به گزارش جماران؛ علیرضا رحیمی عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی در یادداشتی که در روزنامه جهان صنعت منتشر شده است، نوشت:
موضوعاتی که غالبا از سوی برخی نمایندگان مشخص مورد سوال از وزرا قرار می‌گیرند و دولت را متهم به عدم شفافیت در قراردادها و تصمیمات می‌کنند، از اساس منتفی هستند چون این سوالات شائبه سیاسی دارد. باید قبول کنیم که برخی از موضوعات حاکمیتی هستند و ابعاد بین‌المللی دارند و وقتی از موضع حاکمیتی به یک موضوع ورود پیدا می‌کنیم، ملاحظات امنیتی، منافع ملی، قانون اساسی، تفکیک قوا و نظارت مجلس را باید مدنظر قرار دهیم. این موضوعات روشن است و خود افرادی که غالبا حجم سوالات را به سمت دولتمردان روانه می‌کنند، اطلاع دارند که این موضوعات حاکمیتی است اما چون عامه مردم نگاهشان، مناسبات بین قوا نیست و اطلاعات تخصصی ندارند، ممکن است این دست سوالات برایشان شیرین و جذاب باشد. اما افرادی که در سطوح بالای مدیریتی و حاکمیتی قرار دارند، می‌دانند که این سوالات شائبه سیاسی دارد. در اغلب موارد مطرح کردن سوال در مجلس منجر به وقت‌کشی، گرفتن انرژی دولت و ایجاد شائبه برای مردم می‌شود که اگر این موارد را کنار هم بگذاریم، ضد منافع ملی و در جهت خوشحال کردن دشمنان و ناراحت کردن دوستان خواهد بود.
دولت در برخی موضوعات مانند برجام همه جزییات را هم در اختیار مجلس و هم کمیسیون امنیت ملی می‌گذارد چون موضوع برجام از همه قوا و در بالاترین سطح ممکن هیات مذاکره‌کننده انتخاب شده و حین مذاکرات هم هیات متناظری در شورای عالی امنیت ملی پیش‌بینی شد که همه آنها اطمینان‌بخشی بیشتری برای مجلس و سایر قوا به وجود آورد.
اما بعضی از قراردادهای تجاری مانند توتال محرمانه و در سطح بین‌المللی منعقد می‌شود. این قرارداد عمومی نیست که با انتشار آن رقبای تجاری کشورمان از جزییات آن مطلع شوند و اگر به بهانه عدم شفافیت اصرار داشته باشیم که به مفاد و جزییات این قرارداد دسترسی پیدا کنیم، شرایط دسترسی رقبا را نیز فراهم کرده‌ایم. رقبا نیز سناریویی می‌چینند تا ما را از مسیر اصلی منحرف کنند. وقتی شخص وزیر و دیگر مسوولان وزارت نفت ابهامی را برطرف می‌کنند، نباید به عدم شفافیت یا عدم صداقت متهم‌شان کرد که چرا به بهانه شفافیت، اطلاعات محرمانه بخش نفت و انرژی را در اختیار رقبا قرار نمی‌دهند.
متاسفانه یکی از خسارت‌های مستقیم و بزرگ، حرکت غیراخلاقی فاش کردن جلسات محرمانه است که اطمینان و اعتماد لازم را متزلزل می‌کند که اگر در مناسبات عادی بین دوشخص نیز اتفاق بیفتد، اعتماد میان دو طرف شکسته می‌شود. به صورت مصداقی نمونه‌اش در کمیسیون امنیت ملی و وزارت امور خارجه اتفاق افتاد که حرف محرمانه وزیر منتشر و موجب دلخوری او شد اما این اتفاق به دلخوری اکتفا نکرد بلکه تزلزل در اعتماد و شکست در نگاه نیز به دنبال آن بود. نگاهی که به دنبال این اتفاق وزارت امور خارجه به کمیسیون امنیت ملی داشت، در چند هفته اول و در بعضی جلسات مشهود بود و بحث‌های روزنامه‌ای بیشتر از جانب وزیر مطرح می‌شد که موجب گلایه همه اعضای کمیسیون شد. خیلی زمان برد تا دوباره روابط کمیسیون و وزارت امور خارجه به حالت قبل برگردد و اعتماد‌ها ترمیم شود. به هر حال مناسبات بین مجلس و دولت خالی از این موضوع نیست لذا اگر دولت اصراری به این دارد که موضوعی محرمانه بماند، باید همه متعهد باشند و بدانند که اصرار دولت برای مخفی‌کاری خود نیست بلکه برای منافع ملی و مدیریت رقباست.