پایگاه خبری جماران: رئیس شورای مرکزی حزب مؤتلفه اسلامی با تأکید بر اینکه امروز دنیا بسیار نگران اندیشه امام است، گفت: اندیشه امام یک «مکتب» است؛ مکتب را نمی‌شود «یُؤمِنُ بِبَعضٍ وَ یَکفُرُ بِبَعضٍ» کرد! باید به کل مکتب عمل کرد تا سعادت به دست بیاید؛ مثل‌اینکه شما پیش پزشک بروید و به نصفِ نسخه عمل کنید و به نصفش عمل نکنید، آن نمی‌شود! باید به کل اندیشه‌های امام عمل کرد.
مشروح گفت‌وگوی خبرنگار جماران با اسدالله بادامچیان را در ادامه می‌خوانید:
شروع فعالیت‌های انقلابی و همراهی شما با نهضت امام خمینی(س) به چه صورت رقم خورد؟
خداوند به من توفیق داده است که در یک خانواده مبارز اسلامی به دنیا آمدم. بزرگان من در جریان مشروطه، در طیف «مشروطه مشروعه» ـ یعنی مشروعه اسلامی ـ با مرحوم آیت‌الله شهید فضل‌الله نوری همکاری کردند. اجداد من در همدان جزء آدم‌های متدین، خیّر و همچنین آدم‌های پخته بودند و من تا هفت‌پشتم را که می‌شمارم، همه همین‌طوری بودند. پدرانِ به‌اصطلاح بستگانمان هم مثل مرحوم حاج صادق مقدم در همدان ـ که هنوز قبرش در کنار بازار قم، بازار همدان است ـ از شدت تدین مشهور به «حاج صادق مقدس» بوده است که پسرش مرحوم حاج ابراهیم مقدسی از آدم‌های خیّری بود که مسجد الغدیر و اینها را بنا کرد.
فرزندان پدر بزرگ مادری‌ام هم شهید حاج صادق امانی در جریان ضد کاپیتولاسیون آمریکایی حضور داشت و خزانه‌دار فدائیان اسلام در خدمت مرحوم شهید نواب صفوی بود. حاج‌آقا سعید امانی هم دبیرکل جامعه انجمن‌های اسلامی و جزء شخصیت‌های برگزیده و مورد اعتماد و از معتمدین امام و رهبری در کنار مرحوم عسگراولادی بود. مرحوم حاج صادق، دایی من، داماد خانواده شهید لاجوردی ـ شوهرخواهر شهید لاجوردی ـ بود. از این طریق و به همین علت، من از بچگی در چنین خانواده‌ای رشد کردم. مادربزرگم ـ مادرِ مادرم ـ زن بسیار ارزشمندی بود؛ اصلاً تربیت حاج صادق و حاج‌آقا سعید و فرزندان دیگرش، هشتاد درصد مالِ مادر است و بیست درصد مالِ پدر که هم مجتهد و هم آدم سیاسی بود.
خانه ما در بچگی در پامنار بود؛ هم از نظر نزدیکی به مجلس و تظاهرات، و هم بالای خانه آیت‌الله کاشانی در کوچه افشارها بود. من زمانی را که آیت‌الله کاشانی آمده بود کاملاً یادم هست؛ روحانی شجاع و ارزشمندی بود که خودش جلوی تظاهرات می‌آمد. بعدازاین، در بچگی به سرچشمه، کوچه شیخ‌الرئیس آمدیم و در سرچشمه جریانات سال‌های ملی‌شدن نفت را به چشم دیدم. اوضاع سی تیر و کشته‌های آن روز را دیدم و در روز ۲۸ مرداد در خیابان امیرکبیر نشسته بودم.
بعد از کلاس ششمم، خب درس‌هایم خیلی خوب بود و شاگرداول بودم. در فامیلمان دو تا اختلاف‌نظر بود: عده‌ای به پدرم اصرار داشتند که من بروم درسم را بخوانم، و یک نظر هم پدرم داشت که می‌گفت: «من برای تأمین معیشتمان، چون سوادِ جدید را ندارم، نیاز دارم که ایشان بیاید تا با هم کمک کنیم.» خانواده ما هم خب خانواده سنگینی بود. مرحوم شهید حاج صادق به خانه‌مان آمد و گفت که: «چه‌کار می‌خواهی بکنی؟» پدرم گفت که: «بعضی‌ها می‌گویند بیاید و حداقل تا سیکل و متوسطه بخواند و مهندس یا دکتر شود، ولی من هم لازم دارم؛ گفتم نه من باید او را ببرم، نمی‌توانیم، زندگی لنگ است و باید اداره کنیم.» فرمودند: «پس شما او را ببر بازار! این اگر به مدرسه برود، زلف شهری می‌شود و فرهنگ مدرسه آن زمان را می‌گیرد و دیگر بعد شب نمی‌آید در بازار جارو بزند و دمِ مغازه بایستد و این کارها را بکند. شما او را ببر آنجا، شب‌ها هم بگذار درس دینی بخواند؛ پایه‌اش محکم می‌شود و خودش می‌رود درس جدیدش را شبانه می‌خواند؛ و اگر این کار را بکنی، آن‌وقت او کلاس را عوض می‌کند، نه اینکه کلاس او را عوض کند!»
از آن طرف، دایی من با دامادمان شهید صادق اسلامی ـ که از شهدای هفتم تیر است ـ و شهید لاجوردی یک گروه مذهبی، فرهنگی و سیاسی تأسیس کرده بودند به نام «گروه شیعیان» که من از همان نوجوانی به آنجا می‌رفتم. در آنجا بود که من با شهید رجایی و این دوستان آشنا شدم. آنها روزهای جمعه یک دفتر داشتند در سرایی که آن موقع اسمش «سرای نظامی» بود ـ و هنوز هم هست، روبه‌روی پارک‌شهر و دادگستری، سرِ خیابان بهشت ـ و برنامه‌های بیشتر فرهنگی سیاسی و تبلیغ و آموزش‌های دینی داشتند. بعد از ۲۸ مرداد، اینها فعالیت علنی‌شان را در آنجا رها کردند؛ چون ساواک مزاحم می‌شد، و آمدند از طریق مساجد و گروه‌های کوچکِ آموزش‌های اسلامی با همدیگر در آنجا کار کردند که در حقیقت یک نوع نیروسازی برای زمان مناسب بود.
بنابراین، با این سابقه مبارزه، در دوران تحصیلم در مدرسه - سال‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۲ ـ «گروه مبارزین اسلام» را تشکیل دادم که جلوی آن گرفته شد. در مدرسه با اینها عقد برادری اسلامی بسته بودیم و من تبلیغات اسلامی می‌کردم و کتاب‌هایی مثل «غروب آفتاب در اندلس» و «از حجله عروسی تا بستر شهادت» و از این داستان‌ها می‌دادم. وقتی امام(ره) در سال ۴۱ قیام را شروع کردند، بخش عمده‌ای از اینها به نامِ «گروه مسجد شیخ علی» به خدمت امام رفتند که یکی‌اش هم خود من بودم.
اولین بار کجا امام را دیدید؟
اولین دیدار من با امام دنیایی داشت! وارد حیاط که شدیم، امام جلوی پنجره نشسته بود و ملت هم می‌آمدند و دستش را می‌بوسیدند. من هم که به آنجا رسیدم بیست سالم بود. وقتی دست امام را گرفتم که ببوسم ـ امام خیلی ابهت داشت ـ قشنگ در چشم‌های امام نگاه کردم؛ و امام وقتی دید من دارم این‌طوری به او نگاه می‌کنم، محبت کردند و یک لبخند به من زدند. این لبخند آن‌قدر زیبا بود و به من گرمی بخشید که هنوز هم برای من یک خاطره زیباست. از آن طرف، این نمودِ موقعیت امام در مردم است که یک جوان بیست‌ساله برای اولین‌بار به خانه امام می‌آید، دست امام را می‌بوسد و نگاه می‌کند و امام این‌طور تحویلش می‌گیرد.
البته دومی، خنده بسیار زیبای امام در روز ۱۲ بهمن ۵۷ در بهشت‌زهرا بود ـ اولی سال ۴۱ بود و این سال ۵۷ ـ وقتی که روی جایگاه آمدند، سلام کردم و خیلی محبت کردند؛ مرا می‌شناختند. بعد یک نگاه محبت‌آمیز کردند و یک لبخندی زدند؛ آقای غلامعلی صداقت‌نژاد می‌گفت: «امام خنده‌اش گرفته و به حال شما می‌خندد که تو چرا بعدازاین ماجراها هنوز زنده‌ای!»
لذا این اولین آشنایی ما با امام بود و بعدش دیگر در رفت‌وآمدها و در بحث‌ها با امام بودیم؛ امامِ خودمان بود دیگر، با هم صمیمی شدیم و امام هم بسیار محبت داشت. در دفتر امام که من مسئول همه این مطالب و خبرها بودم و این کارها را می‌کردم، آنجا که امام با سفیر روسیه(شوروی) دیدار کرد، مطلبشان را فرستادند که من پخش کنم. برای امام نوشتم که اگر صلاح می‌دانید، یک قسمت را پخش نکنید؛ چیزی بود که یک‌کمی به مسائل قبل از پیروزی انقلاب مربوط می‌شد. ایشان با نهایت محبت پذیرفتند؛ تا این اندازه احساس نزدیکی با امام(ره) وجود داشت.
خاطرات من با امام بماند؛ امام با یک اعتماد ویژه و با یک محبت خاصی در موارد گوناگون برخورد می‌کردند. مثلاً در جریان بازنگری قانون اساسی، برای امام نامه‌ای نوشتم و گفتم که «امام، غیر از این چند موردی که شما الآن دارید دنبال می‌کنید، چند مورد دیگر در قانون اساسی هست که نیاز به یک بازنگری دارد، اگر شما صلاح می‌دانید» فرمودند که «به فلانی سلام برسانید و بگویید که این حرف‌های شما درست است، اما الآن ما کارهای دیگری داریم که اینها باید انجام شود، بعد آنها را انجام می‌دهند.» یعنی من متوجه شدم مواردی را که در قانون اساسی تشخیص دادم، امام تأیید فرموده که درست است، اما می‌گوید الآن موقعش نیست و به همان مسأله مرجعیت و حذف مرجعیت از ولایت و مسأله ریاست قوه مجریه پرداخته شود تا اینها خوب انجام شود؛ بنابراین من با امام صمیمی بودم و هم رابطه دوستی عمیق و عشق به امام و هم محبت امام به ما، خود یک بخش ویژه از تاریخ است که باید به‌جای خودش گفته شود.
زمانی که امام به نجف تبعید شدند نیز ارتباط داشتید؟ با شهید آیت‌الله مصطفی خمینی چطور؟
تا پیش از شهادت مرحوم آقای کبیر، ایشان و جمع گروهشان و مرحوم حاج‌آقا مصطفی رابط با امام بودند و ما کل مطالب را می‌فرستادیم؛ و بعد هم که به نجف رفتند، از همان‌جا رابط ما بیشتر حاج‌آقا مصطفی بود.
در سال ۵۳ من به مکه رفتم. البته رژیم تا آن موقع راه نمی‌داد و به آنجا هم به یک طریق دیگری رفتم. یک مأمور ویژه ساواک هم برای ما در کاروان بود و از من مراقبت می‌کرد؛ چون ساواک از من مطلبی گیر نمی‌آورد و می‌خواست مرا دستگیر کند، او را فرستاده بود. من شب که می‌رفتم، روبه‌روی ناودان چیز می‌نشستیم؛ دعا می‌خواندم و او خوابش می‌برد! من دو تا از بچه‌های مؤتلفه را می‌گذاشتم کنارش ـ مرحوم آقای غضنفر امینی شریف و آقای مولوی دوست را می‌گذاشتم و بعد خودم می‌آمدم پایین در حرم و با حاج‌آقا مصطفی گپ می‌زدیم. آقای مهدوی کنی یک سری نامه‌ها داده بود که باید در آنجا به ایشان می‌دادم. از طرفی نشانیِ ما در آن ماه به‌هم‌خورده بود که برای ایشان مطلب می‌فرستادیم؛ بعد به ایشان گفتم و ایشان یک بقالی را در بازار نجف معرفی کردند که ما توسط او ارتباطاتمان را برقرار می‌کردیم. نامه یا چیزی را که می‌خواستیم برای امام بفرستیم به افراد می‌دادیم، می‌رفتند و به او می‌دادند، او به حاج‌آقا مصطفی می‌داد و در نتیجه حاج‌آقا مصطفی به امام می‌داد.
در یکی از آخرین دیدارهای من و جمعمان با امام، در سال ۶۷ به بالا رفتیم و در آنجا با احمد آقا ناهار خوردیم. احمد آقا گفت که: «امام باخبر شده‌اند که شما به اینجا آمده‌اید و فرموده‌اند که مایلم آقایان را ببینم.» ما ازخداخواسته به آنجا رفتیم. امام در ایوان آمدند و روی صندلی نشستند؛ معمولاً نزدیک ساعت یک و خرده‌ای بعدازظهر بود. وقتی جمعمان را دیدند، خیلی سرحال، شاد و بانشاط آمدند و شروع به صحبت کردند. یک شوخی با آقای عسگراولادی کردند، بعد یک شوخی با من کردند، و سه بار با مرحوم لاجوردی شوخی کردند. لاجوردی معمولاً حاضر‌جواب بود ـ دورانی بود که این دوستان او را کنار گذاشته بودند ـ من به او گفتم: «ببین، اگر امام گفت تو الآن چه‌کار می‌کنی، بگو مبارزه با منکرات می‌کنم!» ولی خب به‌خاطر احترام و ادب به امام چیزی نگفت و امام خیلی به او محبت داشت.
بعد امام فرمودند که: «من شما را از اول می‌شناختم که شما برای خدا کار می‌کنید؛ بقیه‌اش به جهنم! من از اول شما را می‌شناختم؛ شما آن موقع هم برای خدا کار می‌کردید و الآن هم برای خدا کار می‌کنید.» و بعد شروع به بحثی کردند که من وقتی بیرون آمدم همان‌جا نوشتم؛ فرمودند: «الآن همه در این فکرند که می‌گویند بعد از فلانی چه می‌شود؟ چیزی نمی‌شود! اما شما باید مراقب باشید؛ می‌خواهند بین شما اختلاف بیندازند. شما اختلاف نمی‌کنید، اما درعین‌حال باید مراقب باشید.» و واقعاً یک چیز عجیبی در این بحث فرمودند. فرمودند: «خدا می‌داند که من هرجا که بودم و هستم شما را دعا می‌کنم؛ من در بورسا که بودم، شبانه‌روز بارها به شما دعا می‌کردم؛ من در حرم حضرت امیر(ع) به شما دعا کردم؛ من الآن هم در نماز شب به شما دعا می‌کنم و هرجا هم که در مظانّ استجابت است دعا می‌کنم، و شما برای خدا کار می‌کنید.»
خیلی جالب بود؛ وقتی امام این حرف‌ها را می‌زد، من دو سه تا حالت داشتم: یک حالتم این بود که چقدر خدا توفیق بدهد که ما مشمول دعای امام خمینی شدیم، آن هم در حرم و آن هم در نماز شب! و بعد واقعاً از اینکه تمام آن شکنجه‌های مهیب سال ۴۳ و ۴۴ که ما در زندانِ به‌اصطلاح قزل‌قلعه دیدیم، همه اینها برای من زنده شد که خدا را چقدر شکر، ما در زندان زیر آن شکنجه‌ها بودیم و امام در آنجا در نماز شبش ما را دعا می‌کرده است! اصلاً چقدر قابل‌مقایسه است که آدم بگوید می‌ارزد و چقدر ارزش دارد! بعد از خودم خیلی خجالت کشیدم؛ دیدم منِ سیاه دامن در بین این‌همه سفید جامه، واقعاً مشمول عنایت خداوند شده‌ام. وقتی که بیرون آمدیم، به بچه‌ها گفتم: «امام داشت وصیت می‌کرد و غزل خداحافظی را می‌خواند؛ خیلی باید مراقب باشیم.» این آخرین دیدارِ ما با امام در پاییز سال ۶۷ بوده است.
از خاطرات زندان قزل‌قلعه در سال ۴۳ هم بفرمایید. شما آنجا خیلی شکنجه شدید...
در قزل‌قلعهِ شاه در سال ۴۳ تحت شدیدترین شکنجه‌ها قرار گرفتم و تقریباً در بیرون شایع شد که من زیر شکنجه شهید شده‌ام، ولی ماندم. شبِ بعدازاین شکنجه‌های خیلی شدید ـ به‌نحوی که اصلاً لباس هم از تنم درنمی‌آمد ازبس‌که موقع شکنجه شدید می‌زدند ـ آن شب در قزل‌قلعه در سلول انفرادی نشسته بودم و داشتم زیارت عاشورا و زیارت وارث می‌خواندم. استوار اصفهانی آمد و گفت برویم؛ من هم بدنم خیلی درهم‌ریخته بود، اصلاً دیگر به حضرت اباعبدالله(ع) توسل پیدا کردم و گفتم که «ببین، توانِ ما تا اینجا بود!» و جالب است که بعد از آن دیگر شکنجه جسمی ندادند.
مثلاً دو روز «کوچصفهانی» مرا آورد و از صبح ساعت هفت تا ساعت نه شب بازجوییِ مؤدبانه می‌کرد که واقعاً پایان شب سرم درد گرفته بود؛ بعد فردایش هم از هشت صبح تا ساعت پنج بعدازظهر آورد و گفت: «می‌دانی چیست؟ بارک‌الله! هیچ‌چیز نگفتی که جرم باشد!» ـ راست می‌گوید، پرونده‌هایش هست که گرفتم ـ گفت: «یک کلمه نگفتی که جرم باشد، ولی اینجا کسی را به جرم نمی‌کشند؛ اینجا به میزان خطرش می‌کشند و تو اعدام می‌شوی! من بازجویی دیروز و دیشب را دادم به کارشناس متخصص تا بخواند؛ اظهارنظرش را برایت بخوانم.» گفتم: «هرچه نظر شماست.» نوشته بود ـ که من یادم نمی‌رود ـ: فردی است به‌شدت سرسخت، تودار، خطرناک و چهارتا عبارت تند برایم به کار برده بود. گفت: «به همین دلیل اعدام می‌شوی!» گفتم که «بابا من این کار را نکرده‌ام، برای چه؟» گفت: «نه دیگر، حرف‌هایت را نزدی!»
در سال ۵۳ هم که دستگیر شدیم، دیگر در «کمیته مشترک» بودیم؛ حدوداً هشت ماه در آنجا بودیم و آنجا هم تحت شدیدترین شکنجه‌ها قرار گرفتیم. یک‌بار دیگر شکنجه‌ها ـ که اسرائیلی و آمریکایی بود ـ به‌قدری شدت یافت که دیگر بی‌اختیار در ذهنم آمد که یک چیزی بگویم؛ چون حتی یک‌دانه، یک نفر و یک مطلب را لو نداده بودم. همین که این در ذهنم آمد، یک‌مرتبه حالم دگرگون شد و یک حالت انفعال و شرمندگی به‌شدت به من دست داد؛ گفتم: «از خودت خجالت نمی‌کشی؟ خدا تو را، فرزند حاج باقر را، به نام خمینی به اینجا آورده است و دارند به نام خمینی و به نام اسلام شکنجه‌ات می‌دهند؛ وقتی در مقابل این نعمت خداوندی هستی، حالا می‌خواهی دیگران را لو بدهی و برای اینکه خودت راحت بشوی، دیگران را دچار همین مصیبت‌ها بکنی؟ چقدر بدی!» شروع کردم به استغفار کردن؛ به امام حسین(ع) باور می‌کنی یک‌لحظه دیگر هیچ دردی نفهمیدم! هرچه شکنجه می‌داد و انواع و اقسامش را، اصلاً نفهمیدم که نفهمیدم! فقط در این شرمندگیِ محض بودم که من به بچه‌ها درس مقاومت می‌دادم و حالا خودم زیر شکنجه دارم این‌طور می‌شوم! خیلی شروع کردم به انابه کردن و از خدا خواستن؛ واقعاً که خدا نگه می‌دارد و آدم خودش هیچ‌کاره است.
بله بعضی وقت‌ها سر کلاس درس دانشگاه که بخشی از شکنجه‌مان را می‌گفتم، بچه‌ها ـ دختر و پسر ـ تحمل نمی‌کردند. حالا دارم خاطره می‌گویم؛ در آن محیط، شکنجه‌های گوناگون واقعاً یک چیز عجیبی است. بعضی‌ها چقدر آدم‌های دروغگویی‌اند! مگر غفاری دروغ می‌گوید که همان‌جا شهید شد؟ رجایی در سازمان ملل پایش را بالا آورد و نشان داد؛ مرحوم آقای مهدوی کنی، محسن رفیق‌دوست، و عزت مطهری(شاهی) که اصلاً دندان‌هایش را شکستند! چطور شکنجه نمی‌دادند؟ پنجاه و خرده‌ای نفر زیر شکنجه در کمیته مشترک به شهادت رسیدند و کشته شدند؛ کمیته آمارش را دارد. بعد هم نمونه زنده‌اش ما هستیم که هنوز زنده‌ایم! حالا ثابتی نوشته بود که من فلان؛ بابا ما که الآن خودمان زنده‌ایم و هنوز نرفته‌ایم که این بازی‌ها را درمی‌آورید!
سال ۵۳ دیگر مثل سال ۴۳ نبود؛ در اینجا مثلاً «آپولو» بود. شما نمی‌دانید آپولوی ایرانی که اینجاست چیست. یک آپولو بود مثل صندلی دندان‌پزشکی‌ها که دسته داشت و آن‌وقت رویش منگنه بود؛ این دستگاه را در تراشکاری دیده‌اید که گیره‌ای دارد، این منگنه‌اش تیز بود و وقتی آدم دستش را اینجا می‌گذاشت، این گیره می‌آمد روی این غضروف‌های مچ دست.
ببینید، شکنجه سه نوع است ـ حالا شاید برای شما بگویم این چیز جالبی است ـ: یک شکنجه، «شکنجه ضربتی» است؛ این وقتی می‌خورد مثل شلاق و مثل کابل است که تا نخورده درد نمی‌کند، وقتی می‌خورد درد می‌گیرد و بعدش جایش درد می‌گیرد. یک شکنجه هم «مقطعی» است. «امیرحسینی» که استوار زندان و شکنجه‌گرِ بعد از ۲۸ مرداد بود، در سلول بغلی من بود. از او پرسیدم که «تو هیچ‌وقت دلت هم سوخت؟» گفت: «در ماجرای فدائیان اسلام و شهید طهماسبی؛ چون او اعتراف نمی‌کرد و می‌گفت من رزم‌آرا را به‌حکم آیت‌الله کاشانی زدم، شکنجه‌اش می‌دادیم که بگوید من از نواب تبری می‌جویم. خیلی شکنجه دادیم و همه اینها فایده نکرد.» وقتی جلادی به این بی‌رحمی دلش بسوزد، این است.
اما این آپولو، «شکنجه دائمی» است. این گیره می‌رفت در این غضروف و چون با سلسله اعصاب مربوط است، از سر تا نوک پا تیر می‌کشید. بعد وقتی که آدم اعتراف نمی‌کرد، می‌آمدند دو تا مشابهش را روی تیغه پا می‌گذاشتند و این می‌رفت روی استخوان و باز هم تا بالا فشار می‌آورد. برای اینکه این فشار بیشتر شود، پای طرف بالا می‌آمد و بعد با کابل زیر پا می‌زدند؛ پا که جمع می‌شد، این فشار می‌آمد تا تمام وجود درد می‌گرفت! می‌گویم این قابل‌وصف نیست؛ به قول شاعر که گفت: «احساس سوختن به تماشا نمی‌شود/ آتش بگیر تا که بدانی چه می‌کشم!»
بعد که کف پاهای آدم را با شلاق زده بودند و ورم کرده و از تورم ترکیده بود، گاهی اوقات روی آن آب‌نمک می‌ریختند و گاهی با چراغ والور می‌سوزاندند. این کار را دقیقاً با لاهوتی کرده بودند. آن‌وقت در عین اینکه این گیره‌ها بود، گاهی یک کلاه هم مثل کلاه آپولو روی سر می‌گذاشتند؛ وقتی که طرف از شکنجه داد می‌زد و فریاد می‌کشید، صدا چندبرابر می‌شد که این اصلاً خودش بدتر از هر چیزی برای اینها بود. بعد در آخر اگر طرف اعترافی را که دلخواه آنها بود نمی‌کرد، آن‌وقت یک نفر می‌آمد می‌ایستاد و با میله روی این کلاه می‌زد که علاوه بر دادزدن، از پایین هم به پا با کابل می‌زد.
در آن زمان واقعاً یک چیزی به شما بگویم؛ اینکه در آنجا آدم حفظ می‌شد، خدا حفظ می‌کرد؛ لذا رجایی وقتی در خاطراتش می‌گوید آن روز که شکنجه کردند و به سلول رفتم، در آنجا گفتم: اللّهُمَّ لَکَ الحَمدُ حَمدَ الشّاکِرینَ لَکَ عَلی مَصابِهِم، الحَمدُ لِلّهِ عَلی عَظیمِ رَزِیَّتی بعد هم که گفتم قَوِّ عَلی خِدمَتِکَ جَوارِحی» خدا همین‌جا در زیارت عاشورا می‌آموزد، من خدا را شکر می‌کنم که خداوند عنایت کرد تا با هدایت امام و با رهبری امام باشیم و حداقل می‌گویند این هنوز با امام بوده است؛ این خودش یک عنایت است و ان‌شاءالله در بهشت الهی و روز قیامت، امام شفاعت کند.
برای اینکه اندیشه امام در این شرایط راهگشا باشد، چه کاری باید انجام بدهیم؟
اندیشه امام یک «مکتب» است؛ مکتب را نمی‌شود «یُؤمِنُ بِبَعضٍ وَ یَکفُرُ بِبَعضٍ» کرد! باید به کل مکتب عمل کرد تا سعادت به دست بیاید؛ مثل‌اینکه شما پیش پزشک بروید و به نصفِ نسخه عمل کنید و به نصفش عمل نکنید، آن نمی‌شود! باید به کل اندیشه‌های امام عمل کرد.
امروز دنیا بسیار نگران اندیشه امام است. اینکه مقام معظم رهبری، امام شهیدمان، وقتی در بیانیه «گام دوم» فرمودند: «تمدن نوین اسلامی»، «دولت کریمه» و «جامعه نمونه اسلامی»، یک دنیای جدیدی را باز کردند. امروز ببینید مسأله مارکسیسم از هم فروپاشید؛ چرا مارکسیسم فروپاشید؟ عامل اصلی‌اش انقلاب اسلامی بود. علت این بود که قبلاً هرکس می‌خواست با ستمِ غربِ لیبرال دموکراسی کاپیتالیستی بجنگد، خیال می‌کرد که تنها راه، راهِ کمونیستی است و باید برود با آن بجنگد. ولی بعد که انقلاب اسلامی پیش آمد، دیدند نه انقلاب اسلامی بسیار مؤثرتر، قوی‌تر و سالم‌تر است؛ او بی‌خداست و این باخداست، و همین فرق برای بقیه کافی است! و درنتیجه کمونیسم قافیه را از دست داد و بعد هم معلوم شد که خودش هم ظلم و ستم است و به‌جای مقاومت در مقابلِ به قول خودشان امپریالیسم غرب ـ که یک عمری علیه امپریالیسم حرف می‌زدند ـ رفتند «هم‌زیستی مسالمت‌آمیز» راه انداختند که با هم دنیا را بخورند!
ایران اسلامی محکم ایستاد و حرف منطقی و خدایی زد. بعد هم که انقلاب پیروز شد، باورشان نبود که اصلاً انقلاب باقی می‌ماند؛ ولی یک‌مرتبه دیدند از آن حالت حقارت و ذلت و وابستگی، تبدیل به قدرت شد. هشت سال دفاع مقدس اگرچه از نظر آسیب‌های ظاهری فراوان بود، اما از نظر باطنی خیلی به ما کمک کرد و خداوند برکت شهادت و خون شهدا را ـ که به قول مطهری تزریقی به جامعه است ـ عنایت کرد و در نتیجه دنیا به این‌طرف آمد.
الآن هم دنیای لیبرال دموکراسی کاپیتالیستیِ غرب در اوج بحران و در حال فروپاشی است. یعنی شما در آمریکا می‌بینید که چقدر افتضاح است و اصلاً کسی نظامش را نمی‌خواهد، نه این است که فقط بحث ترامپ باشد. در فرانسه دیگر نوبت به دانش‌آموزان رسیده است و هر روز آن درگیری‌ها و تظاهرات هست؛ در انگلستان هم می‌بینید که الآن چقدر آشفتگی هست. لذا اینکه «روبیو» به یونان رفته و آن حرف‌ها را زده است، خیلی بحثش قابل‌توجه است؛ و آن این است که آقا می‌گوید ایران مثلاً در زمان خشایارشاه شکست‌خورده است! او انصافاً بی‌سواد است. علت این است که خشایارشاه در آنجا شکست نخورده است. جالب است که اصلاً پایه و اساس تمدن غرب بر دروغ است و تمدنش بر پایه یونان است؛ یونان پلیدترین بود و اینهایی که می‌گویند دموکراسی از یونان آمد دروغ می‌گویند! اصلاً در یونان حکومت دموکراسی نیست؛ دیکتاتوری فیلیپ و اسکندر بوده و بقیه شهرها حکومت‌های ابتدایی داشتند. افلاطون، سقراط و ارسطو در گفتار و نوشتارشان می‌گویند بدترین حکومت، دموکراسی است؛ جالب است در کتاب «جمهوریت» افلاطون این هست، و این غربی‌ها آن‌قدر به‌دروغ متوسل می‌شوند.
غرب به‌زودی رسوا می‌شود و لذا الآن همه اینها تمام شده و مکتب‌سازیِ غرب هم تمام شده است؛ یک «مکتب فرانکفورت» راه انداختند و نتوانستند پیش ببرند. اندیشه‌ای که در دنیا دارد پیش می‌رود، اندیشه درخشان امام خمینی است که با خون پاک شهیدِ امامت و مرجعیت، امام شهید سید علی خامنه‌ای(ره)، الآن جلوه عاشورایی پیدا کرده است. خیلی مهم است؛ یعنی خداوند کاری کرده است که آقای خامنه‌ای، امامِ شهیدِ این انقلابِ امام خمینی و ملت بزرگ ایران است. چه جالب که مثل عاشورا این خون جوشش دارد و خداوند کارهایی می‌کند برای زمینه‌سازی حکومت عدل و قسط جهانی اسلام.
از ارتباطتان با مرحوم حاج احمد آقا هم بفرمایید.
حاج احمد آقا محرم اسرار امام ما بود. به قدری تبلیغات منفی برایش کردند، یک‌بار یکی دو تا از دوستان ما گفتند: «بابا این‌همه حرف‌هایی که می‌زنند، یک درصدش درست باشد؛ آخر این که نمی‌شود!» رفتیم خدمت امام؛ فرمودند: «احمد مورد اعتماد من است؛ احمد عزیز است و ایشان هرچه شما می‌خواهید به من بگویید به ایشان بگویید؛ ایشان دقیق حرف شما را می‌فهمد و به من می‌گوید، و هرچه من برای شما بگویم دقیق می‌آید به شما می‌گوید؛ احمدِ عزیز مورداعتماد من است.» دیگر من به‌جای اینکه حرف خودم را بزنم، سخن امام را گفتم.
خیلی با هم صمیمی بودیم. یک‌بار احمد آقا آمد و گفت امام گفته‌اند: «سلام مرا به آقای بادامچیان برسان و بگو این جریان فرش دچار مشکلات فراوانی شده است و حدود پنج میلیون نفر در ایران از این راه تغذیه می‌شوند و معیشتشان می‌گذرد؛ من به مسئولان می‌گویم اما کاری نمی‌شود، شما یک طرح برای حل مشکل فرش دهید.» گفتم که «به امام بگو بادامچیان سلام رساند و گفت به امام طرح نمی‌دهد!» آن‌قدر صریح؛ امامِ خودمان بود دیگر! احمد آقا خندید و گفت: «چرا نمی‌دهی؟» گفتم: «این دوستان روی ذهنیت‌های خودشان این کارها را می‌کنند؛ من که طرح را بدهم، اینها می‌بینند نظر ما چیست و کار بدتر می‌شود! به امام بگو: «امام جان، اگر می‌خواهی درست شود، بده خودمان درستش کنیم!» رفت و گفت و آمد و گفت: «من به امام گفتم، خندیدند و در جلسه بعد فرمودند که آقای بادامچیان طرح را بدهد.» گفتم: «بدتر می‌شودها!» ولی طرح را دادیم.
چند ماه گذشت؛ در جلسه گفتند که امام خیلی ناراحت است. گفتم: «چرا؟» گفتند: «سرِ این طرحی که شما دادید، اینها کاری کردند که کار بدتر شده است!» گفتم: «من که گفتم به امام بگو کار را می‌فهمند و بدتر می‌کنند!» ـ و حالا از آدمی که وزیر بود نام نبرم ـ احمد آقا گفت که «تو دلت می‌آید امام ناراحت باشد؟» گفتم: «هرگز!» گفت: «پس یک فکری کن.» گفتم که «باشد، من یک پیچش را باز گذاشته‌ام! آن پهلوان شهر به قول سعدی به نوچه‌اش گوشه چشمی داشت و همه فنون را یادش داد؛ این هم جوان بود و رفت به پادشاه گفت مراسم بگذار تا من به‌جای او پهلوان شهر بشوم. آمد و این جوان مثل پیل دمان به میدان آمد، اما نیامده درجا خاک شد! پادشاه پرسید و او گفت از آن ۱۸۶ بندِ فن کشتی، یکی را برای امروز نگه داشته بودم! من دارم عمل می‌کنم، اما شرطش این است که نه امام چیزی بفرمایند و نه شما چیزی بگویید و بی‌سروصدا باشد.»
رفتیم و با اجازه شما کار را شروع کردیم. یک کمیته در کمیسیون داخلی مجلس گذاشتیم که مرحوم آقای موحدی ساوجی رئیسش بود و حاج‌آقا سعید امانی و اینها بودند و در آنجا دنبال کردیم. یک نماینده هم از وزارت بازرگانی ـ که بعد از آقای عسگراولادی آمده بود ـ به نام آقای صدیق که معاون بازرگانی داخلی بود دعوت کردیم. او بارها در مجلس به من گفت که «آقا، به کمیسیون دعوت می‌شویم و همه هم قبول دارند.» گفتم: «من کاری به این کارها ندارم، ممنون، کارهایت را بکن.» ولی کار را با آقای موحدی و دوستان در آنجا انجام دادیم و اینها طرحی را برای فرش تصویب کردند که ظرف شش ماه بعد، قالیشویی‌ها سه‌نوبته کار می‌کردند! یعنی وضع فرش خوب شد.
احمد آقا را دیدم و گفتم: «کار خوب شد؟» گفت: «آره، خیلی خوب شده، امام راضی شده و تشکر کرده است.» گفتم: «اینها خبر ندارند؛ یک‌وقت نروید بگویید کارِ بادامچیان بوده‌ها!» آقا، اینها ـ آقای میرحسین موسوی و دیگران ـ باخبر شدند! در مجلس صدیق را دیدم، گفت که «ما بیچاره شدیم!» گفتم: «چرا؟» گفت: «اینها باخبر شده‌اند که من در مجلس دو سه بار با شما سلام‌وعلیک کرده‌ام و فهمیده‌اند که طرحِ تو در آنجا پیش رفته است؛ اینها مرا از معاونت وزیر بازرگانی برداشته‌اند و کرده‌اند کارمند ساده در یک اتاق، پشت یک میز تک‌نفره! من چه‌کار کنم؟ تمام مزایای من رفته و زندگی‌ام لنگ است و من هم از معاونت پایین آمده‌ام.» گفتم که «تو تقاضا کن بروی در یک وزارتخانه دیگر، در آنجا من می‌گویم رعایت کنند؛ اینها متوجه شده‌اند که طرحِ من شده است.» بعد بنده خدا رفت تقاضا داد و ما هم به وزیر قبلی گفتیم؛ این آدم انصافاً آدم خوبی هم بود. ولی دیگر ببینید اینها این‌طوری‌اند! ما با هم آن‌قدر صمیمی بودیم و با امام هم آن‌قدر صمیمی که صراحتاً بگویم به امام سلام برسان و بگو طرح نمی‌دهم، ولی وقتی امام فرمودند که بده، دادیم و بعد هم نتیجه‌اش مشخص شد. ما در رابطه‌مان با امام خدا را شکر می‌کنیم که امام همان لبخندها را زد و ان‌شاءالله سومین لبخند را در صحرای محشر به ما بفرماید.
