به گزارش جماران به نقل از سى ان ان وعده اصلی مبارزات انتخاباتی که جورجیا ملونی و ائتلاف راست افراطی او را با پیروزی قاطع در انتخابات سپتامبر گذشته به قدرت رساند، قولی برای انجام کاری بود که هیچ کس قبلاً انجام نداده بود: توقف قایق های مهاجران که از ایتالیا به عنوان دروازه ورود به اروپا استفاده می کردند.
در مسیر مبارزات انتخاباتی، او قول داد که از فرود همه قایق های مهاجر در سواحل ایتالیا جلوگیری کند، بدون توجه به اینکه چه کسی در آنها بوده و چه چیزی آنها را به خطر انداختن جان خود سوق داده است.
صد روز اول نخستوزیر او موفقیت آمیز تلقی می شد.
او به اندازه ای که برخی از آن می ترسیدند به راست افراطی نزدیک نبود و این سیاستمدار حرفه ای چند زبانه با رهبران جهانی راحت بود.
رهبران لیبرال اروپا از چشم انداز وعده ملونی برای متوقف کردن قایق ها سود می بردند و بسیاری امیدوار بودند که او بتواند آن را متوقف کند. محافظه کاران مانند ویکتور اوربان، رهبر مجارستان، پیروزی او را اعلام کردند و از او به خاطر "حفاظت از مرزهای اروپا" تشکر کردند.

او حتی توانست با وجود اختلافات بر سر جنگ در اوکراین، ماتئو سالوینی و سیلویو برلوسکونی را با شرکای زیرک ائتلاف همراه کند.
ملونی طوفان های متعددی را پشت سر گذاشت، از جمله اعتراف برلوسکونی به اعتراف او که پس از فرستادن ودکای روسی به مناسبت تولد ولادیمیر پوتین، رابطه خود را با ولادیمیر پوتین دوباره احیا کرده است. او با سالوینی بر سر چگونگی مدیریت بحران انرژی و علاقه خود او به پوتین دعوا کرد. در اواخر ژانویه، او غیرقابل توقف به نظر می رسید.
سپس قایق ها شروع به آمدن و آمدن و آمدن کردند.
تا 21 آوریل، بیش از 35000 نفر با قایق وارد ایتالیا شده بودند که این تعداد بیش از سه برابر بیشتر از سال قبل است. در مقابل، تنها بیش از 4000 نفر در سال جاری با قایق از فرانسه وارد بریتانیا شده اند.
یک نظرسنجی اخیر نشان داد که حمایت از حزب برادران ایتالیا ملونی - که با 34 درصد آرا در انتخابات پیروز شد - در نظرسنجی ها به کمی بیش از 29 درصد کاهش یافته است.
برخی بر این باورند که هیچ کس هرگز انتظار نداشت که او در توقف قایق ها موفق باشد، بنابراین کاهش نظرسنجی ها منعکس کننده مسائل دیگری از جمله حمایت مداوم او از اوکراین و روابطش با چین است.
ایتالیا با پروژه جاده ابریشم چین، یک طرح زیرساختی جاه طلبانه و جهانی، امضا کرده است که برخی تحلیلگران آن را نشانه نگران کننده ای از نفوذ فزاینده چین می دانند.
فرانچسکو گالیتی، بنیانگذار Policy Sonar، یک شرکت مشاوره ریسک سیاسی مستقر در رم، به سیانان گفت: «مهاجران و اتحادیه اروپا در فهرست نظارتهای او قرار دارند، اما مسائل دیگری وجود دارد که او را بیشتر تهدید میکند.
ایتالیا نقطه فرود کلیدی برای ده ها هزار نفر است که امیدوارند به اروپا برسند
ملونی توسط مهاجران فلج نخواهد شد، اما اگر نتواند از توافقنامه جاده ابریشم با چین انصراف دهد و این کار را محکم انجام دهد، دعوتی به کاخ سفید دریافت نخواهد کرد. اما همه حاضر نیستند به او مجوز مهاجرت بدهند.

جیووانی اورسینا، مدیر دانشکده دولت در دانشگاه لوئیس گویدو کارلی در رم، به سیانان گفت: «این یک مسئله جدی است، من فکر میکنم این مهمترین بحرانی است که او با آن مواجه است و مرتبطترین چالش برای دولتش در حال حاضر». او به مهاجرت در دو جبهه می پردازد: با اعمال فشار بر اروپا و جدی گرفتن آن در داخل.
او به بیشتر ایتالیاییها میگوید، بحران مهاجران هنوز چیزی است که درباره آن میشنوند، نه چیزی که مستقیماً آنها را تحت تأثیر قرار میدهد.
نقطه عطف (این است) زمانی که مهاجران از تیتر اخبار دست می کشند و شروع به تبدیل شدن به مردم جلوی خانه های خود می کنند، آنها را در خیابان ها و میادین شهرهای کوچک ایتالیا می یابید، آنگاه این امر به وجودی تبدیل می شود نه انتزاعی.
مهاجرت غیرقانونی به اروپا برای سالها یکی از تفرقهانگیزترین مشکلات این بلوک بوده است.
هانه بیرنز، مدیر مؤسسه سیاست مهاجرت اروپا، به سیانان گفت: اما مسدود کردن قایقها در آخرین مرحله سفر به اروپا اساساً نشانهای از یک مشکل است، نه خود مشکل.
او گفت: «اگر از کارشناسان مهاجرت بپرسید که آیا او میتواند قایقها را متوقف کند، پاسخ منفی خواهد بود.
بیرنز میگوید تا زمانی که اروپا نتواند با هم به توافق برسد که چگونه مشکل را ریشهای حل کند، با ارائه فرصتهایی برای درخواست پناهندگی در اوایل سفر و تلاش برای حل مشکلات در کشورهایی که بیشترین مهاجر و پناهنده را دارند، قایقها به آمدن ادامه خواهند داد.
او میگوید: «توقعات زیادی با این وعدهها وجود دارد، و زمانی که آنها نتوانند یک وضعیت آشفته را مدیریت کنند، شاهد خواهیم بود که کشورهای عضو به تنهایی پیش میروند و بهطور یکجانبه تصمیم میگیرند از عقبنشینی، خشونت در مرز یا بدتر از آن استفاده کنند».
ملونی دقیقاً این کار را با اعلام وضعیت اضطراری در مورد بحران مهاجران انجام داده است، که به اقدامات بسیار سخت برای رسیدگی به مهاجران اجازه می دهد، از جمله به مقاماتی که معمولاً بلایای طبیعی را مدیریت می کنند اجازه می دهد تا سریعاً مهاجران را به کشورشان بازگردانند.
اورسینا می گوید که وضعیت اضطراری وقت او را می خرد. همچنین به او اجازه میدهد تا از بوروکراسی ایتالیا بکاهد و این پیامی را به کشور میفرستد که با این مشکل به طور جدی برخورد میشود، اما همچنین راهی برای سازماندهی بهتر افرادی است که به اینجا میآیند.»
این اقدام در چندین منطقه چپگرا بایکوت شده است. الی شلاین، رهبر حزب مخالف دموکرات، این فرمان را به چیزی از دوران فاشیسم تشبیه کرد.
پیروزی ملونی در انتخابات یک لحظه شگفتانگیز در سیاست ایتالیا بود، نه تنها به دلیل صعود سریع حزب او از حاشیههای جناح راست.
او نه تنها جوانترین و اولین نخستوزیر زن ایتالیا بود، بلکه اولین رهبر منتخب ایتالیا از سال 2011 بود، که چنان اکثریت سالمی را به دست آورد که سیاستهای معمول پس از انتخابات کنار گذاشته شد.
مردم صحبت کرده بودند و او و هر چیزی که او برایش ایستاده بود می خواستند.
اکنون این که آیا او می تواند به وعده های خود به رای دهندگان عمل کند یا خیر، این سوالی است که ذهن همه را درگیر کرده است.