این سایت که در طول ۶۰ سال فعالیت خود به عنوان یک رآکتور هستهای و محل آزمایش موشک، حوادث متعددی از جمله یک گداخت هستهای جزئی در سال ۱۹۵۹ را تجربه کرده است، خاک و آبهای زیرزمینی آن با زبالههای رادیواکتیو و شیمیایی آلوده شده است.
به گزارش جماران به نقل از روسیا الیوم، یک مطالعه جدید نشان داده است که زندگی در نزدیکی یک سایت هستهای آلوده در کالیفرنیا با اثرات غیرمنتظرهای بر سلامتی مرتبط است که فراتر از سرطان است، که موضوع تحقیقات قبلی بوده است.
این مطالعه نشان داد که سایت آزمایشی سانتا سوزانا (SSFL) در شهر ونتورا، در ایالت کالیفرنیا، یکی از آلودهترین مکانهای ایالت، ممکن است با میزان بالاتر اختلالات خودایمنی، غدد درونریز و متابولیک در میان ساکنان اطراف مرتبط باشد.
این سایت که در طول ۶۰ سال فعالیت خود به عنوان یک رآکتور هستهای و محل آزمایش موشک، حوادث متعددی از جمله یک گداخت هستهای جزئی در سال ۱۹۵۹ را تجربه کرده است، خاک و آبهای زیرزمینی آن با زبالههای رادیواکتیو و شیمیایی آلوده شده است.
از زمانی که این مکان در سال ۱۹۸۹ به عنوان منطقهای «سوپرفاند» (پاسخ به محیط زیست) که مشمول پاکسازی فدرال است، اعلام شد، محققان برای درک خطراتی که این مکان برای سلامت عمومی ایجاد میکند، تلاش کردهاند.
تحقیقات قبلی بر میزان سرطان در میان جمعیتهایی که در فاصله ۸ کیلومتری از محل قرار داشتند، متمرکز بود، اما مطالعه جدید که در مجله Risk Analysis منتشر شده است، دامنه بررسی را گسترش داده و ساکنانی را که تا ۲۴ کیلومتر دورتر هستند، در بر میگیرد و فراتر از سرطان، سایر بیماریهای مزمن مرتبط با قرار گرفتن در معرض آلایندهها را نیز بررسی میکند.
شهر ونتورا، منطقهای نسبتاً مرفه، مکانی غیرمعمول برای یک منطقه «پاسخ جامع زیستمحیطی» است، زیرا این مناطق معمولاً در نزدیکی جوامع کمدرآمد و اقلیتها متمرکز شدهاند. این امر، این مکان را به یک فرصت تحقیقاتی منحصر به فرد تبدیل کرد. جینا پلیلر از مؤسسه محیط زیست و پایداری ریگلی در دانشگاه کالیفرنیا، تیمی را برای بررسی ساکنان نزدیک محل مورد نظر رهبری کرد تا به چندین سؤال پاسخ دهند، از جمله اینکه آیا خطرات سلامتی فراتر از بیماریها و محدوده جغرافیایی تحت پوشش مطالعات قبلی است یا خیر، و اینکه ساکنان چگونه خطرات را درک کرده و به آنها پاسخ دادهاند.
این نظرسنجی شامل ۴۷۵ نفر بود که در فاصله ۲۴ کیلومتری محل زندگی میکردند و ۵۶٪ از آنها سالانه ۱۰۰۰۰۰ دلار یا بیشتر درآمد داشتند.
بیش از یک سوم جمعیت گزارش دادهاند که از زمان نقل مکان به محل سکونت فعلی خود، حداقل به یک بیماری مبتلا شدهاند، نرخی مشابه میانگین ملی ۳۸٪، اما بیماریهای مزمن معمولاً در جوامع پردرآمد کمتر رایج هستند.
طبق این مطالعه، ۱۸٪ از ساکنانی که در فاصله ۸ کیلومتری محل زندگی میکردند، گزارش دادند که به بیماریهای خودایمنی مبتلا شدهاند، در حالی که این رقم برای ساکنان ۱۸ تا ۲۴ کیلومتری تنها ۴٪ بود. این روند در اختلالات متابولیک و غدد درونریز نیز مشهود بود، به طوری که ۱۵٪ از ساکنان اطراف، در مقایسه با تنها ۲٪ از ساکنان دورتر، تشخیص بیماری را گزارش کردند. در حالی که این یافتهها نشان میدهد که برخی از بیماریها ممکن است با افزایش نزدیکی به محل شیوع بیشتری داشته باشند، پلایلر توضیح داد که این مطالعه بر اساس خودآزماییهایی انجام شده است که از نظر پزشکی تأیید نشدهاند و عود یا تشخیصهای مکرر را ثبت نکردهاند.
این مطالعه همچنین محققان را از رفتار ساکنان شگفتزده کرد، زیرا واکنش آنها با آنچه نظریهها پیشبینی میکردند متفاوت بود. این مطالعه نشان داد که به جای اینکه احساس توانمندی برای مقابله با خطر، انگیزه پیشگیری باشد، ترس از آلودگی چیزی است که ساکنان را به سمت اقدامات احتیاطی سوق میدهد. علاوه بر این، هزینه بالا، که معمولاً مردم را از انجام اقدامات پیشگیرانه منصرف میکند، آنها را منصرف نکرد. در واقع، کسانی که محافظت را گران میدانستند، بیشتر احتمال داشت که آن را انجام دهند. جالب اینجاست که نزدیکی به محل، عامل مهمی در این تصمیمات نبود، در حالی که تجربه شخصی با این بیماری تأثیر بیشتری داشت.
این مطالعه نشان داد که درک خطرات سلامتی مرتبط با این مکان و نحوه واکنش جامعه اطراف با افزایش دمای جهانی اهمیت بیشتری پیدا خواهد کرد، زیرا تحقیقات نشان داده است که گسترش آلایندهها در این مکان به دلیل خشکسالی و آتشسوزیهای جنگلی که بیشتر شدهاند، تشدید میشود.
