جماران ورزشی: نیکو روزبهانی در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا با وجود شکستن رکورد در دو نوبت، به مدال نقره رسید؛ نتیجه‌ای که با توجه به آمادگی و رکوردهای پیشینش، با هدف او برای کسب مدال طلا فاصله داشت. با این حال، آنچه مسیر رسیدن او به سکوی قهرمانی را دشوارتر کرد، تنها رقابت با حریفی قدرتمند نبود؛ شرایط نامناسب محل اقامت، مشکلات تغذیه و فشارهای روحی نیز بر عملکردش تأثیر گذاشت. ملی‌پوش پاراوزنه‌برداری ایران در کنار روایت این دشواری‌ها، از سال‌ها تلاش برای رسیدن به جایگاه فعلی، حمایت خانواده و کم‌توجهی به این رشته در بخش زنان می‌گوید.
جماران: گفته‌اید با هدف کسب مدال طلا به ناگویا رفته بودید و از نقره راضی نیستید. وقتی به مسابقه و عملکرد خودتان برمی‌گردید، فکر می‌کنید چه عاملی مانع رسیدن شما به مدال طلا شد؟
روزبهانی: من از عملکرد خودم راضی بودم، اما شرایط ناگویا تا حدودی نامناسب بود. محل اسکان و کیفیت غذا اصلاً مطلوب نبود. در طول ۱۵ روز حضورم در آنجا، تقریباً هر روز برنج و تن ماهی می‌خوردم و از نظر تغذیه شرایط مناسبی نداشتیم. علاوه بر این، شرایط روحی و استرس مسابقات نیز احتمالاً بر عملکردم تأثیر گذاشت و متأسفانه نتوانستم به نتیجه‌ای که انتظار داشتم، برسم.
با این حال، خدا را شکر که موفق به کسب مدال نقره شدم، اما خودم را شایسته مدال طلا می‌دانستم و اطمینان داشتم که می‌توانم به این عنوان برسم. با توجه به رکوردهایی که پیش از مسابقات ثبت کرده بودم، با هدف کسب مدال طلا به ناگویا رفتم. حتی دو بار رکوردشکنی کردم، اما در نهایت حریفم توان بیشتری داشت و توانست مدال طلا را از آن خود کند.
جماران: رقابت شما با نماینده چین چقدر نزدیک و تعیین‌کننده بود؟ آیا از نظر رکورد و آمادگی، انتظار چنین رقابتی را داشتید؟
روزبهانی: بله، تقریباً انتظار رقابتی نزدیک را داشتم، اما حریف چینی با آمادگی بیشتری در مسابقات حاضر شده بود و در نهایت توانست با عملکرد بهتر، مدال طلا را از من بگیرد.
جماران: در اردوهای داخلی شرایط تمرینی و امکانات مورد نیازتان فراهم است؟ چه کمبودهایی هنوز در مسیر آماده‌سازی شما وجود دارد؟
روزبهانی: خدا را شکر، از نظر برگزاری اردوها شرایط بسیار خوبی داشتیم و فدراسیون در این دوره همکاری زیادی با ما کرد. اردوها در مکان‌های مناسبی برگزار شدند؛ ابتدا در محلات بودیم و آخرین اردوی ما نیز در رامسر برگزار شد. هم شرایط میزبانی و هم امکانات فراهم‌شده در این اردوها بسیار مطلوب بود و از این بابت مشکلی نداشتیم. واقعاً از نظر آمادگی، شرایط خوبی داشتم و برای مسابقات آماده بودم.
اما شرایط ناگویا با اردوهای داخلی تفاوت زیادی داشت. حتی سرویس بهداشتی محل اقامت من به‌قدری کوچک بود که ویلچر از آن عبور نمی‌کرد. چندین بار درخواست کردم اتاقم را تغییر دهند، اما متأسفانه این درخواست انجام نشد. چنین شرایطی باعث شد تمرکز خود را از دست بدهم و نتوانم با آرامش کامل در مسابقات حاضر شوم.
جماران: رسیدن به سطح قهرمانی جهان و آسیا برای یک زن پاراوزنه‌بردار ایرانی چه موانعی دارد که شاید کمتر دیده شوند؟
روزبهانی: مشکلاتی وجود داشت، اما خدا را شکر سرمربی تیم ما به‌صورت همه‌جانبه از ورزشکاران حمایت می‌کرد. خانم بابایی برای فراهم کردن شرایط مناسب و برطرف کردن محدودیت‌ها تلاش زیادی انجام دادند و از نظر امکانات و برگزاری اردوها، شرایط ما را تا حد زیادی با بخش مردان برابر کردند. به همین دلیل، محدودیتی نداشتیم که مانع رسیدنمان به اهداف ورزشی شود. واقعاً سرمربی تیم، خانم بابایی، حمایت و همراهی زیادی با ما داشتند و برای پیشرفت ورزشکاران تلاش کردند.
جماران: وقتی مادرتان پس از موفقیت شما در مسابقات جهانی دچار حادثه شد، از نظر روحی چه شرایطی را پشت سر گذاشتید؟ آیا این اتفاق روی تمرینات و مسابقات بعدی شما هم تأثیر گذاشت؟
روزبهانی: این اتفاق تأثیر روحی بسیار زیادی بر من گذاشت. روزی که از مسابقات بازگشتم، مادرم برای اینکه هرچه زودتر من را ببیند، به فرودگاه آمده بود، اما هنگام استقبال دچار حادثه شد و به زمین افتاد. در اثر این اتفاق، از ناحیه لگن دچار شکستگی شد و من حدود یک سال درگیر این شرایط بودم.
در تمام آن مدت تمرین می‌کردم و با خودم می‌گفتم باید به خاطر مادرم همه سختی‌ها را تحمل کنم و به هدفم برسم. فقط خودم می‌دانم در طول آن یک سال چه روزهای سختی را پشت سر گذاشتم. واقعاً با هدف کسب مدال طلا به ناگویا رفته بودم، اما متأسفانه این بار شرایط آن‌طور که می‌خواستم پیش نرفت و تا حدودی بدشانسی آوردم.
جماران: بعد از ۱۰ سال فعالیت در تنیس روی میز، چطور تصمیم گرفتید وارد رشته‌ای کاملاً متفاوت شوید؟ آیا تغییر رشته در آن مقطع برایتان ریسک بزرگی نبود؟
روزبهانی: حقیقت این است که از ابتدا به وزنه‌برداری علاقه داشتم. در آن زمان، الگوی ورزشی من آقای توکلی بودند و با دیدن فعالیت ایشان، علاقه زیادی به این رشته پیدا کرده بودم. اما وقتی برای ورود به وزنه‌برداری اقدام کردم، به من گفتند این رشته برای زنان در ایران راه‌اندازی نشده است و امکان اعزام ورزشکاران زن به مسابقات وجود ندارد. به همین دلیل، به تنیس روی میز روی آوردم.
در تنیس روی میز نیز موفقیت‌های زیادی به دست آوردم، اما چون علاقه اصلی‌ام به وزنه‌برداری بود، نتوانستم ارتباط عمیقی با آن رشته برقرار کنم و حدود ۱۰ سال صرفاً به فعالیت در آن ادامه دادم. زمانی که وزنه‌برداری زنان در ایران راه‌اندازی شد، خدا را شکر در مدت یک ماه به تیم ملی راه پیدا کردم. از همان سال نخست نیز انتخاب شدم و در هر مسابقه‌ای که حضور پیدا کردم، توانستم نتیجه بگیرم.
جماران: به نظر شما چرا هنوز پاراوزنه‌برداری زنان در ایران به اندازه بخش مردان شناخته‌شده نیست؟
روزبهانی: نمی‌دانم این مسئله به عملکرد رسانه‌ها مربوط می‌شود یا فدراسیون، اما واقعیت این است که آن‌طور که باید، توانایی زنان در رشته وزنه‌برداری معرفی نمی‌شود. زنان نیز می‌توانند در این رشته فعالیت کنند و به موفقیت‌های بزرگی برسند، اما به نظر می‌رسد برخی استان‌ها و هیئت‌ها در این زمینه کوتاهی می‌کنند و توجه کافی به معرفی این رشته ندارند.
برای مثال، رشته‌هایی مانند دوومیدانی زنان بیشتر در رسانه‌ها پوشش داده می‌شوند، در حالی که به اعتقاد من، وزنه‌برداری نیز ظرفیت بسیار خوبی برای حضور و موفقیت زنان دارد و ورزشکاران توانمندی در این رشته فعالیت می‌کنند. با این حال، مسابقات ما آن‌طور که شایسته است، دیده نمی‌شود. حتی مسابقات ما را از تلویزیون پخش نمی‌کنند؛ در حالی که من مسابقات ورزشکاران بدون معلولیت را از تلویزیون دیده‌ام، اما متأسفانه رقابت‌های ما به این شکل پوشش داده نمی‌شود.
جماران: حرف آخر:
روزبهانی: در پایان، ابتدا از مادر، پدر و دخترم تشکر می‌کنم که در تمام این مسیر سختی‌های زیادی را تحمل کردند تا من بتوانم به این نتایج برسم. امیدوارم در مسابقات آینده با مدال طلا به کشور بازگردم. برای پارالمپیک نیز تمام تلاشم را به کار می‌گیرم و آن‌قدر تمرین و مبارزه می‌کنم تا سرانجام بتوانم به مدال طلای موردنظرم دست پیدا کنم.