ورزش کردن در ارتفاع برای کارایی ششها موثر است. هنگامی که میزان اکسیژن در هوا کاهش مییابد میزان تنفس و ضربان قلب افزایش مییابد.
به گزارش جی پلاس، در چین باستان مردم متوجه شده بودند که به هنگام بالا رفتن از کوه دچار بیماری عجیب و غریبی میشوند. بعدها آنها نام های این بیماری را سردرد کوچک و سردرد بزرگ گذاشتند. بعدها محققان تاثیرات رفتن به ارتفاعات را بررسی کردند و نام این بیماری را کوهزدگی حاد (AMS) گذاشتند. نشانههای این بیماری سردرد، حالت تهوع، تنگی نفس و بیخوابی است. افرادی که به ارتفاعات بالا میروند ممکن است با کم شدن کارایی شناختی و تعادل نیز روبهرو شوند. نشانههای این بیماری معمولا بعد از چند ساعت تا ۳ روز رسیدن به ارتفاع ایجاد میشود. این مشکلات ممکن است بعد از چند روز برطرف شود اما احتمال دارد تا ۲ هفته نیز ادامه داشته باشد. ممکن است بر اثر کوهزدگی ورم مغزی یا ریوی ایجاد شود. در ارتفاع ۱۵۰۰ تا ۳۰۰۰ متر حدود ۲۵ درصد افرادی که به آن شرایط عادت ندارند دچار AMS میشوند. افرادی که مشکلات قلبی، خونی و ریوی دارند نیز استعداد بیشتری برای ابتلا به AMS دارند. افرادی که فعالیت سنگین انجام میدهند نیز در معرض AMS قرار دارند. کسانی که سابقه AMS داشتهاند و اکثر اوقات در ارتفاع پایین زندگی میکنند نیز در معرض خطر ابتلای دوباره قرار دارند. افرادی که با سرعت بیشتری به ارتفاعات سفر میکنند نیز بیشتر در معرض این بیماری قرار دارند. رفتن به ارتفاعات تاثیرات فیزیولوژیک بر بدن دارد. مطالعات مختلف هر کدام، تاثیر رفتن به ارتفاعات بر کارایی قلبی را به صورت متفاوتی نشان میدهند. یکی از تحقیقات در این زمینه نشان داده است که در ارتفاع ۴ هزار تا ۸ هزار متری کارایی قلبی کاهش مییابد اما مطالعات دیگری نشان داده است که قرار گرفتن در این ارتفاع تاثیر منفی بر کارایی قلبی ندارد. در این مطالعات مشخص شد که با وجود کاهش حجم خون و کاهش فشار در این ارتفاع، کارایی قلبی ثابت باقی میماند. ضمنا مشخص شد نسبت به سطح دریا، در این ارتفاعات به هنگام استراحت و ورزش کارایی قلبی افزایش مییابد. این افزایش کارایی به دلیل افزایش فعالیت دستگاه عصبی و افزایش "نورپین فرین" در خون است. در ارتفاع بالا در ابتدا، ضربان قلب به هنگام ورزش افزایش مییابد اما کم کم ماکزیمم ضربان قلب کاهش مییابد. کاهش ماکزیمم ضربان قلب میتواند برای سازگاری با محیط مفید باشد. ورزش کردن در ارتفاع برای کارایی ششها نیز موثر است. هنگامی که میزان اکسیژن در هوا کاهش مییابد میزان تنفس و ضربان قلب افزایش مییابد. هم چنین واکنش به کاهش فشار هوا در افراد مختلف متفاوت است. بررسیها نشان داده است افرادی که سابقه AMS دارند کمتر به کاهش فشار واکنش نشان میدهند. بدین شکل میزان دیاکسید کربن در خون افزایش مییابد. افرادی که سازگاری بهتری دارند، واکنش تنفسی مناسبتری به کاهش فشار هوا نشان میدهند. یک ریه نرمال باید در ارتفاع بالا اکسیژن رسانی بیشتری انجام دهد. ورزش در ارتفاع میتواند میزان سازگاری ریه را فزایش دهد. بدین شکل حدود ۲۰ درصد از ماکزیمم اکسیژن مورد نیاز بدن کاسته میشود و هموگلوبین در خون تنظیم میشود. تعداد گلبولهای قرمز در خون افزایش مییابد. ورزش در ارتفاع توانایی عضلات را نیز افزایش میدهد و توانایی هوازی در ارتفاع بالا افزایش مییابد. با این حال در ارتفاع بالاتر از ۵ هزار متر اندازه فیبرهای عضلاتی به صورت تدریجی کاهش مییابد. توانایی غیر هوازی بدن تا ارتفاع ۵ هزار و ۵۰۰ متر هم چنان ثابت باقی میماند. ورزشکارانی که به تدریج به ارتفاعات بالاتر میروند و ورزش میکنند میتوانند سازگاری اعضای بدن را افزایش دهند و کارایی بهتری پیدا کنند. منبع: ایسنا
