیر بگذارد. ناصر در جریان جنگ داخلی دهه ۱۹۶۰ در آنچه امروز شمال یمن است، نیروهایی را برای حمایت از یک قیام انقلابی علیه پادشاهی مورد حمایت عربستان اعزام کرد.
این کارزار برای مصر فاجعهبار بود؛ نیروهای مورد حمایت قاهره در بنبست گرفتار شدند و در ادامه کودتایی رخ داد که در نهایت به آن انجامید که ریاض یک دولت جمهوریخواه میانهروتر را به رسمیت بشناسد.
بیش از ۱۰ هزار سرباز مصری بین سالهای ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۷ در یمن شمالی کشته شدند و فشار ناشی از این درگیری، بهعنوان یکی از عوامل ناآمادگی مصر در جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۶۷ مطرح شده است.
خود جمال عبدالناصر نیز در سال ۱۹۶۷ تجربه یمن را «ویتنام» خود توصیف کرد؛ در زمانی که نیروهای آمریکایی در ویتنام در حال نبرد با نیروهای کمونیست بودند، جنگی که به یکی از مرگبارترین رویاروییهای دوران جنگ سرد تبدیل شد. ایالات متحده در سال ۱۹۷۳، پس از آنکه طی هشت سال بیش از ۵۸ هزار کشته داد، از ویتنام خارج شد و در نهایت، ویتنام شمالی و متحدان چریکیاش در ویتکنگ تا سال ۱۹۷۵ بر کشور مسلط شدند و این کشور تقسیمشده در جنوبشرق آسیا را متحد کردند.
شلین اشاره کرد که «دولت یمن مورد حمایت عربستان، قطعاً شباهتهایی با دولت ویتنام جنوبی مورد حمایت آمریکا دارد.» او همچنین به نمونهای جدیدتر از محدودیت قدرت یک ابرقدرت در برابر دشمنی ریشهدار اشاره کرد؛ یعنی «فروپاشی دولت مورد حمایت آمریکا در افغانستان در برابر پیشروی طالبان پس از خروج ایالات متحده» در اوت ۲۰۲۱.
این خروج به مداخلهای ۲۰ ساله پایان داد؛ طولانیترین جنگ در تاریخ آمریکا که نزدیک به ۲۵۰۰ نیروی آمریکایی در آن جان باختند.
شلین گفت: «از بسیاری جهات، طالبان را مشابه حوثیها میبینم؛ هم از نظر سرکوب زنان و اقلیتها و هم از این جهت که توانستهاند بر احساس ملیگرایی مردم تکیه کنند و خود را مدافعان حاکمیت یمن در برابر مداخله و اشغال نظامی خارجی معرفی کنند.»
نقشه یمن بر اساس دادههای «مرکز صنعا» که مناطق تحت کنترل نیروهای دولتی مورد حمایت عربستان و مناطق تحت کنترل انصاراللهِ همسو با ایران را تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶ نشان میدهد.
تشدید تنشها در افق
اگرچه جنگ هزینهبر خواهد بود، بهای بیعملی نیز بالاست.
عربستان سعودی تاکنون نقش خود را به حملات هوایی علیه اهداف انصارالله محدود کرده است، با این حال هیچ تلاش هماهنگی برای تحقق هدف دولت یمن، یعنی بازپسگیری صنعا، شکل نگرفته است.
در همین حال، طی هفته گذشته و از زمان آغاز درگیریهای تازه در یمن، چندین رسانه به نقل از منابعی گزارش دادهاند که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، درخواست محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان، برای دریافت حمایت هوایی را رد کرده است.
ترامپ تأیید کرد که هفته گذشته با رهبر عربستان گفتوگو کرده و به خبرنگاران گفته است مقامهای سعودی پس از حمله به خط لوله شرق ـ غرب «کاملاً در حالت آمادهباش» قرار گرفتهاند. او همچنین مدعی شد دولتش مستقیماً با انصارالله در تماس است.
ترامپ گفت: «حوثیها با ما تماس گرفتند و نمیخواهند با ما بجنگند. به ما اطلاع دادند که نمیخواهند با ما بجنگند. آنها نمیخواهند من سراغشان بروم ــ نمیخواهند ما سراغشان برویم. اما با ما تماس گرفتهاند و با ما صحبت کردهاند و نمیخواهند ما وارد ماجرا شویم؛ خیلی ترجیح میدهند که ما درگیر نباشیم. و اجازه میدهند بیشتر کشتیها عبور کنند.»
او افزود: «فقط یک کشور هست که آنها چندان از آن راضی نیستند و ما آن را هم حلوفصل خواهیم کرد. اما باید بگویم، ما کار فوقالعادهای انجام دادهایم. ما کنترل میکنیم ــ همانطور که میدانید ــ واقعاً با قدرت زیاد تنگه هرمز را کنترل میکنیم و هیچکس انتظار نداشت چنین اتفاقی بیفتد.»
با این حال، تردد نفتکشها در تنگه هرمز همچنان بسیار پایینتر از سطح پیش از جنگ باقی مانده است، زیرا تهدید حملات ایران ادامه دارد. اگر انصارالله تصمیم بگیرد بابالمندب را مسدود کند، تأثیر آن بر تجارت جهانی بهشدت افزایش خواهد یافت و پیامدهای آن برای اقتصاد عربستان نیز سنگینتر خواهد شد؛ آن هم در شرایطی که ابتکار توسعه «چشمانداز ۲۰۳۰» محمد بن سلمان در معرض خطر قرار دارد.
به همین دلیل، سلمان الانصاری، تحلیلگر ژئوپلیتیک سعودی، استدلال میکند که «دولت یمن با حمایت عربستان ممکن است هیچ گزینهای جز آغاز یک جنگ تمامعیار علیه حوثیها در چند جبهه نداشته باشد.»
الانصاری به نیوزویک گفت: «تنگه بابالمندب و مهمتر از آن، مردم یمن، نمیتوانند گروگان این شبهنظامیان مخرب، تندرو و مورد حمایت ایران باشند.»
او افزود: «درست است که نیروهای یمنی در المخا و در امتداد ساحل دریای سرخ متحمل عقبنشینی نظامی شدند. اما این باید بهعنوان درسی آموختهشده تلقی شود. دولت یمن به فرایند سختگیرانهتری برای ارزیابی فرماندهان نظامی خود، انسجام بیشتر در صفوف خود و عدم تحمل وفاداریهای دوگانه نیاز دارد.»
او در حالی که تنشها در حال افزایش است، گفت: «معتقد هستم سه ماه آینده میتواند از تعیینکنندهترین دورهها در تاریخ معاصر یمن باشد.»
او همچنین برای قدرتهای خارجی نیز نقشی قائل است.
الانصاری گفت: «ریاض جامعه بینالمللی را مستقیماً با مسئولیتهایش روبهرو خواهد کرد. پرسش دیگر این نخواهد بود که عربستان و یمن آماده انجام چه کاری هستند، بلکه این خواهد بود که جامعه بینالمللی آماده انجام چه کاری است. ریاض ممکن است برای حفاظت از یمن و تأمین امنیت مسیرهای بینالمللی کشتیرانی، در خط مقدم قرار گیرد.»
اما انصارالله نیز خود را در حال آمادهشدن برای یک رویارویی بزرگ میبیند. یک منبع درون این گروه به نیوزویک گفت که تواناییهای این جریان یمنی «فراتر از مقایسه» با جنگ ویتنام است.
این منبع انصارالله گفت: «ما نهتنها برای خنثی کردن هرگونه تشدید تنش یا تهاجم آمادهایم، بلکه به لطف خدا و با توکل بر او، آمادهایم در هر جبههای که قصد اقدام علیه ما را داشته باشد، پیشروی کنیم و به پیروزی قاطع دست یابیم.»
معمای ولیعهد
این وضعیت معمای خطرناکی را پیش روی محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان، قرار داده است؛ کسی که در دوران تصدی وزارت دفاع، از آغاز کارزار در سال ۲۰۱۵ تا چند ماه پس از آتشبس سال ۲۰۲۲، بر مداخله اولیه در یمن نظارت داشت.
عبدالناصر المودع، نویسنده یمنی، به نیوزویک گفت: «در حال حاضر، عربستان سعودی با یک معضل روبهروست: از یک سو میخواهد از ورود به جنگی تمامعیار با حوثیها اجتناب کند ــ بهویژه با توجه به اینکه برخلاف سال ۲۰۱۵، اکنون تنها مانده است ــ و از سوی دیگر نمیتواند حملات حوثیها و گسترش سرزمینی آنها در داخل یمن را نادیده بگیرد.»
با این حال، او بعید میدانست که ریاض نیروهای زمینی خود را وارد نبرد کند. در عوض، چند سناریوی دیگر را برای واکنش عربستان متصور بود؛ از جمله «تشدید حمایت از نیروهای یمنی متحد، بهویژه در منطقه مأرب»، جایی که پیشبینی میشود بهزودی حملهای بزرگ از سوی انصارالله آغاز شود.
المودع همچنین تمایل چندانی در کاخ سفید برای اعزام نیروی زمینی نمیدید، اما گفت پشتیبانی هوایی آمریکا، تبادل اطلاعات و قابلیتهای نیروهای ویژه میتواند در کمک به نیروهای مورد حمایت عربستان برای آغاز ضدحمله در محور بابالمندب ـ بندر المخا تعیینکننده باشد؛ محوری که اهمیت راهبردی دارد و فاقد آن نوع زمین کوهستانی است که میتواند برای این گروه در برابر قدرت هوایی دشمن پوشش ایجاد کند.
ایالات متحده سابقه حملات هوایی و عملیات نیروهای ویژه در یمن را دارد، هرچند کارنامه آن در مقابله با انصارالله ترکیبی بوده است. ترامپ در اواسط مارس ۲۰۲۵ عملیات آمریکا علیه انصارالله را تشدید کرد، اما کمتر از دو ماه بعد، در اوایل ماه مه، با اشاره به توافق صلحی با این گروه که قرار بود از کشتیهای با پرچم آمریکا و شناورهای نظامی این کشور محافظت کند، این عملیات را متوقف کرد.
عربستان اکنون قرار است نوع دیگری از حمایت هوایی آمریکا را دریافت کند؛ در قالب فروش جنگندههای اف-۳۵ که وزارت خارجه آمریکا روز پنجشنبه اعلام کرد. همچنین انتظار میرود ترامپ بهزودی در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل با محمد بن سلمان و دیگر رهبران شورای همکاری خلیج فارس دیدار کند.
فراتر از اقدامات نظامی، المودع این احتمال را نیز مطرح کرد که عربستان محاصره مناطق تحت کنترل انصارالله را تشدید کند؛ همان محاصرهای که این گروه در تلاش برای شکستن آن است. با این حال، او هشدار داد که چنین اقدامی این خطر را به همراه دارد که رقیب ریاض نیز به اقدامی مشابه متوسل شود.
المودع گفت: «اگرچه این اقدام مهم و مؤثر خواهد بود، اما خطراتی نیز به همراه دارد. حوثیها ممکن است با گسترش حملات خود یا اعمال محاصره بر بنادر تحت کنترل رقبایشان در عدن، مکلا و دیگر مناطق، دست به تلافی بزنند.»
عربستان همچنین میتواند مسیر دیپلماتیک را در پیش بگیرد؛ به این معنا که درجهای از مشروعیتی را که انصارالله بهعنوان دولت واقعی و خودخوانده یمن خواهان آن است، به این گروه اعطا کند، کمکها به دولت بهرسمیتشناختهشده بینالمللی را قطع کند و در ازای توقف حملات، مشوقهای مالی ارائه دهد.
اما المودع پیشبینی کرد که تا زمانی که گزینههای دیگری روی میز باقی مانده است، ریاض هنوز آماده اعطای چنین امتیازات گستردهای نیست.
او گفت: «در حال حاضر، چنین توافقی برای سعودیها بسیار بعید به نظر میرسد، بهویژه با توجه به اینکه آنها هنوز همه گزینههای راهبردی خود علیه حوثیها را به پایان نرساندهاند.»
شلین، از سوی دیگر، استدلال کرد که ارائه چنین شروطی، در مقایسه با پیگیری دور تازهای از تشدید نظامی، «راهی بسیار سریعتر برای حلوفصل درگیری» خواهد بود. او همچنین نشانههایی میدید که شاید ترامپ در شرایطی که از تمایل خود برای خارج کردن آمریکا از درگیری جاری با ایران در آیندهای نزدیک سخن گفته، آمادگی بیشتری برای مذاکره داشته باشد.
شلین گفت: «امیدوارم با توجه به اینکه دولت ترامپ درخواست محمد بن سلمان برای مداخله نظامی را رد کرده است، او بهجای بازگشت به جنگ، مذاکره با حوثیها را انتخاب کند؛ جنگی که طی هفت سال در برابر حوثیها بیاثر بود و صرفاً یمن را ویران کرد.»
او افزود: «سریعترین راه برای عبور نفت عربستان از بابالمندب این است که سعودیها محاصره مناطق تحت کنترل حوثیها را بردارند، و به نظر میرسد ترامپ، دستکم در حال حاضر، این موضوع را درک کرده است.»
