نسرین وزیری
سال 1396 برای نامزدی در انتخابات شورای شهر پنجم ثبت نام کردم و تایید صلاحیت هم شدم. علی‌رغم برخی فشارها برای کناره‌گیری از سوی یک مرجع خاص؛ ماندم تا نتیجه احراز صلاحیت‌ها اعلام شود و سپس به عهدی که بسته بودم وفادار ماندم و چون در فهرست منتخبین اصلاح‌طلبان جای نگرفتم (انتقادهایم به آن لیست و نحوه انتخاب آن بماند برای وقتی دیگر) از کاندیداتوری انصراف دادم.
همان زمان در مصاحبه‌ای با محمد عطریانفر از موضع دبیر سیاسی خبرگزاری خبرآنلاین؛ درباره اعتماد نسل اولی‌ها و نسل دومی‌های انقلاب بویژه اصلاح‌طلبان به نسل سومی‌ها پرسیدم. اینکه تا کی صاحبان پست‌های دهه 60 می‌خواهند همچنان پشت میزهای وزارت و صدارت و مدیریت و نمایندگی بمانند و به متولدین آن دهه به چشم «پوستر چسبان»های انتخابات نگاه کنند نه یک کاندیدای انتخابات؟ برایم از تلاش‌های همان مدیران دهه شصتی از جمله خودش برای پیروزی انقلاب گفت و از جانفشانی‌هایشان در جنگ تحمیلی و اینکه چه مسیری را برای «کوه تجربه شدن» پیموده‌اند.
از منبر پایین نیامده بود که با ادای احترام به همه آن تلاش‌ها و جانفشانی‌ها پرسیدم: «انتظار دارید دهه شصتی‌ها هم انقلاب کنند یا باز جنگ شود تا فرصت بیابند و جنم خودشان را به پدرخوانده‌ها نشان دهند؟»
بی‌توجه به سوال یک نسل سومی، سخنانش را که موید «تفکر قالبی» نسل اولی‌ها و دومی‌ها درباره نسل سومی‌ها بود؛ ادامه داد.
صحبت‌های اخیر فائزه هاشمی درباره معاون زنان دولت چهاردهم از همین جنس است. نه چون هم حزبی عطریانفر است؛ بلکه چون هم نسلی اوست و ضمن انتقاد از یک نسل سومی (زهرا بهروزآذر)، گزینه پیشنهادیش برای جایگزینی او، یکی از هم نسلی‌های خودش است!!
اشتباه برداشت نکنید! قصد جسارت به نسل‌های پیش کسوت را ندارم و اتفاقا پدر مرحوم ایشان حفظه‌الله را از شایسته‌ترین مدیران تراز نظام می‌دانم و برای شخص فائزه هاشمی، هم به جهت جسارت مثال‌زدنی و هم برای تمامی هزینه‌هایی که تا کنون برای صداقت کلامش پرداخته، احترام بسیاری قائلم.
اما می‌خواهم با همان خط کش (معیاری) که او بهروزآذر را نواخته (سنحیده)؛ گزینه پیشنهادی و و هم حزبی او را بسنجم. در مورد تلاش‌های بهروزآذر در دو سال گذشته در موضوع حجاب، مهریه، موتورسواری زنان و آزادی زنان و دختران و دانشجویان بازداشت شده در حوادث دی ماه سال گذشته و دیگر ماجراها همین بس که او به عضو لایتچسبک (عنصر نامطلوب) از منظر تفکر قالب در مجامع تصمیم‌گیر ارشدی چون شورایعالی انقلاب فرهنگی بدل شده و از اعوان و انصار جبهه پایداری گرفته تا رسانه‌های فارسی زبان برون مرزی تا توانسته‌اند بر او تاخته‌اند. اتفاقا موضوع «ناکارآمدی دولت در انتصاب فرمانداران زن» و «تعلل در صدور گواهینامه برای زنان» که مورد انتقاد شدید ایشان است؛ هر دو در حوزه کاری گزینه پیشنهادی فائزه هاشمی در وزارت کشور است و باید پاسخگو باشد که چرا نتوانسته دست کم وزیر مافوق خود را برای این کار اقناع کند؛ چه برسد به نمایندگان مجلس و دیگران!
فارغ از اینکه بخش زیادی از سخنان فائزه هاشمی به استناد «شنیده ها»ست و معترف است که از عملکرد معاونت زنان چیزی نشنیده؛ مجموعه موضع گیری‌ها و سخنان بهروزآذر در دو سال گذشته اتفاقا موید بخشی از سخنان همین منتقدش است که گفته «ممکن است پیگیری‌ها به نتیجه هم نرسد؛ اشکالی ندارد اما دست‌کم باید معلوم باشد که برای رسیدن به نتیجه تلاش می‌کند». بهروزآذر هم از ترکیب نمایندگان مجلس و هم از تفکر مراجع و علما نسبت به موضوعات چالش برانگیز در حوزه زنان مطلع است و با این وجود تلاشش را برای تحول آفرینی می‌کند؛ ولو اینکه به نتیجه نرسد.
در پایان این نوشتار نیز همچون سرآغازش به یک خاطره می‌پردازم. جمشید انصاری (استاندار، نماینده و معاون اسبق رییس جمهور) جایی می‌گفت اگر از میان چهار گزینه اصولگرایان برای انتخابات ریاست جمهوری، یک نفر پیروز شود؛ چهارنفر دیگر یا عضو کابینه‌اش می‌شوند و یا هرچه در توان دارند برای توفیقش خرج می‌کنند. اما در میان اصلاح‌طلبان وقتی یک نفر از چهارنفر، پیروز انتخابات ریاست‌جمهوری می‌شود؛ چهارنفر دیگر هرچه در توان دارند می‌کنند تا نشان دهند از او بهتر بودند و برای توفیقش هیچ نمی‌کوشند!
کاش لااقل زنان اصلاح‌طلب نشان دهند که نه تنها مصداق چنین تحلیلی نیستند؛ بلکه عکس آن عمل می‌کنند.