به گزارش جماران، تعدادی از بانوان تاریخ از 7 آذر ماه با عنوان چله نشینی یا بست نشینی دربرخی حرم های مطهر از جمله حرم عبدالعظیم حسنی ، قم و مشهد تلاش میکنند تا اجرای قانون عفاف و حجاب را از مسئولان مطالبه کنند. چله نشینی این عده اندک که همراهی مردم و زائرین این اماکن مقدس را به همراه نداشته است در حالی صورت میپذیرد که این روزها جامعه به شدت از دو قطبی سازی رنج می برد از سوی دیگر بست نشینی در طول تاریخ عموما در مواردی اتفاق افتاده که حکومت وقت با موضوعی مخالف بوده و تلاش میشده تا آن را وادار به اجرای آن کنند حال آنکه درحکومت اسلامی ایران تاکید بر رعایت عفاف و حجاب از اصول اساسی بوده است.
در همین خصوص یادداشت وارده از سوی یکی از مخاطبان به ابعاد دیگری از این موضوع پرداخته است:

وقتی که نگاهی گذرا به رویدادهای چند ماه قبل از وقوع حادثه مرگ خانم مهسا امینی و اتفاقات متأثر از آن می اندازیم، یک مسئله به طور مشهود به نظر می آید؛ تشدید دوقطبی در مسئله حجاب و عمیق تر شدن شکاف اجتماعی میان موافقان و مخالفان.
تکرر وقایعی از جنس سپیده رشنو و ماجرای حکم ورود خانم های بد حجاب به مترو مشهد، تا اظهارات شاذ مسئولینی هم چون دبیر ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر از یک سو و تشدید فعالیت های فرهنگی، اجتماعی و رسانهای جریان ضد انقلاب در موضوع زنان و حجاب با برجسته سازی شخصیت هایی هم چون مسیح علی نژاد و برخی سلبریتی های داخلی و خارجی، نشان دهنده آتش زیرخاکستری بود که هر روز انتظار می رفت شعله ور شود.
آتشی که به بهانه مرگ خانم مهسا امینی شعله ور شد و با پشتیبانی بی سابقه و گسترده جریان معاند غربی، عبری و عربی در عرصه میدانی، رسانه ای، اطلاعاتی، دیپلماتیک و اجتماعی آشوب ها و اغتشاشاتی را در کشور رقم زد. اتفاقاتی که امروز هرچند دیگر نمودهای میدانی آن در قالب اغتشاشات خیابانی مشاهده نمی شود، اما اثر مخرب آن در شکسته شدن حرمت حجاب در محیط های عمومی بر همگان عیان شده است.
اما حال باید چه کرد؟ در پاسخ به این سوال می توان دو مسیر متفاوت را در نظر گرفت. در مسیر اول همان سیاست و رویکرد قبل از این روزها در دستور کار قرار می گیرد؛ انکار مسئله، تشدید برخوردهای امنیتی برای مقابله با مظاهر بدحجابی (که امروز رسما به بی حجابی تبدیل شده) و تشدید شکاف اجتماعی میان مدافعان و مخالفان حجاب.
اما در رویکرد دوم می بایست آنچه تا کنون در دستور کار داشته ایم و نتیجه اش وضع موجود شده است را کنار بگذاریم و کار سخت تر را در دستور کار قرار دهیم. کار سخت تری که میدانش عرصه فرهنگ و رسانه است و ابزار اثرش گفت و گو، تقویت باورهای دینی، تبیین و اقناع و از بین بردن انسداد گفتمانی و شکاف اجتماعی.
بدون شک هر عقل سلیمی درک می کند که در شرایط موجود پیگیری مسیر اول نه تنها هیچ نتیجه مثبتی به همراه ندارد، بلکه به تشدید بحران های امنیتی و اجتماعی نیز منجر خواهد شد. چه آنکه امروز به دلایل مختلف قابل بحث، نه فقط غیر متدینین که برخی از افراد طبقه متدین و مقید به حجاب نیز مخالف تداوم الزام حجاب و مقابله امنیتی با مسئله بدحجابی و بی حجابی هستند.
با این نگاه حال سوال اینجاست که اقداماتی مانند بست نشینی عده محدودی از بانوان محترم دغدغه مند در حرم مطهر رضوی بدون ارائه گفتمان منطقی و راهکار عینی برای پیگیری موضوع در عرصه فرهنگی و رسانه ای چه نتیجه ای جز تشدید شکاف های اجتماعی دارد؟ این بزرگواران به ویژه طراحان اصلی این جریان که از موثران وقایع قبل از مرگ خانم مهسا امینی و به تعبیری زمینه سازی تشدید شکاف های اجتماعی بوده اند، بفرمایند که تا کنون چه اقدام موثری در موضوع عفاف و حجاب انجام داده اند و چند نفر خانم بد حجاب را محجبه کرده اند؟ چرا به جای بست نشینی بی اثر که غیر مستقیم ترقیب کننده جریان مقابل آن ها به کنشگری میدانی است، به عرصه کار فرهنگی و تبیینی در حوزه حجاب ورود نمی کنند و اقدامات اثرگذار را الگوسازی نمی کنند؟
امید است جریان خردورز و اندیشمند موجود در مقابل این جریان که دارای نیت خیر و کنش مخرب است بایستد و این ظرفیت های ارزشمند را به مسیری موثر و مستمر هدایت نماید.