. جی پلاس ـ منصوره جاسبی: وقتی خورشید میآمد صبحانه آماده بود. تابستانها سفره در حیاط یا ایوان پهن میشد. اشتها به خوردن در فضای دلنشین حیاط، آنگاه که آفتاب هنوز سرخرنگ است و آواز بلبلان گه گاه گوش را مینوازد بیشتر میشود. در کنار حوض آب، زیر سایه درخت و همنشین برادران و خواهران مقابل مادر نشستن، صبحانه را نوش جان «روحالله» میکند و گل از گل او میشکفد. گاه نان داغ و گاه نان نمزده قاتق کرده با سرشیر و خامه یا کره و پنیر، ملاقهای شیر داغ و مربایی که از میوههای هرساله باغ آماده شده بود، صبحانهای بود که مادر با آن سفره را رنگین میکرد. مادر با جد و جهد مراقب بود که کودکانش در سن رشد دچار سوء تغذیه نشوند تا فردا که بزرگ شدند دچار بیماری و ضعف نباشند اما با این حال یاد کودکان شهرش که ممکن بود گرسنه شب را به صبح برسانند و کودکانش سیر از سفره کنار میروند، او را از اشتها میانداخت. آنگاه خود را به کاری مشغول میداشت تا دیگران ندانند که او نیمه سیر از سفره برخاسته است. شاید با خود میاندیشید که اکنون وقت آن است که در تغذیه خوب فرزندانش به دو منظور به خوبی بکوشد یکی آنکه جسمشان را قوی کند تا بیماری بر آنان غالب نیاید دیگر آنکه چشم و دلشان را سیر کند تا از مرض لغزیدن در هوای شکم مصون بمانند آنگاه در سن بلوغ، خود انتخاب خواهند کرد که بر چگونه سفرهای بنشینند. برگرفته از کتاب خمینی، روح الله
صبحانهای با حال و هوای قدیم
صبحانه خوردن کنار حوض آب، زیر سایه درخت و همنشین با مادر، خواهران و برادران نوش جان میشود و گل از گل کودک میگشاید
کد خبر:
۴۶۷۹۲۰