به گزارش جماران، مهدی علیخانی در یادداشتی با عنوان «مسئولیت و فرافکنی پس از قدرت» به انتقاد جو بایدن از نتانیاهو درباره جنگ غزه پرداخت و تأکید کرد که انتقاد از عملکرد دولت اسرائیل پس از پایان دوران ریاستجمهوری، مسئولیت سیاسی و اخلاقی بایدن در قبال حمایتهای دولتش از این رژیم را منتفی نمیکند.
جو بایدن، رییسجمهور پیشین امریکا در کتاب خاطرات خود از نتانیاهو به دلیل تداوم جنایات رژیم اسراییل علیه مردم غزه به تندی انتقاد کرده و گفته او به وعدههایش در مدیریت وضعیت عمل نکرده است. حتما زیاد دیده و شنیدهاید که دولتمردان هر کشوری از جمله امریکا پس از کنارهگیری از قدرت هم منتقد رفتارهایی در سیاست خارجی کشورشان میشوند که خودشان نیز بعضا و کموبیش همانگونه عمل کرده بودند و هم در ارتباط با برخی بحرانها و فجایع به فرافکنی روی میآورند. یکی از دلایل این امر به کاهش محدودیتهای نهادی ناشی از «نقش» پیشین «فرد» به عنوان مقام یک ساختار با الزامات تعیین شده و نیز تلاش برای سلب مسوولیت از عملکرد خود برمیگردد. اما با این حال و در ارتباط با این مساله نمیتوان او را در مقام رییسجمهور وقت که کشورش ادعای رهبری نظم لیبرال و ارزشهای دموکراتیک داشته و دارد، صرفا «یک بازیگر بیاختیار» در ساختاری با پیوندهای عمیق و درهم تنیده با رژیم اسراییل دید و ارزیابی کرد. همچنین او در مواجهه با نتانیاهو، به عنوان رییسجمهور، قدرت تصمیمگیری درباره بازنگری در حمایت دیپلماتیک و نظامی از اسراییل را داشت و از این منظر، مسوولیتش در این فجایع انسانی قابل سلب نیست. کما اینکه حتی در شرایط انتقاد تند از عملکرد گذشته و کنونی دولت رژیم در غزه، او همچنان به واسطه همان پیوندهای ساختاری و البته نگاه خود، از تداوم کمک به این رژیم حمایت میکند. این تناقضها در حالی است که «یکی از مجموعه دلایل» شکست معاون او از ترامپ در انتخابات پیشین، حداقل در میان بخشی از رایدهندگان جوان یا مسلمان، حمایت دولتش از رژیم اسراییل در جریان جنگ غزه بود؛ بهگونهای که انعکاس آن فجایع انسانی در دانشگاهها و حتی خیابانهای ایالات متحده بیسابقه جلوه کرد. این نوع نقد بایدن موجب سلب مسوولیت حقوقی-سیاسی-اخلاقی از او در دوره ریاستجمهوریاش و مبرا شدن از پیامدهای جنگ غزه نمیشود. همانگونه که تبدیل «اول امریکا»ی ترامپ به «اول اسراییل» و ارتکاب به جنایات گسترده و ضدانسانی از میناب و لامرد تا ناوشکن دنا و ... در جنگ اخیر با هیچ استدلالی که اکنون یا در آینده پس از قدرتش گفته شود هم قابل توجیه نخواهد بود.