گزارش «دیفنسنیوز» از فشار فزاینده جنگ ایران بر نیروی دریایی آمریکا حکایت دارد؛ از اختلال شبکه لجستیکی پس از حمله ایران به مرکز پشتیبانی ناوگان پنجم در بحرین و کمبود غذا و قطعات، تا تمدید مأموریتها، فرسودگی شناورها، کمبود ناو هواپیمابر و افزایش فشار روانی بر ملوانان. در این گزارش، نظامیان و قانونگذاران آمریکایی همچنین از ضعف برنامهریزی و نبود شفافیت پنتاگون انتقاد کرده و هشدار دادهاند که سرعت بالای عملیات، مشکلات دیرینه این نیرو را به مرحلهای جدیتر رسانده است.
به گزارش سرویس بینالملل جماران، پایگاه «دیفنسنیوز» در گزارشی به بررسی فشار فزاینده جنگ ایران بر نیروی دریایی آمریکا پرداخت و نوشت: برنامهریزی عملیاتی مبهم و نبود شفافیت در جریان اقدامات آمریکا در ایران، مشکلات دیرینه نیروی دریایی این کشور در حوزه لجستیک، تعمیر و نگهداری و نیروی انسانی را تشدید کرده است؛ مشکلاتی که به گفته رهبران کنگره، مقامهای نظامی بازنشسته و ملوانان مستقر در مأموریت، اکنون آثار آن مستقیماً بر نیروها احساس میشود.
پس از افشاگری خانوادهها درباره مشکلات سلامت روان برخی نیروهای آمریکایی مستقر بر ناو هواپیمابر «یواساس آبراهام لینکلن» پس از ۲۵۰ روز بدون توقف در هیچ بندری، ملوانان، بازنشستگان و قانونگذاران به «میلیتری تایمز» گفتند که نیروها در حال تحمل پیامدهای مشکلات دیرینه در نیروی دریایی هستند؛ مشکلاتی که درگیری کنونی آنها را تشدید کرده است.
به گفته آنها، نیروی دریایی آمریکا سالهاست برای پاسخگویی به الزامات ناشی از آهنگ بالای عملیات با مشکل روبهرو است. مأموریتها بهطور منظم تمدید میشوند، تعمیرات برنامهریزیشده از دست میروند و روند کشتیسازی همچنان بسیار کند است؛ وضعیتی که به تأخیر در تحویل شناورها و کوچکتر ماندن ناوگان از سطح مورد نیاز منجر شده است.
منابع گفتند این مشکلات دولتهای مختلف آمریکا را دربر گرفته، اما نحوه مدیریت جنگ ایران و عملیات نظامی پس از آن، آنها را تشدید کرده و برای برخی ملوانان شرایطی وخیم به وجود آورده است.
فرماندهان، توصیفها درباره وخیمتر شدن شرایط در ناو لینکلن را رد کرده و گزارشهای مربوط به نگرانیهای کیفیت زندگی را نیز تکذیب کردهاند.
وقتی اخیراً خبرنگاران درباره نگرانی خانوادهها از طولانی شدن مأموریت از دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، سؤال کردند، او این پرسش را کنار زد و گفت این مدت «حتی نزدیک به حد کافی هم طولانی نیست.»
وقتی همین نگرانیها از دریاسالار داریل کادل، فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا، پرسیده شد، او به «میلیتری تایمز» گفت: «اولویت دادن به ملوانان یک شعار نیست؛ یک ضرورت جنگی است.» کادل افزود: «تداوم سرعت بالای عملیات در خاورمیانه فقط این واقعیت را بیش از پیش تأیید کرده که مراقبت از ملوانان ما و حفظ آمادگی رزمی، از یکدیگر جداییناپذیرند.»
«ما به کشتیهای بیشتری نیاز داریم»
پس از اعتراضها درباره شرایط موجود در ناو لینکلن، نیروی دریایی آمریکا ناو هواپیمابر کلاس نیمیتز «یواساس جورج واشنگتن» را از منطقه هند-اقیانوس آرام به خاورمیانه منتقل کرد؛ ناوی که روز چهارشنبه وارد منطقه شد. گزارشها حاکی از آن است که این ناو جایگزین لینکلن خواهد شد و لینکلن اکنون به سمت بندر اصلی خود در سندیگو حرکت خواهد کرد.
این جابهجایی بهطور موقت غرب اقیانوس آرام را بدون حضور یک ناو هواپیمابر آمریکایی باقی میگذارد؛ حضوری که بخش مهمی از تلاش ارتش آمریکا برای بازدارندگی چین در دریای جنوبی چین و اطمینانبخشی به متحدان منطقهای محسوب میشود.
ملوانان روز ۱۳ اوت ۲۰۲۶، هنگام عبور ناو هواپیمابر کلاس نیمیتز «یواساس جورج واشنگتن» از تنگه سنگاپور، روی پل فرماندهی کشتی در حال نگهبانی بودند.
با این حال، نگرانیها درباره سرعت و حجم بالای عملیات، موضوع تازهای برای نیروی دریایی آمریکا نیست. دریاسالار بازنشسته «فازی میلر»، که از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ بهعنوان فرمانده ناوگان پنجم آمریکا و فرماندهی مرکزی ایالات متحده خدمت کرده، نیز به این مسئله اشاره کرده است.
میلر در سال ۱۹۷۹ به نیروی دریایی پیوست. او گفت از همان سالهای نخست خدمتش، هدف نیروی دریایی این بود که در سطحی عملیات انجام دهد که نه برای ملوانان بیش از حد طاقتفرسا باشد و نه برای تجهیزاتی که برای موفقیت مأموریت حیاتی هستند، فشار غیرقابل تحمل ایجاد کند. برخورداری از تعداد کافی شناور جنگی، بخش جداییناپذیر حفظ این تعادل بود.
میلر گفت: «یا میتوانیم ناوهای هواپیمابر بیشتری داشته باشیم یا آهنگ عملیات کمتری. یکی از این دو باید اتفاق بیفتد؛ اما ما یک نیروی دریایی جهانی با مسئولیتهای جهانی هستیم و اگر قرار است این مسئولیتها را انجام دهیم، به کشتیهای بیشتری نیاز داریم.»
دریاسالار توماس مور، که مسئول برنامه خریدهای نیروی دریایی بود و بعداً فرماندهی «فرماندهی سامانههای دریایی نیروی دریایی» را بر عهده گرفت، در سال ۲۰۱۳ به کنگره گفت که این نیرو «یک نیروی دریایی با ۱۱ ناو هواپیمابر در جهانی است که به ۱۵ ناو هواپیمابر نیاز دارد.»
او گفت بعید است این تقاضا کاهش پیدا کند.
سیزده سال پس از اظهارات مور، نیروی دریایی آمریکا همچنان ۱۱ ناو هواپیمابر دارد. با توجه به اینکه قرار است «یواساس نیمیتز» در پایان سال آینده بازنشسته شود، این تعداد ممکن است بهزودی به ۱۰ فروند کاهش یابد.
«یواساس هری اس. ترومن» و «یواساس جرالد آر. فورد» در حال حاضر پس از پایان مأموریتهایشان برای تعمیر و نگهداری از چرخه عملیاتی خارج شدهاند. ناو جرالد آر. فورد پس از تمدید مأموریتش برای پشتیبانی از عملیات در خاورمیانه، در ماه مه با ۳۲۶ روز حضور در دریا، رکوردی متعلق به دوران پس از جنگ ویتنام ثبت کرد. ناو کلاس نیمیتز «یواساس جان سی. استنیس» نیز در حال انجام یک بازسازی و تعمیرات اساسی چندساله است.
انتظار میرود ناو «یواساس رونالد ریگان»، که آن هم از کلاس نیمیتز است، پس از یک دوره ۱۷ ماهه تعمیرات، تا پایان اوت دوباره قابلیت اعزام به مأموریت پیدا کند. ناو کلاس نیمیتز «یواساس جورج اچ. دبلیو. بوش» نیز در خاورمیانه حضور دارد.
استیون ویلز، افسر جنگ سطحی نیروی دریایی که پس از ۲۰ سال خدمت بازنشسته شد، گفت: «ما در حال حاضر در این چرخه، ناوهای هواپیمابر کافی برای ادامه همه کارهایی که میخواهیم انجام دهیم، نداریم و فکر میکنم این یک مشکل دیرینه است.»
نیروی دریایی آمریکا در سال ۲۰۱۴ اجرای مدل استقرار «طرح بهینه پاسخگویی ناوگان» یا OFRP را آغاز کرد؛ مدلی که تعمیر و نگهداری، آموزش، ارزیابیها و یک دوره مأموریت هشتماهه را در یک چرخه ۳۶ ماهه قرار میدهد.
نیروی دریایی میگوید هدف از این چارچوب، ایجاد نیرویی است که از نظر نیروی انسانی و آموزش آمادگی جامعتری داشته باشد و در عین حال، برنامه زمانبندی مأموریتها را برای ملوانان و خانوادههایشان قابل پیشبینیتر کند.
با این حال، در سال ۲۰۱۶، دفتر پاسخگویی دولت آمریکا اعلام کرد که فشار بالای عملیاتی باعث شده نیروی دریایی مدت مأموریت کشتیها را افزایش دهد و تعمیر و نگهداری آنها را کاهش دهد یا به تعویق بیندازد.
این تصمیمها باعث شد مأموریتها کمتر قابل پیشبینی شوند، از زمان آموزش کاسته شود، وضعیت فنی کشتیها رو به افول بگذارد و مدت زمانی که شناورها برای انجام تعمیرات ضروری نیاز داشتند افزایش یابد.
از سال مالی ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹، کشتیهای نیروی دریایی آمریکا بیش از ۳۳ هزار و ۷۰۰ روز اضافه، فراتر از زمانبندی پیشبینیشده، در تعمیر و نگهداری سپری کردند؛ مسئلهای که به کاهش تعداد شناورهای در دسترس برای آموزش یا عملیات منجر شد.
شبکه تأمین بههمریخته
در حالی که نیروی دریایی آمریکا سالهاست با مشکل در دسترس بودن ناوهای هواپیمابر دستوپنجه نرم میکند، به گفته قانونگذاران و یکی از ملوانانی که در پشتیبانی از جنگ ایران اعزام شده بود، رهبری کنونی آمریکا با برنامهریزی ضعیف و پشتیبانی ناکافی در شرایط جنگی، فشار بیشتری بر چرخه عملیاتی این نیرو وارد کرده است.
این ملوان که در یک کشتی رزمی ساحلی کلاس «ایندیپندنس» خدمت کرده و به دلیل ترس از تلافیجویی خواسته هویتش فاش نشود، گفت: «لجستیک در تمام مدتی که آنجا بودیم یک شکست کامل بود؛ غذا، تدارکات، قطعات.»
حملات ایران در ماه فوریه به مرکز لجستیکی دیرینه نیروی دریایی آمریکا در بحرین آسیب زد و شبکه تأمین منطقهای را که از کشتیهای فعال در خاورمیانه پشتیبانی میکرد، مختل کرد.
پس از حمله موشکی ایران به مقر اصلی ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در منامه بحرین، دود از محل حمله به هوا برخاست.
نیروی دریایی آمریکا پس از آن، مرکز لجستیکی جدید خود را به تأسیسات پشتیبانی دریایی «دیهگو گارسیا»، جزیرهای مرجانی در اقیانوس هند، منتقل کرد؛ محلی که بیش از ۲ هزار مایل با ناوگروههای هواپیمابر نیروی دریایی آمریکا در خاورمیانه فاصله دارد.
این ملوان گفت فاصله زیاد دیهگو گارسیا به یک مشکل جدی تبدیل شد، زیرا این مرکز از کشتی رزمی ساحلی میخواست سفارش مواد غذایی خود را ۳۰ روز زودتر ثبت کند.
او افزود که با توجه به برنامه ورود و خروج شناورها که در نتیجه برنامهریزی ضعیف پیچیدهتر شده بود، ثبت چنین سفارشهایی تقریباً غیرممکن بود. ملوانان نمیتوانستند از این مرکز تأمین مجدد انجام دهند و در عوض ناچار بودند هر آنچه را میتوانستند از نفتکشهای پشتیبانی در عملیات تأمین و سوخترسانی در دریا به دست آورند، استفاده کنند.
این ملوان گفت: «هیچ توجیهی وجود ندارد که اگر در جنگ هستیم، نتوانیم یک سفارش فوری غذا دریافت کنیم.»
مایک لوین، نماینده دموکرات ایالت کالیفرنیا، به «میلیتری تایمز» گفت مشکلات لجستیکیای که این ملوان توصیف کرده، ناشی از شکست در آمادگی و برنامهریزی بوده است.
لوین گفت: «با افراد زیادی که اعزام شدهاند صحبت کردهام و میدانید، مشکل اساسی ظاهراً این است که اگر قرار بود از بحرین بهعنوان یک مرکز برای تجدید ذخایر، دریافت غذا، استراحت و همه این موارد استفاده شود، اگر برنامه همین بود، خب، واضح است که جواب نداد. بعد از فوریه و مارس، [دولت] باید به این موضوع فکر میکرد.»
«آدمها هم ممکن است از پا دربیایند»
خانوادههای ملوانان ناو «یواساس آبراهام لینکلن» پیشتر به «میلیتری تایمز» گفته بودند که دستکم دو ملوان تلاش کردهاند از این ناو به دریا بپرند.
اگرچه شرایط روانی فردی مرتبط با این حوادث همچنان مشخص نیست، به گفته یکی از ملوانانی که در جریان درگیری کنونی با یک ناو هواپیمابر به خاورمیانه اعزام شده، آهنگ فشرده عملیات رزمی بهطور اجتنابناپذیر فشار سنگینی بر نیروهای نظامی وارد میکند.
این نظامی که او نیز به دلیل ترس از تلافیجویی فرماندهان خواسته ناشناس بماند، گفت: «درست مثل ماشینها، آدمها هم ممکن است از پا دربیایند. آنها به استراحت نیاز دارند.»
اما همیشه فرصتی برای استراحت وجود نداشت و گاهی کمخوابی بخشی از الزامات حفظ ایمنی بود.
اگر تجهیزات خراب میشد، ملوانان گاهی بسیار فراتر از شیفت عادی خود کار میکردند تا آن را تعمیر کنند. در بعضی موارد، تکمیل این کار میتوانست تفاوت میان مرگ و زندگی باشد.
در یک بررسی در سال ۲۰۲۱، دفتر پاسخگویی دولت آمریکا دریافت که فقط ۱۴ درصد از افسران نیروی دریایی مورد بررسی، در جریان یکی از مأموریتهای اخیر دستکم هفت ساعت در شب میخوابیدند، در حالی که ۶۷ درصد گزارش کرده بودند پنج ساعت یا کمتر میخوابند.
این نهاد همچنین دریافت که نیروی دریایی بهطور معمول تعداد کمتری ملوان نسبت به میزانی که مطالعات حجم کار برای اداره ایمن شناورها ضروری میدانست، به کشتیها اختصاص میدهد.
تا سال ۲۰۲۳، ملوانان ناوگان سطحی بهطور میانگین در هر ۲۴ ساعت ۵.۲۵ ساعت میخوابیدند؛ رقمی پایینتر از استاندارد نیروی دریایی که فراهم کردن دستکم ۷.۵ ساعت فرصت خواب را الزامی میداند. دفتر پاسخگویی دولت، کمبود خدمه و مشکلات مربوط به تشکها را نیز از جمله چالشهای مدیریت خستگی شناسایی کرد.
در ۱۱ اوت ۲۰۲۶، یک ملوان در آشیانه ناو هواپیمابر کلاس نیمیتز «یواساس آبراهام لینکلن» روی یکی از قطعات هواپیما کار میکرد.
نیروی دریایی آمریکا نیز اقداماتی را برای رسیدگی به این مشکل اجرا کرده است؛ از جمله آغاز مطالعهای که در آن حدود ۱۶۰۰ ملوان هنگام مأموریت در دریا از حلقههای «Oura» استفاده میکنند تا خواب و دیگر شاخصهای زیستی آنها پایش شود.
اما به گفته نیروها، کمبود خواب تنها یکی از مشکلاتی بوده که آنها در جریان درگیری با ایران تجربه کردهاند. این ملوان گفت نیروهای نظامی همچنین با کمبود غذا در ناو هواپیمابر روبهرو بودهاند و کیفیت غذا میان بد و وحشتناک در نوسان بوده است.
او گفت: «یا غذا نیمپز بود، یا بیش از حد پخته شده بود، یا اصلاً قابل تشخیص نبود که چیست.»
با افزایش پیدرپی تمدید مأموریتها، افت روحیه کمکم در لحن مکالمات در مرکز تلفن و گفتوگوهای ملوانان در سالنهای غذاخوری مشهود شد. شوخیها حتی بیشتر از حالت معمول تلخ و سیاه شدند و توقف در بنادر نیز اهمیت و جذابیت کمتری پیدا کرد.
پارکر مور، اپراتور راکتور هستهای که پیش از مأموریت اخیر ناو «یواساس آبراهام لینکلن» در آن خدمت کرده بود، گفت: «این اتفاقات همیشه در مأموریتها رخ دادهاند. وضعیت بد است، اما همیشه بد بوده است.»
در دوران خدمت مور در لینکلن، انگ و بدنامی مرتبط با مسائل سلامت روان همچنان رایج بود. متخصصان سلامت روان در ناو حضور داشتند، اما اگر یک ملوان برای دریافت کمک مراجعه میکرد، ممکن بود از شغل و وظیفه خود کنار گذاشته شود.
مور گفت: «آنها از اینکه اطرافیانشان را ناامید کنند وحشت دارند. اگر من کارم را انجام ندهم، فقط ۳۰ نفر هستند که میتوانند آن را انجام دهند، درست است؟ پس حالا فقط ۲۹ نفر باقی میمانند.»
پس از انتشار گزارش درباره مشکلات سلامت روان در ناو لینکلن، نیروی دریایی آمریکا اعلام کرد که افزایش موارد افکار خودکشی یا تلاش برای خودکشی را مشاهده نکرده است. با این حال، این نیرو تأیید کرد که مشاوران و منابع بیشتری برای خدمه ارسال شده است.
دریاسالار برد کوپر، فرمانده فرماندهی مرکزی آمریکا، روز شنبه از ناو لینکلن بازدید کرد و در بیانیهای مدعی شد که این ناو در میان ۱۱ ناو هواپیمابر فعال نیروی دریایی آمریکا، کمترین تعداد موارد مرتبط با سلامت روان را داشته است.
نبود شفافیت
پنتاگون در دوره دولت ترامپ، در ارائه اطلاعات به کنگره بهطور فزایندهای بستهتر و کمحرفتر شده است.
پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، در اکتبر ۲۰۲۵ یادداشتی منتشر کرد و در آن به کارکنان وزارت دفاع، از جمله رئیس ستاد مشترک ارتش، اعلام کرد که برای هرگونه ارتباط با رهبران کنگره در کاپیتول هیل، دریافت مجوز الزامی است.
هگست همچنین در جریان جلسه استماع سنا در ماه ژوئیه درباره جنگ ایران، از پاسخ دادن به چندین پرسش قانونگذاران طفره رفت.
وقتی سناتور جان اوساف، دموکرات ایالت جورجیا، از هگست پرسید آیا اظهارات قبلی درباره اینکه ارتش ایران «نابود شده» و «از نظر رزمی ناکارآمد شده» صحت داشته است یا نه، وزیر دفاع آمریکا از پاسخ دادن خودداری کرد.
هگست همچنین بیش از ۱۰۰ روز است که هیچ نشست خبری در پنتاگون درباره جنگ ایران برگزار نکرده است. آخرین نشست خبری او درباره این جنگ در ۵ مه برگزار شد.
قانونگذاران میگویند برای کاهش نگرانیها درباره مشکلات کوتاهمدت عملیات نظامی جاری، از جمله مشکلاتی که در ناو «یواساس آبراهام لینکلن» بروز کرده، کنگره باید قادر باشد وظیفه نظارتی خود را بهدرستی انجام دهد.
بتی مککالم، نماینده دموکرات ایالت مینهسوتا، به «میلیتری تایمز» گفت پنتاگون باید اطلاعاتی را در اختیار رهبران سیاسی قرار دهد که به آنها امکان دهد ارزیابی کنند آیا رئیسجمهور و وزیر دفاع، تجهیزات و توانمندیهای نظامی را به مؤثرترین شکل ممکن برای اجرای مأموریتها به کار گرفتهاند یا نه.
برخی دموکراتها نیز استدلال کردهاند که استناد به «قطعنامه اختیارات جنگی» میتواند به قانونگذاران اجازه دهد دولت کنونی را پاسخگو کنند.
بر اساس این قطعنامه، قوه مجریه موظف است ظرف ۴۸ ساعت پس از اعزام نیروهای نظامی، کنگره را در جریان قرار دهد. این قانون همچنین به نمایندگان اجازه میدهد در صورتی که کنگره اعلان جنگ نکرده یا استفاده از نیروی نظامی را مجاز ندانسته باشد، خروج نیروهای نظامی را ظرف ۶۰ تا ۹۰ روز الزامی کنند.
لوین گفت از چنین رویکردی حمایت میکند و از همکاران جمهوریخواه خود خواست بایستند و پرسشهای سخت مطرح کنند.
اعضای جمهوریخواه کمیتههای نیروهای مسلح مجلس نمایندگان و سنا به درخواست «میلیتری تایمز» برای اظهارنظر پاسخ ندادند.
لوین گفت: «به جورج دبلیو بوش فکر میکنم. من با جنگ عراق کاملاً مخالف بودم، اما به مراحلی که او طی کرد فکر کنید. به... وزیر رامسفلد، معاون رئیسجمهور چنی و دیگران فکر کنید؛ به تعامل مستمر آنها.»
برای ملوان کشتی رزمی ساحلی، ضعفهای برنامهریزی همین حالا نیز آثار خود را نشان داده است.
اگرچه این کشتی در محاصره دریایی نیروی دریایی آمریکا در تنگه هرمز مشارکت داشت و بیش از دوازده شناور را وادار به تغییر مسیر کرد، اکنون به دلیل تعمیراتی که به تعویق افتادهاند، بیش از زمان برنامهریزیشده از چرخه عملیاتی خارج خواهد ماند.
این ملوان گفت چنین وضعیتی یکی از نمونههای نبود برنامهای بلندمدت برای چرخش و جایگزینی کشتیهاست.
او درباره برداشتی که در طول مأموریت به آنها منتقل شده بود، گفت: «ما شما را همینجا نگه میداریم تا زمانی که کشتیتان دیگر نتواند کار کند یا به فعالیت ادامه دهد.»
