گر چه بیشتر مردم در سراسر جهان تحت تأثیر بهداشت روان هستند اما مبتلایان به بیماری های روانی از امکانات کافی برخوردار نیستند.
به گزارش جی پلاس، مطابق با گزارش سازمان بهداشت جهانی و اطلس بهداشت روانی در سال ۲۰۱۴ ، در برخی کشورهای با درآمد پایین، برای هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت تنها یک مددکار بهداشت روان وجود دارد در حالی که در مقایسه با برخی کشورهای دارای درآمد بالا این میزان به ۵۰ مددکار بهداشت روان برای هر ۱۰۰ هزار نفر می رسد. در کشورهایی از قبیل تاجیکستان و غنا هزینه سرانه بهداشت روان کمتر از دو دلار است اما سوئد با ۳۳۰ دلار، بالاترین هزینه را در میان کشورهایی که اطلاعات آنها را سازمان بهداشت جهانی ارائه کرده، داراست. به هر حال ، این موضوع تنها به هزینه مربوط نمی شود، ارقام منتشر شده توسط سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۱۲ نشان می دهد بسیاری از کشورهایی که بیشترین تاثیر را از بهداشت روان داشته اند در میان فقیرترین کشورهای جهان نیستند. برای مثال کشورهای استونی، بلاروس و روسیه در میان کشورهایی هستند که بالاترین ناتوانی در بهداشت روان را نسبت به سال های زندگی (DALYs) داشته اند. سازمان بهداشت جهانی "ناتوانی تنظیم سال های زندگی (DALYs)" را این گونه توصیف می کند: «مجموع سال های احتمالی از دست رفته زندگی به دلیل مرگ و میر ناگهانی به علاوه سال های مولد از دست رفته زندگی به دلیل ناتوانی». تنها یک کشور با درآمد پایین (افغانستان) در فهرست بیست کشور اول با مقدار ۵۴۵۷ ناتوانی سال های زندگی به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر قرار دارد. کشورهایی که حداقل سال ها را برای بهداشت روان از دست داده اند، به طورکلی کشورهایی با درآمد پایین هستند مانند بورکینافاسو، گینه بیسائو و نیجر که در انتهای لیست قرار دارند. البته این موضوع مبین آن نیست که بهداشت روان مردم در کشورهای دارای درآمد پایین بهتر است، شاید این موضوع فقط به دلیل اثرات کمتر قابل مشاهده در این مناطق باشد به طوری که در آنجا فقر بالاتر، جنگ و درگیری بیشتر و یا به طور کلی ارائه بهداشت به صورت بدتر و ضعیف تر وجود دارد. برای مثال، شیوع بیماری ابولا سبب موجی از مسائل بهداشت روانی در سیرالئون شد به طوری که مردم در تلاش بودند که با مسائل روانی ناشی از این بیماری مقابله کنند. در دهم اکتبر سال ۲۰۱۵ روز بهداشت روان، سازمان بهداشت جهانی تلاش کرد آگاهی مردم را از چگونگی کمبود ارائه بهداشت روان افزایش دهد و نشان دهد که چگونه بی توجهی به این بیماری می تواند منجر به کاهش عزت و آبروی مبتلایان به این بیماری در سراسر جهان شود. منبع: شفقنا
