به گزارش خبرنگار جی پلاس، دکتر بهروز گودرزی از جهادگران خوزستان به روایتی از دو برادر پرداخته که یکی از آنها در هویزه به همراه دیگر دانشجویان به شهادت رسید.
محمود دوست و همکارم در جهاد خوزستان بود . سال اول جنگ سوسنگرد به محاصره ارتش عراق درآمده بود. ماه محرم بود. در مساجد کم جمعیت اهواز برای محاصره شدگان که مقاومت جانانه ای می کردند، دعا می شد و فضایی احساسی همه جا را فرا گرفته بود. ما هم نگران برخی همکاران و دوستانمان در جهاد سوسنگرد بودیم که بعضی از آنها از جمله محمود فروزش از اهواز رفته بودند و خبری از آنها نداشتیم.
لشکر شانزده قزوین پس از عاشورا در امتداد جاده حمیدیه به سوسنگرد، به مواضع عراق حمله کرد و جاده باز شد در حالی که از هر دو طرف شمال و جنوب زیر آتش سنگین ارتش عراق قرار داشت و حتی برای کمک به ماشین هایی که عازم سوسنگرد بودند و هدف قرار می گرفتند، امکان توقف نبود و باید با حداکثر سرعت حرکت می کردند.
همراه علیرضا افشار عضو شورای مرکزی جهاد سازندگی، مهندس هندی معاون نخست وزیر و رضا فروزش برادر محمود و عضو شورای جهاد خوزستان، در همین شرایط عازم سوسنگرد شدیم تا به وضعیت همکارانمان رسیدگی کنیم. همه جای شهر هم زیر آتش سنگین بود.
در دفتر جهاد متوجه شدیم که این دفتر در طول محاصره به ستاد مرکزی مقاومت و رزمندگان مدافع سوسنگرد تبدیل شده است. اما از محمود فروزش خبری نبود و کسی هم خبری از او نداشت. سرانجام او را در خط اول دفاع در غرب سوسنگرد یافتیم در حالی که آرپی جی گلوله گذاری شده ای بر دوش داشت که از قدش بالا می زد.
مکالمه کوتاه دو برادر(رضا و محمود فروزش) جالب بود. جمله ها یادم نیست اما مضمون آن بود که رضا می گفت تو رزمنده نیستی. آموزش ندیده ای. جهادگری و وظیفه دیگری داری بیا و همراه ما به اهواز برگرد. اما محمود که هم از کمبود توجه و تدارکات رزمندگان گله داشت و هم خود را دیگر رزمنده می دانست و نه جهادگر، امتناع می کرد. رضا در حالی که با خنده ای حاکی از افتخار و محبت برادر بزرگتر و نیز ته مانده ای از انتقادش را نسبت به او داشت، با محمود خداحافظی کرد و به اهواز برگشتیم. او همانجا ماند و یکی دو ماه بعد در هویزه به شهادت رسید.