جی پلاس ـ منصوره جاسبی: سال ۴۶ بود که محمدرضا[۱] به دنیا آمد و رزق پدر رونق گرفت و کم کم که بزرگ شد با شیطنت های کودکانه اش همه را مشغول می کرد. کنجکاو بود و بااستعداد و سعی می کرد از همه چیز سر دربیاورد و همین شد که روزی سیم برق را داخل پریز کرد و از بالای پله ها به پایین پرتاب شد. سیاه و کبود شده بود و نفسش بالا نمی آمد ولی چون خدا خواست دوباره محمدرضا نفس کشید تا...
از همان ابتدا غمخوارم بود و یازده سال بیشتر نداشت که طعم یتیمی را چشید و هر بار که من گریه می کردم گونه هایم را پاک می کرد و می گفت مادر با گریه ات گریه ام می گیرد و مرد که گریه نمی کند. چند سالی گذشت و حالا دیگر ۱۴ ساله شده بود و بی قرار رفتن، تا اینکه هزار صلوات نذر امام زمان (عج) کرد و شناسنامه را دستکاری، و وقتی به مقصود رسید، دیگر سر از پا نمی شناخت. پایم در گچ بود و نتواستم برای بدرقه اش بروم و همیشه این حسرت را با خود دارم.[۲]
- شهید محمدرضا شفیعی.
- پیکر این شهید پس از ۱۶ سال سالم به خانواده بازگشت و در بهشت معصومه (س) قم به خاک سپرده شد.