تصمیم وزیر جنگ آمریکا برای پخش زنده اعدام یک نظامی آمریکایی خشم بسیاری را در جهان برانگیخته است.
به گزارش جماران، در اقدامی که موجی از انتقادها را برانگیخت، پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، اعلام کرد که قصد دارد اعدام «نضال حسن»، روانپزشک سابق ارتش ایالات متحده که به جرم کشتن ۱۳ نفر در فورت هود، تگزاس در سال ۲۰۰۹ محکوم شده بود، را به صورت زنده برای تماشاگران پخش کند.
این تصمیم، بحث در مورد مجازات اعدام و محدودیت‌های تبدیل مجازات قضایی به یک نمایش را در کشوری که نزدیک به ۹۰ سال شاهد اعدام در ملاء عام نبوده است، دوباره مطرح کرد.
انحطاط اخلاقی جدی
در مقاله‌ای در روزنامه گاردین، نویسنده پل دالی استدلال می‌کند که این طرح نشان‌دهنده یک انحطاط اخلاقی جدی است و به نظر او، یک خلاء اخلاقی در دولت دونالد ترامپ ، رئیس‌جمهور آمریکا، را آشکار می‌کند. او می‌گوید که جهان در دو سال گذشته به سیاست‌های بحث‌برانگیز دولت، از تشدید نظامی و تهدیدهای بین‌المللی گرفته تا اتهامات فساد و سوءمدیریت، عادت کرده است، اما تبدیل قتل یک انسان توسط دولت به سرگرمی، نشان‌دهنده سطح جدیدی از فساد است.
ترامپ اعدام حسن را تأیید کرده بود، که در سال ۲۰۱۳ توسط یک دادگاه نظامی به جرم کشتن ۱۳ نفر و زخمی کردن بیش از ۳۰ نفر دیگر در تیراندازی در داخل فورت هود محکوم شده بود.
هگسِت این حمله را حمله‌ای توصیف کرد که توسط یک افراط‌گرای اسلامی با لباس نظامی از درون صفوف ارتش انجام شده است و اعلام کرد که اعدام با جوخه آتش روز پنجشنبه، ۳ دسامبر، ساعت ۱ بعد از ظهر، زمانی که حمله رخ داده است، انجام خواهد شد.
هگست در مصاحبه‌ای با کانال راست‌گرای «صدای واقعی آمریکا» گفت که انتخاب یک جوخه اعدام نظامی بدیهی است و عموم مردم می‌توانند اعدام را تماشا کنند، زیرا به گفته او، مردم باید بدانند که چنین جنایاتی عواقب جدی دارد.
یک مقام وزارت دفاع بعداً تأیید کرد که مراسم اعدام به صورت زنده پخش خواهد شد، در حالی که هگست گزارشی را که در مورد این طرح از طریق x منتشر شده بود، تأیید کرد.
خروج ریشه ای
دیلی بیست خاطرنشان می‌کند که این طرح نشان‌دهنده‌ی یک انحراف اساسی از رویه‌های مدرن آمریکایی است که در آن اعدام‌ها دور از چشم عموم انجام می‌شوند. ارتش ایالات متحده از سال ۱۹۴۵ تاکنون اعدام با جوخه آتش را اجرا نکرده است و از زمان دار زدن یک سرباز در سال ۱۹۶۱، هیچ اعدام نظامی انجام نداده است. آخرین اعدام در ملاء عام در ایالات متحده در سال ۱۹۳۶ بود، زمانی که رینی پتیا در کنتاکی به دار آویخته شد.
منتقدان این طرح هشدار می‌دهند که پخش زنده، این مجازات را به نمایشی تبدیل می‌کند که به جای دستیابی به عدالت، از خشونت بهره می‌برد. آی‌پیپر به نقل از آستین ساراث، متخصص مجازات اعدام در دانشگاه امهرست، نوشت که اعدام با جوخه آتش ذاتاً وحشیانه است و پخش زنده آن، این وحشیگری را به «نمایش بی‌رحمی» تبدیل می‌کند.
سارات این ادعا را که تماشای اعدام مانع از وقوع جرم می‌شود، رد کرد و استدلال کرد که پخش این مراسم نه تنها مردم را آگاه نمی‌کند، بلکه حتی در مورد مرتکب یک جنایت هولناک، باعث ایجاد رعب و وحشت و نقض کرامت انسانی می‌شود.
بی‌توجهی به کرامت انسانی
عفو بین‌الملل نگرانی خود را در مورد این طرح ابراز کرد و کنزو دونگدو، نماینده این سازمان در استرالیا، اظهار داشت که پخش عمومی اعدام نشان‌دهنده بی‌توجهی تکان‌دهنده به کرامت انسانی است و تبدیل قتل با مجوز دولت به یک نمایش عمومی، تنها بی‌رحمی مجازات اعدام را تشدید می‌کند. این سازمان از مقامات آمریکایی خواست که اعدام را متوقف کنند، حکم را تخفیف دهند یا حداقل از پخش آن خودداری کنند.
این اقدام ابعاد تاریخی نیز دارد. در سال ۱۹۳۶، اعدام بتیا ده‌ها هزار نفر را به خود جذب کرد و به صحنه جشن و سرور با رسوم عجیب و غریب تبدیل شد. برخی از شرکت‌کنندگان برای یافتن مکان‌های مناسب برای تماشا، شب را در آنجا گذراندند، در حالی که فروشندگان پاپ کورن و نوشیدنی‌های غیرالکلی می‌فروختند. پوشش رسانه‌ای از فضای جشن، واکنش‌های گسترده‌ای را برانگیخت و به کمپینی کمک کرد که دو سال بعد به تصویب قانونی برای ممنوعیت اعدام در ملاء عام منجر شد.
دالی در گاردین هشدار داد که بازگشایی در به روی این نوع نمایش می‌تواند مردم را به مطالبه بیشتر و شاید پخش اعدام‌های بیشتر در زندان‌های آمریکا سوق دهد. او همچنین از رهبران سیاسی خواست تا صریحاً این طرح را محکوم کنند و خاطرنشان کرد که خطر آن محدود به ایالات متحده نیست، بلکه به متحدان آن که برای اهداف امنیتی و نظامی به آن وابسته هستند نیز گسترش می‌یابد.
سوالات حقوقی در مورد پخش
در مقابل، سوالات حقوقی در مورد امکان‌سنجی اجرا و پخش این طرح مطرح می‌شود، زیرا تحلیلگران خاطرنشان کرده‌اند که مقررات فدرال، ضبط صوتی یا تصویری اعدام‌ها را ممنوع می‌کند، مگر اینکه مجوز قضایی خاصی صادر شده باشد.
بنابراین، موضوع فقط مربوط به سرنوشت مردی که به جرم کشتن ۱۳ نفر محکوم شده نیست، بلکه به حدود قدرت و مجازات و معنای کرامت انسانی نیز مربوط می‌شود.
در حالی که دولت پخش این مراسم را به عنوان وسیله‌ای برای نشان دادن پیامدهای تروریسم توجیه می‌کند، منتقدان آن معتقدند که تبدیل اعدام‌ها به یک نمایش عمومی، عدالت را ترویج نمی‌کند، بلکه صحنه‌های تاریخی را زنده می‌کند که جوامع مدرن پس از پی بردن به ظلم و تحقیری که در پی دارند، آنها را رها کرده‌اند.
