به گزارش سرویس بینالملل جماران، روزنامه اسرائیلی «هاآرتص» در یادداشتی انتقاد با بررسی اقدامات ارتش اسرائیل در کرانه باختری و نوار غزه، تأکید کرده است که آنچه مقامهای اسرائیلی تحت عنوان «عملیات نظامی» و «تخلیه» معرفی میکنند، در واقع بخشی از روند سازمانیافته اخراج فلسطینیان از سرزمینهایشان است؛ روندی که در راستای تحقق طرح بتسلل اسموتریچ برای ایجاد سرزمینی عاری از فلسطینیان دنبال میشود.
این روزنامه با اشاره به آوارگی هزاران فلسطینی در الخلیل، تخریب خانهها، گسترش شهرکسازی و تداوم کوچ اجباری ساکنان غزه و کرانه باختری، استفاده از اصطلاحات نظامی را ابزاری برای پنهان کردن واقعیت این اقدامات و عادیسازی آنها در افکار عمومی اسرائیل توصیف میکند.
هاآرتص همچنین با انتقاد از نقش ارتش، شهرکنشینان و نهادهای حکومتی اسرائیل در تداوم این روند، هشدار میدهد که سکوت جامعه اسرائیل، گزارشهای ناقص رسانهای و بیتفاوتی جریانهای سیاسی، زمینه استمرار سیاستهایی را فراهم کرده است که هاآرتص آنها را امتداد زنجیره اخراج فلسطینیان از سال ۱۹۴۸ تاکنون میداند.
هاآرتص در ادامه مینویسد:
از الخلیل (حبرون) تا غزه، سربازان زیر پوشش عملیات نظامی، فلسطینیها را اخراج میکنند. این حسن تعبیر، واقعیت را پنهان کرده و اجازه میدهد که دیدگاه اسموتریچ درباره سرزمینی عاری از فلسطینیان پیشروی کند.
اخراج فلسطینیان در پوشش «عملیات نظامی»
این یک «عملیات» نیست. استفاده همدستانه از اصطلاحهای نظامی که خاک در چشم مردم میپاشد را متوقف کنید. مجبور کردن مردم به ترک خانههایشان، حتی اگر «تا اطلاع ثانوی» باشد، عملیات نیست. آنچه «اخلاقیترین» ارتش جهان در الخلیل انجام میدهد، صحنه دیگری است؛ حلقه دیگری از جهنم در «طرح قاطع» وزیر دارایی، بتسلل اسموتریچ.
سربازان ۱۹ ساله و افسران ۲۴ ساله (فرزندان و برادرزادهها و نامزدهای شما) ممکن است فقط از دستورات پیروی کنند، اما آنها در یک تمرین میدانی شبانه شرکت نمیکنند. آنها افرادی با روحیه تهاجمی هستند.
آنها زنان، سالمندان، جوانان و کودکان را اخراج میکنند. طبق گزارش شهرداری الخلیل، زیر فشار سرنیزه تفنگهایشان و محدودیتهای رفتوآمد، حدود ۵۰۰۰ نفر مجبور به ترک خانههایشان شدهاند.
برخی با لباس خواب و کمی پول نقد و احتمالاً طلاهای عروسیشان ــ اگر مدتها پیش برای کاهش اثر سوء حملههای مالی اسموتریچ علیه فلسطینیان و تشکیلات خودگردان فلسطین فروخته نشده باشند ــ آنجا را ترک کردهاند.
تخریب خانهها و اجرای دستورهای سلب مالکیت
رانندگان بولدوزر که در طول هفته گذشته ساختمانها و سازههای مسکونی، کشاورزی و تجاری را در منطقه الخلیل ویران کردهاند، «قانون را اجرا نمیکنند». این عبارت نیز پردهای است که نسلها بوروکرات خاکستری و افسران متعصب پشت آن پنهان شدهاند.
همه در اخراج گسترده شرکت میکنند. آنها دستورات نظامی را اجرا میکنند که از ابتدا برای وخیمتر کردن زندگی برای گروه خاصی از مردم طراحی شده بودند؛ به عبارت دیگر، دستورهای سلب مالکیت در لباس مبدل «برنامهریزی و حکمرانی خوب».
اداره مدنی اسرائیل در کرانه باختری که این فرمانهای تخریب را امضا میکند، قوه مجریه سیستمی نیست که به تفکیک قوا احترام میگذارد.
این «قانونها» توسط یک پارلمان منتخب تصویب نشدهاند، بلکه بخشی از دستورهایی هستند که توسط یک رژیم نظامی وضع شدهاند که در آن مأموران با لباس نظامی و کسانی که آنها را میفرستند، همه نقشها را همزمان انجام میدهند: حاکمان، قانونگذاران، قضات و عاملان.
این ساختمانهای ویرانشده نیستند که «غیرقانونی» هستند، بلکه حکومت وحشت اسرائیل بر جمعیت بومی محروم از حقوق خود است.
ساکنان آن خانههای تخریبشده نیستند که قانون را زیر پا گذاشتهاند، بلکه افسرانی که دستور تخریب آنها را دادهاند و سربازان، فرزندان شما و همسایگان ما که با خوشحالی اطاعت کردهاند.
آنها بهخوبی میدانند که چرا خود را پشت «ماسکهای لاهه» [نقابهای نظامی برای پوشش چهره] پنهان میکنند. آنها میخواهند بتوانند بدون ترس از پیگرد قانونی در خارج از کشور خوش بگذرانند یا در یک شرکت امنیتی بینالمللی شغل پردرآمدی پیدا کنند.
«تخلیه»؛ واژهای برای پنهان کردن واقعیت اخراج
کلمه «تخلیه» همچنین ابزاری برای ممانعت از آگاه شدن است. در جنین و طولکرم، دهها هزار نفر از ساکنان اردوگاههای پناهندگان «تخلیه» شدند و تقریباً دو سال بعد، هنوز اجازه بازگشت به محلههای ویرانشده خود را نیافتهاند. «خب، به اردن مهاجرت کنند!»
در باریکه غزه، تخلیه، ویرانی را ممکن ساخت و حدود دو میلیون نفر را پس از زنده ماندن از بمبارانهای خانهبهخانه، بیخانمان کرد. «خب، به مصر مهاجرت کنند!»
در دولت دموکراتیک برای یهودیان (نامی موقتی)، تخلیه به معنای بیرون راندن فلسطینیها از خانههایشان به خاطر شهرکسازی یهودیان است. والسلام.
تداوم زنجیره اخراج فلسطینیان از سال ۱۹۴۸ تاکنون
سربازان در الخلیل با اطاعت مشتاقانه خود، خطی پیوسته از اخراجهای گذشته ترسیم میکنند که پدرومادرها، پدربزرگها و مادربزرگها و عموهایشان از سال ۱۹۴۸ به بعد انجام دادهاند؛ تا اخراجهای زمان حال که خودشان یا برادران بزرگترشان در غزه انجام داده و همچنان انجام میدهند.
عملیات اخراجی که قصد داشتند آخر هفته گذشته انجام دهند، حلقه دیگری از زنجیرهای از «عملیات» است: اخراج جماعتهای چوپان در کرانه باختری، به دستور و هماهنگی اداره عمران و از طریق آزار و اذیتی که مستعمرهنشینان انجام میدادند؛ سرکوب جماعتهای بادیهنشین در نقب (پس از یک سری اخراجهای گذشته)؛ و اخراج ساکنان محلههای فلسطینی در شرق بیتالمقدس ــ چه از طریق ممنوعیت ساختوساز یا تخریب خانهها ــ که شهرداری و وزارت کشور دستورش را داده و هماهنگ کرده است.
«طرح قاطع» اسموتریچ و عادیسازی اخراجها
من نمیدانم که آیا ما در حال حاضر در حلقه ۱۳ یا حلقه ۵۴ «طرح قطعی» (Hakhra’ah) هستیم [اشاره به دکترین اولتراناسیونالیست بتسلل اسموتریچ (۲۰۱۷) مبتنی بر رد راهحل دو دولت. م]. دقیقتر این است که بگوییم ما بهطور همزمان در چندین حلقه هستیم که همه آنها عادیسازی شده و کمتر گزارش شدهاند.
ممنوعیت برداشت زیتون ادامه دارد (کشاورزان یهودی جلیل و نقب، کیبوتص و موشاوی کجا هستند، چه کسی شوکه خواهد شد و اعتراض خواهد کرد؟).
شهرکنشینان، زیتونچینها را تا حد خونریزی کتک میزنند. این یک روال عادی است. در بهترین حالت، سربازان در حاشیه ایستاده و نظارت میکنند. میتوان آنها را درک کرد. آنان یا ساکنان همان شهرکهای وحشی موسوم به «پاسگاه اسرائیلی» هستند یا مهمانان آنان.
سپس نگهبانان زندان هستند که زندانیان خود را، چه به دستور و چه داوطلبانه، گرسنگی و شکنجه میدهند.
بازیکنان بازیهای ویدیویی به بمباران غزه ادامه میدهند و پیشاپیش، نوزادان و سالمندان را بهعنوان «خسارت جانبی» هدف قرار میدهند.
مستعمرهنشینان خانهای را تصرف میکنند یا آن را به آتش میکشند. همهچیز طبق معمول است. به دستور هماهنگکنندگان امنیتی شهرکهای مستعمره، سربازان ورودیها و خروجیهای محلههای یهودینشین فلسطینی را قفل میکنند.
نقش زبان و گزارشهای ناقص در عادیسازی اقدامات نظامی
زبان ما مملو از واژههایی است که حکومت نظامی-کولون [شهرکنشین استعماری] و جنایتهای آن را عادی جلوه میدهند. پیوندهای خانوادگی اسرائیلیها با عاملان این جنایتها، آنها را نسبت به هرگونه ارتباط تاریخی بیتفاوت میکنند.
کمبود فضا، واقعیت را سست میکند. هر آنچه منتشر میشود، تنها بخشی از آنچه اتفاق میافتد است و قادر نیست که همه سادیسم جمعی را که اسرائیل در آن گرفتار است، بازتاب دهد.
عادیسازی، گزارشهای ناقص و خودداری اسرائیلیها از دیدن واقعیت، اگر خدا بخواهد، این زنجیره حذف را قادر میسازد تا مستقیماً تا آینده کابوسمانندی که اسموتریچ در سر میپروراند، تداوم یابد.
او مغز متفکر این طرح است و شدیداً بر عملکرد مسئولان پیش از خودش تکیه میکند.
شهرکنشینان و حمایت انتخاباتی از اسموتریچ
در برابر این وضعیت، شهرکنشینان اسرائیلی در کرانه باختری، چه یهودیان متولد این سرزمین و چه مهاجران تازهوارد از کشورهایی مانند آفریقای جنوبی و فرانسه، از سیاستهای بتسلل اسموتریچ حمایت میکنند.
سیاست اخراج فلسطینیان نهتنها هدفی سیاسی و ایدئولوژیک را دنبال میکند، بلکه به ابزاری مؤثر برای جلب حمایت انتخاباتی شهرکنشینان و تقویت جایگاه سیاسی اسموتریچ نیز تبدیل شده است.
رقابت نتانیاهو، کاتز و بنگویر بر سر تشدید تهدیدها
اتفاقی نبود که بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر، برای سوءاستفاده از درگیری مسلحانهای که به کشته شدن دو سرباز اسرائیلی و دو فلسطینی مسلح منجر شد، به الخلیل رفت.
او قصد داشت با اسرائیل کاتز، وزیر دفاع، و ایتَمار بنگویر، وزیر امنیت ملی، بر سر اینکه چه کسی میتواند خوفناکترین تهدیدها را بکند، رقابت کند.
اما نگران نباشید؛ همه شما وحشتناک هستید، زیرا همه شما مصمم هستید که این سرزمین را از فلسطینیان خالی کنید.
و رقیبان شما از اردوگاهی که شعار «هر کسی جز بیبی» سر میدهند، یا به این موضوع علاقهای ندارند یا هیچ اعتراضی نمیکنند. [بیبی لقبی است که نزدیکان نتانیاهو برای او گذاشتهاند.]