به گزارش جماران، محمدصادق جوادیحصار، فعال سیاسی اصلاحطلب با تاکید بر ضرورت دستیابی به تضمینهای مشخص در هرگونه توافق میان ایران و امریکا به میگوید: پایداری تفاهم احتمالی، تنها به تعهد دو طرف وابسته نیست و باید قدرتهای جهانی، بهویژه چین، روسیه و امریکا، درباره منازعات موجود به یک درک و تفاهم منطقی برسند. او همچنین خواستار ایجاد فضایی شفاف و قانونی برای شنیدهشدن دیدگاههای موافقان ادامه جنگ و طرفداران صلح عزتمندانه شد.
جوادیحصار، درباره آخرین تحولات مذاکراتی و تلاش مقامهای دولتی برای استیفای منافع ملی میگوید: «هر تفاهمی به تضمینهای خاص و لازم نیاز دارد. این تضمینها نیز به میزان باور طرفین به این موضوع بستگی دارد که هیچکدام از طرفها نمیتواند طرف دیگر را نادیده بگیرد یا تعهدات خود را بدون هزینه کنار بگذارد.»
او با بیان اینکه طرفهای درگیر باید به درک مشترکی از مسائل مربوط به جنگ و صلح برسند، افزود: نه جهان میتواند در عمل پشت سر یک طرف بهطور کامل بایستد و نه یک طرف امکان دارد در برابر همه جهان ایستادگی کند. به همین دلیل، باید پذیرفت که مناسبات جهانی و معادلات قدرت، اجازه نمیدهد یک کشور بدون توجه به دیدگاهها و منافع دیگر بازیگران، تصمیمی یکجانبه اتخاذ کند. به نظر میرسد شرایطی که در یک سال گذشته شکل گرفته، شاید این فضا را فراهم کرده باشد که قدرتهای برتر جهانی در تعاملات کلان و فرامنطقهای، هماهنگی بیشتری با یکدیگر داشته باشند. این قدرتها باید از امکانات و ظرفیتهای قانونی موجود در سازمان ملل متحد، به شکلی پیشبرنده و در جهت حفظ منافع عمومی مردم جهان استفاده کنند.»
این فعال سیاسی اصلاحطلب با اشاره به نقش کشورهای قدرتمند در ایجاد سازوکارهای تضمینکننده یادآور میشود:«چنین تضمینهایی باید با مشارکت کشورهای موثر در نظام بینالملل شکل بگیرد. نمیتوان انتظار داشت دو کشور صرفا با یکدیگر تعهداتی را امضا کنند، اما هیچ پشتوانه جهانی دیگری، ازجمله سازمان ملل متحد و کشورهای دارای قدرت و نفوذ در شورای امنیت، در کنار این توافق قرار نگیرد. اگر سه کشور چین، روسیه و امریکا بتوانند درباره منازعه میان ایران و امریکا به یک تفاهم منطقی برسند، احتمال پایداری چنین تفاهمی بیشتر خواهد شد. در این صورت میتوان امیدوار بود که شاهد جنگ جدیدی میان ایران و امریکا و حتی اسراییل نباشیم. البته این موضوع نیازمند آن است که همه طرفها، به جای تکیه صرف بر قدرت نظامی و تهدید، به سمت راهحلهای سیاسی و دیپلماتیک حرکت کنند.»
جوادیحصار در بخش دیگری از سخنان خود درباره فضای داخلی کشور و تاثیر آن بر تامین منافع ملی گفت: فضای داخلی از چند جهت میتواند مرجعیت داشته باشد؛ یکی از این موارد، سنجش واقعی دیدگاهها و مطالبات اجتماعی است. اکنون برخی جریانها از ادامه جنگ دفاع میکنند و برخی دیگر بر ضرورت پایان درگیری و دستیابی به صلح تاکید دارند. باید اجازه داد هر دو دیدگاه در فضایی روشن، آزاد و قانونی مطرح شوند. منظور از این موضوع، الزاما برگزاری یک همهپرسی سراسری و گسترده نیست، بلکه میتوان نمایندگانی از دو جریان را در یک نشست یا همایش دعوت کرد. برای نمونه، تعدادی از طرفداران ادامه جنگ و تعدادی از منتقدان آن، در یک برنامه مشخص دیدگاههای خود را ارایه دهند و درباره پیامدهای هر تصمیم با مردم سخن بگویند.»
این فعال سیاسی با تاکید بر اینکه خود به پایان جنگ در هر شرایطی اعتقاد ندارد، میگوید: «من معتقد نیستم که در هر شرایطی باید جنگ را متوقف کرد. موضوع این است که اگر بتوانیم صلحی عزتمندانه ایجاد کنیم، دلیلی برای اصرار بر ادامه جنگ وجود ندارد. اعتقاد دارم ایران میتواند در شرایط صلح، قدرتمندتر و درخشانتر از گذشته حرکت کرده و منافع ملی خود را با هزینه کمتری دنبال کند. در مقابل، کسانی که معتقدند شرایط همچنان بهگونهای است که باید جنگ ادامه یابد و باید با آنچه «استکبار جهانی» خوانده میشود، مقابله کرد یا اسراییل را از میان برداشت، باید بتوانند دیدگاههای خود را در یک فضای آزاد مطرح کنند. این دیدگاهها نیز باید شنیده شود، اما در کنار آن، طرفداران صلح و مخالفان ادامه جنگ هم باید فرصت برابر برای بیان استدلالهای خود داشته باشند.» جوادیحصار پیشنهاد میکند:«برای روشنشدن افکار عمومی، یک نظرسنجی یا فرآیند مشارکت عمومی در یک شهر یا چند شهر برگزار شود.»
به گفته او، میتوان در تهران یا در سطح کشور، از گروههای مختلف مردم درباره ادامه جنگ یا حرکت به سمت صلح نظرخواهی کرد. اگر پس از طرح استدلالهای دوطرف، مردم همچنان بر موضع اولیه خود پافشاری کنند، حاکمیت باید مسوولیت تصمیمگیری را برعهده بگیرد، زیرا مردم نمیتوانند بهطور مستقیم همه ابعاد چنین مساله پیچیدهای را مدیریت کنند. با این حال، اگر مردم پس از شنیدن دیدگاههای مختلف به جمعبندی برسند و تصمیم مشخصی اتخاذ کنند، حاکمیت میتواند آن جمعبندی را در تصمیمهای خود موردتوجه قرار دهد. به باور من، اگر چنین فرآیندی شفاف، روشن، منطقی و قانونی برگزار شود، بعید است که به نتیجه نرسد. این فعال سیاسی با اشاره به امکان اجرای چنین طرحی در یک یا دو شهر میگوید: «میتوان به شکل محدود اما واقعی، نظرات مردم را دریافت کرد تا مشخص شود آنچه ازسوی برخی طیفهای رادیکال یا برخی تریبونها شنیده میشود، صدای اکثریت است یا اقلیت. امروز روشن نیست که مواضع تند درباره ادامه جنگ تا چه اندازه بازتابدهنده خواست عمومی است.»
جوادیحصار در پایان تاکید میکند:«امیدوارم اکثریت عاقل جامعه، میان دفاع از منافع ملی، حفظ عزت ایران و ضرورت دستیابی به صلح عزتمندانه، نقطه اشتراکی پیدا کنند و در فضایی آرام با یکدیگر گفتوگو داشته باشند. هرچه دامنه این گفتوگو گستردهتر باشد، خلل و سستی کمتری در تصمیم نهایی ایجاد خواهد شد. دولتمردان نیز باید به این مساله توجه کنند، هرچند ورود به چنین بحثی در شرایط کنونی ممکن است با حاشیههای فراوان همراه باشد. این فرآیند میتواند با مشارکت جریانها و نهادهای سیاسی دوطرف انجام شود؛ به این معنا که هر جریان، نمایندگان خود را معرفی کند و مسوولیت دیدگاه و موضعی را که مطرح میکند، بپذیرد.»