به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، پایگاه اینترنتی النشره در گزارشی نوشت:انتظار برای راه حل در سوریه پس از آن که بحران به مدت شش سال ادامه یافت، طولانی شد. سوری ها نمی دانستند که عمر جنگ این قدر طول می کشد. هواداران دولت هر ماه منتظر بودند که کار به لحاظ نظامی یکسره شود و هواداران معارضان نیز مطمئن بودند که نظام طی چند ماه و چه بسا چند روز سقوط می کند. در سایه جنگ و گریز شش سال گذشت تا سال جدید که با خود میراث جنگ و امید به بازگشت به ثبات و صلح را ید کشید. لیکن آیا سوریه به دوران قبل از 2011 بر می گردد؟
بی تردید سوریه قدیم تمام شد و به تدریج وارد مرحله جدید شد. درست است که دولت ایستادگی کرد و معارضان نتوانستند که «بشار اسد»رئیس جمهوری سوریه را کنار بزنند و ارتش سوریه نیز با شدیدترین توع تروریسم که از همه کشورهای جهان به سوریه آمده و با سلاح و پول و حمایت مهم ترین پایتخت های بین المللی به بهانه مخالفت با نظام، رویارویی کرد.
بعد از شش سال، جهان به چیزی رسید که اسد یک روز درباره جنگ در کشورش گفت و ثبات در جهان را با ثبات در دمشق مرتبط کرد. رهبران بین المللی گمان می کردند که اسد«غیرواقعی» است یا می خواهد که پایتخت های غربی و عربی حامی معارضان سوری را بترساند. اما اکنون این سال 2017 فرا رسیده و با خود شکست امید به سقوط اسد را دارد و سخن رئیس جمهوری سوریه درباره گسترش تروریسم نیز درست از آب در آمد.
طرح های راه حل اکنون شامل آتش بس هایی است که همه طرف ها را به رغم نامگذاری اش در بر نمی گیرد. آتش بس جزئی است زیرا گروه های «جهادی» را شامل نمی شود.در پی این آتش بس نیز راه حل سیاسی می آید که باز هم این گروه ها را در بر نمی گیرد. این راه حل می توانست در سال 2011 و قبل از آن که سوریه وارد جنگ باز شود به اجر در آید اما همه تجربه کردند و در تجربه ای شش ساله سقوط کردند. امروز نظام حاکم بر سوریه پس از ایستادگی اش با قدرت وارد مذاکرات می شود و رو به رویش گروه های مسلحی می نشینند که مورد حمایت ترکیه هستند که تبدیل به یکی از سه رکن بین المللی حامی راه حل است یعنی آنکارا-مسکو تهران.
چرا ترکیه و عربستان نه، که از گروه های مسلح قوی حمایت کرد؟ «کمال الطویل» یکی از پژوهشگران و اندیشمندان عرب این گونه پاسخ می دهد: « روسیه بهتر از همه می داند که راه حل در سوریه بدون مشارکت ترکیه امکان پذیر نیست، چه برخی خوش شان بیاید چه نیاید:15 درصد از شهروندان روسیه ترک سنی هستند و این کشور از دشمنی صدها میلیون سنی (توجیه پذیر یا توجیه ناپذیر) بی نیاز است و نیز ترکیه یکی از طرف های نزاع است که بسیاری در مذهبی نشان دادن آن موفق شدند.همچنین به این دلیل که ترکیه یکی از طرف های اصلی نزاع علیه نظام سوریه است و نه عربستان و دیگر کشورهای حاشیه خلیج فارس، بنابراین قرارداد با این کشور بسته می شود و نه کشورهای دیگر...این جدای از این است که عربستان سعودی به لحاظ مالی و جایگاه به شدت در حال افول است و این باعث می شود که بازیگر شکست خورده و فرعی شود(ناظر و نه تصمیم گیر).»
به همین دلیل دغدغه اصلی مسکو شکست هر گونه تلاش آمریکا برای براندازی نظام دوست، با استفاده از زور است و دوم جنگ با «جهادی ها» در مکانی خارجی و نزدیک و در معرض تهدید و سوم تقویت سکوی جهانی از طریق حضور دریایی و هوایی در شرق دریای «مدیترانه» است.
برای دولت جدید آمریکا دغدغه اصلی از بین بردن گروه تروریستی «داعش» است سپس محدود کردن نفوذ ایران در عراق و سوریه است.
بر همین اساس به نظر می رسد به نظر می رسد تصویری که در سال 2017 خواهیم دید بدین گونه است که ترکیه از گروه های جهادی در شمال سوریه با در اختیار گرفتن برگ برنده جغرافیا حمایت می کند. اما برگ برنده داعش به طور کلی از دست ترکیه خارج شده است.در هر دو حالت ترکیه بر این باور است که نیاز بین المللی به این کشور افزایش می یابد؛ از شهر «الباب» در شمال «حلب» تا شهر «المیادین» در استان «دیرالزور» برای جنگ با داعش. نشانه های مشارکت روسیه و ترکیه و حمایت روس ها از ارتش ترکیه در حمله هوایی به داعش در شهر الباب نمایان شده است. در این جا آنکارا بر این باور است که آمریکایی ها بعدا به نقش این کشور نیاز پیدا می کنند زیرا اولویت دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا جنگ با داعش است. آن وقت اقدامات جدایی طلبانه کردها فقط یک برگ برنده گذری است که پس از استفاده از آن برای فشار بر ترکیه تاریخ مصرف به پایان می رسد.این همان چیزی است ترک ها شایعه می کنند.
در برابر این صحنه سال 2017 سال پیروزی روسیه ، موفقیت سوریه، عدم باخت ترکیه و کم رنگ شدن نقش آمریکایی ها است که طی سال های اخیر در منطقه به آن عادت کردند. بازنده بزرگ کشورهای حاشیه خلیج فارس و برنده بزرگ ایران است این در حالی است که رژیم اسرائیل ناظر تغییراتی است که همانطور که می خواهد به نفعش نخواهد بود آن هم به دلیل ایستادگی«سوریه اسد» به رغم راه حل ها و تغییراتی که در راه است. تل آویو تماشاگر ائتلاف هایی است که میان روسیه و ایران و ترکیه و چین و دیگر کشورها خواهد بود که همه آنها ضد سیاست های تاریخی واشنگتن در خاورمیانه هستند، مگر آن که ترامپ تلاش کند که رویکردهای کشورش را به شکل ریشه ای تغییر دهد.