کارزار ۳۹ روزه بمباران و پدافند هوایی در برابر ایران، بخش قابل توجهی از ذخایر تسلیحاتی مهم آمریکا را مصرف کرده است؛ ذخایری که برای بازگشت به سطح پیش از جنگ، دستکم به چند سال زمان نیاز دارند. بازگرداندن سامانههای پرکاربردی مانند موشکهای حمله زمینی «تاماهاوک»، سامانه پدافند ارتفاع بالای «تاد» و رهگیرهای «پاتریوت» به سطح پیش از درگیری، حداقل سه سال زمان خواهد برد.
به گزارش سرویس بین الملل جماران، مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی آمریکا در گزارشی تحلیلی با بررسی پیامدهای جنگ ۳۹ روزه با ایران نوشت که این درگیری، ذخایر کلیدی مهمات ایالات متحده را بهشدت کاهش داده و یک پنجره آسیبپذیری خطرناک برای واشنگتن، بهویژه در صورت وقوع بحران احتمالی در اقیانوس آرام غربی، ایجاد کرده است.
شکاف امنیتی در اقیانوس آرام
به گزارش این مرکز، کارزار ۳۹ روزه بمباران و پدافند هوایی در برابر ایران، بخش قابل توجهی از ذخایر تسلیحاتی مهم آمریکا را مصرف کرده است؛ ذخایری که برای بازگشت به سطح پیش از جنگ، دستکم به چند سال زمان نیاز دارند.
بر اساس این گزارش، بازگرداندن سامانههای پرکاربردی مانند موشکهای حمله زمینی «تاماهاوک»، سامانه پدافند ارتفاع بالای «تاد» و رهگیرهای «پاتریوت» به سطح پیش از درگیری، حداقل سه سال زمان خواهد برد.
این گزارش میافزاید شلیک بیش از هزار موشک تاماهاوک در نبرد اخیر، روند بازسازی این زرادخانه را تا اواخر سال ۲۰۳۰ به تعویق انداخته است. همچنین بازگشت ذخایر سامانههای تاد و پاتریوت، با وجود افزایش ظرفیت تولید، تا میانه یا اواخر سال ۲۰۲۹ محقق نخواهد شد.
در این میان، موشکهای دریایی استاندارد، از جمله «اسام-۳» و «اسام-۶»، اگرچه کمتر مورد استفاده قرار گرفتند، اما به دلیل زمان طولانی تولید و تحویل، برای بازگشت به سطح مطلوب به حدود دو سال زمان نیاز خواهند داشت.
به نوشته مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی، کاهش چشمگیر عمق «خشابهای استراتژیک» آمریکا به یکی از نگرانیهای جدی برنامهریزان نظامی این کشور تبدیل شده است؛ چراکه هرگونه بحران همزمان در اقیانوس آرام غربی میتواند واشنگتن را با محدودیت عملیاتی جدی روبهرو کند.
تنگنای تولید و فشار تعهدات به متحدان
این گزارش تأکید دارد که بحران کنونی صرفاً با اختصاص بودجه بیشتر حل نمیشود؛ زیرا مسئله اصلی، زمان و ظرفیت تولید سامانههای پیچیده تسلیحاتی است.
بودجه دفاعی ۱.۵ تریلیون دلاری سال مالی ۲۰۲۷ و توافقنامههای چندساله دولت ترامپ با صنایع تسلیحاتی برای گسترش ظرفیت تولید، نشاندهنده درک فوریت این بحران است؛ اما ساخت موشکها، رهگیرها و سامانههای پیشرفته دفاعی فرآیندی زمانبر است و بهسرعت قابل جبران نیست.
از سوی دیگر، نیاز فوری آمریکا به پر کردن دوباره ذخایر داخلی، با تعهدات واشنگتن در قبال متحدانش تداخل پیدا کرده و اصطکاکهای تازهای ایجاد کرده است.
تحویل صدها موشک تاماهاوک به ژاپن و استرالیا، ارسال سامانههای پاتریوت به اوکراین و تأمین رهگیرهای تاد برای عربستان سعودی و امارات متحده عربی، در شرایطی با چالش روبهرو شده که بخشی از همین ذخایر در کارزار اخیر مصرف شده است.
با این حال، این مرکز مینویسد وضعیت همه ذخایر تسلیحاتی آمریکا یکسان نیست. بازسازی ذخایر موشکهای ضربتی دقیق «پیآراسام» و موشکهای کروز دوربرد هوا به زمین «جَسِم»، به دلیل ظرفیت تولید بالاتر، میتواند سریعتر انجام شود و طی چند ماه تا یک سال آینده به سطح مطلوب بازگردد.
تثبیت بازدارندگی با تجربه عملیاتی
به نوشته مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی، شکاف چندساله تا بازیابی کامل زرادخانهها، ایالات متحده را در یک دوره گذار و آسیبپذیری استراتژیک قرار میدهد؛ دورهای که ممکن است واشنگتن را ناچار کند در برخی سناریوها از گزینههای کوتاهبردتر، پرهزینهتر یا کمتر بهینه استفاده کند.
با این حال، این گزارش تأکید میکند که تصویر امنیتی در اقیانوس آرام غربی کاملاً تیره نیست و موازنه قدرت تنها به تعداد موشکها و حجم ذخایر تسلیحاتی وابسته نیست.
این مرکز معتقد است عملکرد نیروهای نظامی آمریکا در نبردهای اخیر با ایران، ونزوئلا و حوثیها، سطح بالایی از مهارت، هماهنگی و آمادگی رزمی را نشان داده است؛ موضوعی که میتواند خود بهعنوان یک عامل بازدارنده در برابر رقبای آمریکا عمل کند.
در مقابل، چین بهخوبی آگاه است که در دهههای اخیر تجربه عملیاتی گستردهای نداشته و آخرین حضور نظامی جدی آن به جنگ با ویتنام در سال ۱۹۷۹ بازمیگردد؛ جنگی که عملکرد ارتش چین در آن چندان موفق ارزیابی نشد.
به همین دلیل، مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی نتیجه میگیرد که اگرچه کاهش ذخایر تسلیحاتی آمریکا یک شکاف واقعی و نگرانکننده ایجاد کرده، اما مدعی است تجربه رزمی و آمادگی عملیاتی نیروهای آمریکایی میتواند تا زمان احیای ظرفیت تولید دفاعی و پر شدن دوباره خشابهای استراتژیک، بخشی از بازدارندگی واشنگتن در برابر رقبا را حفظ کند.
