تصور کنید: «ایران بهعنوان ابرقدرت بیمنازع خاورمیانه ظهور کند». این یک فرضیه جسورانه از جنس «چه میشود اگر...» است؛ اما در صورت تحقق، نقشه ژئوپلیتیک منطقه برای همیشه تغییر خواهد کرد.
به گزارش سرویس بین الملل جماران؛ آنجلو جولیانو، روزنامهنگار و تحلیلگر ایتالیایی در تحلیلی نوشت: تصور کنید: «ایران بهعنوان ابرقدرت بیمنازع خاورمیانه ظهور کند». این یک فرضیه جسورانه از جنس «چه میشود اگر...» است؛ اما در صورت تحقق، نقشه ژئوپلیتیک منطقه برای همیشه تغییر خواهد کرد.
در چنین سناریویی، ایران کنترل کامل تنگه هرمز را در دست میگیرد؛ به این معنا که ۲۰ تا ۲۵ درصد از نفت و گاز جهان در حوزه نفوذ آن قرار خواهد گرفت و نقش تعیینکنندهای در قیمتهای جهانی ایفا میکند.
همزمان، با تقویت اتحادهای منطقهای—از جمله در دریای سرخ—گلوگاههایی مانند بابالمندب نیز تحت تأثیر قرار میگیرند؛ جایی که حدود ۱۲ تا ۱۵ درصد تجارت جهانی از آن عبور میکند. نتیجه: فشار همزمان بر دو شاهراه حیاتی اقتصاد جهان.
در این چارچوب، حضور نیروهای خارجی در منطقه به چالش کشیده میشود و موازنه قدرت میان بازیگران اصلی تغییر میکند؛ بهگونهای که ایران از شام تا آسیای مرکزی بهعنوان بازیگری برتر مطرح میشود.
این تحلیل تأکید میکند چنین جایگاهی نه از مسیر سازش، بلکه از مسیر «تابآوری، فداکاری و اراده» حاصل میشود؛ مسیری که میتواند به رفع تحریمها، افزایش درآمدهای انرژی و حتی درآمدهای ترانزیتی منجر شود.
با اتکا به ذخایر عظیم نفت و گاز و زیرساختهای صنعتی، ایران در این سناریو میتواند جهشی قابلتوجه در قدرت اقتصادی و ژئوپلیتیک تجربه کند.
با این حال، جولیانو هشدار میدهد که این مسیر خالی از خطر نیست؛ چراکه در صورت احساس شکست، طرف مقابل ممکن است به گزینههای افراطی—حتی تا سطح درگیریهای هستهای—متوسل شود که پیامدهایی فاجعهبار برای کل جهان خواهد داشت.
در نهایت، این پرسش مطرح میشود: آیا ایران واقعاً میتواند به ابرقدرت منطقه تبدیل شود؟ پاسخ، به گفته او، در میدان «اراده و تابآوری» رقم خواهد خورد.
روزهای پیشرو مشخص خواهد کرد آیا این سناریو به واقعیت نزدیک میشود یا هزینههای آن چنان سنگین است که تحققش ممکن نیست.
