یک کارشناس نظامی عرب گفت: میزان وابستگی عملیاتی آمریکا به این رادارها بسیار بالاست. از دست دادن آنها به معنای از دست رفتن بخش مهمی از سامانه دفاعی آمریکا در منطقه است. چهار رادار از این نوع بهصورت همزمان و در یک مرحله از دست رفتهاند.
به گزارش سرویس بین الملل جماران؛ یک کارشناس نظامی عرب گفت: میزان وابستگی عملیاتی آمریکا به این رادارها بسیار بالاست. از دست دادن آنها به معنای از دست رفتن بخش مهمی از سامانه دفاعی آمریکا در منطقه است. چهار رادار از این نوع بهصورت همزمان و در یک مرحله از دست رفتهاند.
همانطور که پیشتر اشاره شد، این رادارها از پرتوهای ثابت استفاده میکنند. در مورد رادار FPS-132 صحبت میکنیم؛ راداری که آنتن آن چرخش ندارد بلکه امواج را در زاویه ۳۶۰ درجه منتشر میکند و توانایی رصد اهداف تا فاصله ۵۰۰۰ کیلومتر را دارد؛ قابلیتی که اکنون از کار افتاده است.
در بهروزرسانی بعدی درباره سامانه راداری دیگری از مجموعه سامانه سپر دفاعی صحبت شد؛ سامانهای که در برد عملیاتی از حدود ۱۵۰۰ کیلومتر تا حداکثر ۳۰۰۰ کیلومتر توان رصد دارد و اطلاعات را مستقیماً به سامانههای رهگیر منتقل میکند تا پس از تعیین نقطه درگیری، تصمیم مناسب اتخاذ شود.
این سطح پیشرفته از توان راداری بهسادگی قابل جایگزینی نیست. در شرایط جنگ موشکی، زمان واکنش بسیار کوتاه است — از چند دقیقه تا حتی چند ثانیه — و هرگونه تأخیر میتواند نتیجه را کاملاً تغییر دهد؛ چه در تعیین نقطه درگیری و چه در رسیدن موشک به هدف.
گفته میشود آمریکا حدود ۱۲ سامانه از نوع AN/TPY در اختیار دارد و اکنون بهدنبال جایگزینهایی از ژاپن و شبهجزیره کره است تا کمبود ایجادشده در منطقه را جبران کند؛ کمبودی که ناشی از تبدیل زیرساختهای عملیاتی به سازههای تخریبشده است.
با این حال، تحلیلگران معتقدند نتیجه احتمالاً چندان متفاوت نخواهد بود؛ زیرا کسی که توانسته این سامانههای پیشرفته را با امکانات نسبتاً ساده منهدم کند، قادر است سامانههای بزرگتر را نیز هدف قرار دهد.
در گزارشی که دیروز از یک افسر بازنشسته آمریکایی منتشر شد نیز آمده است: اگر ایران بتواند چنین داراییهای بسیار پیشرفته و فناوریهای پیچیدهای را با امکانات ساده نابود کند، این هشداری بیسابقه برای ایالات متحده است تا در توان دفاعی خود بازنگری کند؛ چراکه هدف قرار دادن این سامانهها حتی با پهپادهای ساده به واقعیتی عملی تبدیل شده است.
بنابراین تحول مهمی که رخ داده این است که پیشرفتهترین سامانههایی که قرار بود قادر به رصد، رهگیری تهدیدات و حفاظت از سایر سامانهها باشند، اکنون حتی از حفاظت از خود نیز ناتوان نشان دادهاند.
این موضوع ضربهای جدی به داراییهای راهبردی آمریکا در منطقه وارد کرده و بر سامانههای هشدار زودهنگام برای اسرائیل نیز تأثیر گذاشته است؛ تا جایی که شهرکنشینان به پناهگاهها رفتهاند و توان سامانههای دفاعی کاهش یافته، زیرا زمان واکنش بهشدت کوتاه شده است.
در برخی موارد حتی موشکها به اهداف خود رسیدهاند بدون آنکه سامانههای رهگیر موفق به مقابله با آنها شوند.
