جی پلاس: یک زمانی عراقی ها رذالتی کرده و برای مرحوم آیت الله شاهرودی(1) پرونده سازی کردند. آنها می دانستند وجوهاتی که برای ایشان می آمد به وسیله حواله جات بود ولی چون می خواستند اذیت کنند یکی از نمایندگان آیت الله شاهرودی را مورد سوال قرار داده بودند که این پول ها را چه کار می کنی؟ برای چه کسی و کجا می بری؟ معلوم شد که از کشورهای خارجی به صورت رسمی پول می آمده به عنوان شهریه طلبه ها به محضر ایشان داده می شده است؛ این موضوع را بهانه کردند و سرانجام برای ایشان احضاریه و اخطاریه دادگستری فرستادند یعنی برایش پرونده تشکیل دادند. این موضوع به گوش امام رسید و ایشان خیلی ناراحت شدند و پیام دادند که چرا اخطاریه را دریافت کردید؟ آنها چه حقی دارند نسبت به یک مرجع اینگونه اقدامی انجام دهند. آنها مقدماتی چیده بودند که بازرس به منزل بیاید و از آقا سوال و جواب کند که ایشان را به محکمه نبرند اما امام فرموده بودند هیچ کس حق ندارد از ایشان بازجویی کند، هیچ کس را راه ندهید، ایشان هم زیر بار این مساله نرود.
یادم هست که امام در برابر این مساله موضع جدی گرفتند و آنها هم به فرمان امام گوش دادند و همین طور عمل کردند. حتی یادم هست مرحوم آیت الله شاهرودی شهریه طلبه ها را از بیستم ماه می داد و مراجع دیگر اول برج می دادند. پس از آن بود که صحبت شد وجوهات برای ایشان کم آمده و چیزی در اختیار ندارد و نمی تواند شهریه طلبه ها را در نجف بدهد و قرار است تعطیل کند. به مجرد اینکه این حرف به گوش امام رسید امام فرمودند نه خیر شهریه را بدهند. فورا هم مبلغی به آیت الله شاهرودی حواله کردند تا ایشان شهریه را بدهد و تعطیل نکند و مسائل محفوظ بماند.
1. آیت الله حاج سید محمود شاهرودی در 1301 ق در یکی از روستاهای اطراف شاهرود به دنیا آمد. در نوجوانی به بسطام و مشهد رفت و به فراگیری علوم و معارف اسلامی پرداخت، سپس در 1328 ق برای ادامه تحصیل به نجف هجرت کرد و از محضر اساتید برجسته حوزه نجف بهره های فراوانی برد. ایشان در امور سیاسی نیز ضمن موافقت با اصل نهضت و قیام عمیقا به وحدت میان مردم اعتقاد داشت. در جریان حمله رژیم شاه به مدرسه فیضیه، آیت الله شاهرودی به نماینده خود در کاشان دستور داد فیضیه را ترمیم و به وضع طلاب رسیدگی کند و در جریان 15 خرداد 1342 به شاه اعتراض کرد. آیت الله شاهرودی در 18 شعبان 1394 در 93 سالگی به دیار باقی شتافت و در صحن مطهر حضرت علی(ع) در نجف به خاک سپرده شد.
برشی از کتاب سال های نجف؛ جلد اول، ص 170-171؛ چاپ دوم (1392)؛ ناشر: موسسه چاپ و نشر عروج. خاطره ای نقل شده از آیت الله محمود قوچانی.