جی پلاس ـ منصوره جاسبی: روزهای ابتدایی جنگ بود و ما در بوشهر زندگی می کردیم، شهر به شدت بمباران می شد و من که کم سن و سال بودم و تجربه این سختی ها را نداشتم با صدای بمباران بسیار می ترسیدم و علی را محکم در آغوشم فشار می دادم و او که کودکی خردسال بود نیز از ترس به گریه می افتاد. محمدعلی[۱] که این صحنه را می دید به من می گفت عادله جان چرا اینقدر می ترسی؟ حس این طفل معصوم به تو وابسته است و ترست به او هم منتقل می شود.
زمانی از این حرف های محمدعلی نگذشته بود و من بیخبر از آنچه که دست تقدیر برایم رقم زده، باید می پذیرفتم که دیگر محمدعلی به خانه برنمی گردد و قرار است غم نبودنش، درس هایی از زندگی به من بیاموزد که فکرش را هم نمی کردم؛ درس هایی که هیچ قلمی قادر به نوشتن شان نیست و باید در معرکه قرار بگیری تا درک کنی و این چنین بود که آن روزها و روزهای بعد و اینک، تمام حرف هایش برایم معنا پیدا کرد که برای چه باید بترسم من که قرار است روزهای سخت و دشواری را پشت سر بگذارم و کودکان خردسالم را با نبود پدر، بزرگ کنم و به طفلی که هنوز پا به این دنیا نگذاشته بفهمانم که پدرش که بود و برای چه رفت؟!
چند ماهی از شهادتش گذشت و اسفند از راه رسید و مریم که به هنگام شهادت پدر هنوز به دنیا نیامده بود، قدم به این جهان گذاشت و این آمدن، نه تنها درد من که درد همه فامیل را تازه تر از همیشه کرد و من در همه این لحظات به خدا پناه می بردم تا توانم دهد و امروز سال ها از آن روزها گذشته و کودکان خردسالم قد کشیده اند و ... . [۲]
- کماندوی شهید محمدعلی صفا که در تاریخ چهارم آبان ماه ۵۹ بر اثر انفجار خمپاره به شهادت رسید و به پاس احترام او، پرچم پایگاه کماندویی رویال مارین انگلستان به حالت نیمه افراشته درآمد.
- برگرفته از خاطرات عادله خوش سیرت، همسر شهید که به هنگام شهادت همسرش جوانی ۲۰ ساله بود.