به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «روشنارا علی» در گزارشی در روزنامه گاردین نوشت: دو مجموعه از تصاویر با کیفیت بالا از نمای فضایی از میانمار گرفته شده است: هر دو در صبح گرفته شده و هر دو همان روستاهای پر از جمعیت مسلمانان روهینگیا در ایالت «راخین» را نشان می دهد. اولین مجموعه تصاویر، جمع آوری شده از سال 2014، یک مجموعه کوچک از خانه هایی را نشان می دهد که در آن اقلیت تقریبا بدون تابعیت اسکان دارند. ساختمان ها، بین درختان و محل تلاقی جاده های خاکی قرار دارند. در مجموعه دوم از این تصاویر که دو ماه گذشته گرفته شده، خانه ها از بین رفته اند، و همه در تکه مربعی شکلی از زمین سوخته واقع هستند.
این تصاویر که توسط دیده بان حقوق بشر ارائه شده، 430 ساختمان را که در سه روستای مختلف نابود شده اند، نشان می دهد و تاییدی بر ادعای یک مقام سازمان ملل مبنی بر این حقیقت است که میانمار به دنبال «پاکسازی قومی روهینگیایی های مسلمان» است.
پس از آنکه 9 افسر مرزی در نهم اکتبر کشته شدند، اقلیت مسلمان این منطقه بار دیگر قربانی یک افزایش شدید در حملات خشونت آمیز شدند. به گزارش عفو بین الملل، در طول دو ماه گذشته حدود 10 هزار مسلمان روهینگیا به بنگلادش گریختند و شاهدان عینی گفته اند که نیروهای امنیتی میانمار صدها خانه را به آتش کشیده اند.
گروه های حقوق بشری نیز ارتش میانمار را به «شلیک به روستاییان از داخل بالگردها»، انجام «بازداشت های خودسرانه» و «تجاوز به زنان و دختران» متهم کرده اند. سازمان ملل شکنجه، اعدام های خودسرانه و تخریب مساجد را نیز به این لیست اضافه کرده است.
برآورد می شود که یک میلیون مسلمانان روهینگیا وجود دارد - تنها یکی از بسیاری از گروه های اقلیت های قومی - در میانمار با اکثریت بودایی زندگی می کنند. با وجود اینکه نسل های روهینگیاها سال ها است که در میانمار زندگی می کنند، از سوی بسیاری در این کشور به عنوان شهروندان رسمی محسوب نمی شوند بلکه مهاجران غیرقانونی از بنگلادش هستند.
درگیری های خشونت آمیز در میانمار در سال 2012 به آواره شدن صد هزار نفر منتهی شده است. سال بعد من با پناهندگان بین المللی از میانمار دیدار کردم. در طول این سفر ما روایت های متعددی شنیدیم در خصوص اینکه جوامع روهینگیا چگونه از حملات خشونت آمیز به مناطق دور افتاده حومه کشور فرار کرده بودند. در ایالت راخین، اردوگاهی که در آن مسلمانان روهینگیا مجبور به زندگی شده بودند وحشتناک بود، و در بسیاری از موارد دسترسی آنها به کمک های انسان دوستانه و مراقبت های بهداشتی قطع می شد.
من با قایق به اردوگاه پناهندگان سازمان ملل در شهر «پاکتاو» سفر کردم و دیدم که چگونه موش های مرده تنها چند متر آن طرف تراز مکانی که کودکان برای فرار از گرمای شدید هوا حمام می کردند، بر روی آب شناور بودند. من همچنین می توانم خستگی، درد و ترس را در چهره بسیاری که در معرض تبعیض نژادی روزمره بودند، به یاد آورم. من همچنین داستان عزیزان قربانی شده، کودکان در حال مرگ به دلیل عدم دسترسی به مراقبت های بهداشتی و زنان در حال مرگ حین به دنیا آوردن فرزندانشان را نمی توانم از یاد ببرم.
از زمانی که میانمار در سال 1982 قانون شهروندی را به تصویب رساند، شهروندی کامل در میانمار تنها به آن دسته از افراد اعطا می شود که پیش از سال 1824 در این کشور اسکان داده شدند؛ تاریخ نخستین اشغال توسط انگلیس. در سرشماری ملی میانمار در سال 2014، گروه اقلیت مسلمانان در ابتدا اجازه یافتند خود را «روهینگیا» بنامند، اما دولت بعدا این آزادی را معکوس کرد و اینگونه استدلال کرد که آنها تنها می توانند با عنوان «بنگالی» شناخته شوند.
این کار راه تبعیض و بدرفتاری علیه روهینگیاها را باز کرد. این گروه از حق تحصیل و اشتغال برابر محروم شده اند، تنها دسترسی محدودی به خدمات بهداشتی داشته و شرایط بسیار سختی را تحمل کرده اند. در میانمار در سال 2013، من دیدم که در بیمارستان های این کشور چگونه بیماران بر اساس دین شان در بخش های مختلف بیمارستان تقسیم شده بودند.
بسیاری از مسلمانان روهینگیا به امید رسیدن به بنگلادش، تایلند، مالزی و اندونزی با قایق و طریق خلیج بنگال از میانمار فرار کرده اند. از آنجا که در سال گذشته وضعیت آنها رو به وخامت رفت، بیش از هزاران نفر از آنها تلاش کرده اند از عرض آب عبور کنند؛ اقدامی که سه بار برای پناهندگان از دریای مدیترانه کشنده تر است. به گزارش سازمان ملل، آنها اغلب در قایق های پر جمعیت در دریا سرگردان می شوند، توسط قاچاقچیان به اسارت گرفته می شوند و یا به امید باجگیری به گروگان گرفته می شوند.
با وجود انتخابات تاریخی سال گذشته - که ظاهرا سرآغازی از پایان 50 سال حکومت نظامی محسوب می شد، حقوق و آزادی مسلمانان روهینگیا بهبود نیافته است. هشت ماه قبل از روز برگزاری انتخابات، رئیس جمهور میانمار تمامی کارت های شناسایی موقت را باطل اعلام کرد و باعث شد بسیاری از مسلمانان این کشور بدون کارت شناسایی بمانند و نتوانند رای خود را در صندوق ها بیاندازند.
با وجود پیروزی «آنگ سان سوچی» فعال حقوق بشر میانماری در انتخابات - او که به مدت 15 سال تحت بازداشت خانگی بود - از رئیس جمهور شدن منع شد و نقش «مشاور دولت» را بر عهده گرفت. این امید وجود داشت که این برنده جایزه صلح نوبل در برابر هر گونه نقض حقوق و آزار و اذیت ها علیه روهینگیاها و دیگر اقلیت ها بایستد. با این حال با توجه به اینکه کنترل امنیت ملی همچنان در دست ارتش است، تغییر زیادی در زمینه دفاع و حمایت از مسلمانان روهینگیا رخ نداده است. روزنامه نگاران اجازه ورود به این منطقه را ندارند.
دو هفته پیش 70 نماینده مجلس انگلیس به «بوریس جانسون» وزیر خارجه این کشور نامه ای نوشتند و از دولت خواستند تا فشار بر دولت میانمار را تشدید کنند تا اجازه دهد کمک های بشردوستانه کامل و دسترسی به ایالت راخین امکان پذیر شود. ما هنوز در انتظار دریافت پاسخ هستیم. نیاز است که انگلیس در کنار جامعه بین المللی فورا به این صداها گوش دهد و تلاش های خود را افزایش دهد تا اطمینان حاصل شود که خشونت علیه مسلمانان روهینگیا پایان می یابد. اقلیت ها در میانمار استحقاق زندگی کردن در صلح را دارند.