دفتر ملی دفاع از زمین و مقابله با شهرکسازی در گزارش هفتگی خود اعلام کرد شورای موسوم به «شورای عالی برنامهریزی» رژیم صهیونیستی، دو طرح شهرکسازی جدید شامل مجموعاً ۵۶۷ واحد در استان الخلیل را تصویب کرده و به این ترتیب زمینه برای آغاز مراحل قانونی ساخت و اجرای آنها فراهم شده است.
به گزارش جماران، مقامات رژیم صهیونیستی در ادامه گسترش شهرکسازی در کرانه باختری و قدس اشغالی، با طرح ساخت صدها واحد شهرکنشینی جدید در استان الخلیل موافقت کردهاند و همزمان طرحی برای احداث ۶۵۰ واحد دیگر در جنوب شرق قدس در دست پیگیری است.
دفتر ملی دفاع از زمین و مقابله با شهرکسازی در گزارش هفتگی خود اعلام کرد شورای موسوم به «شورای عالی برنامهریزی» رژیم صهیونیستی، دو طرح شهرکسازی جدید شامل مجموعاً ۵۶۷ واحد در استان الخلیل را تصویب کرده و به این ترتیب زمینه برای آغاز مراحل قانونی ساخت و اجرای آنها فراهم شده است.
طرح نخست به شماره ۵۲۵ شامل ساخت ۳۴۲ واحد شهرکنشینی در شهرک صهیونیستی «عسائیل» است که در اراضی شهرک السموع در جنوب الخلیل احداث شده است. کابینه امنیتی رژیم صهیونیستی در سال ۲۰۲۳ با تبدیل عسائیل از یک کانون شهرکنشینی به شهرکی رسمی موافقت کرده بود.
طرح دوم به شماره ۵۱۷/۴ نیز شامل احداث ۲۲۵ واحد جدید در شهرک صهیونیستی «بیت حجای» است که در اراضی الریحیه از توابع شهر دورا ساخته شده است.
همزمان در قدس اشغالی، دو انجمن «بمکوم ـ برنامهریزی و حقوق بشر» و «عرعمیم» به همراه شماری از ساکنان شهرک ام طوبا در جنوب شرق قدس، علیه طرح شهرکسازی موسوم به «نوفی راحیل» اعتراض حقوقی ارائه کردهاند. این طرح احداث ۶۵۰ واحد شهرکنشینی در زمینی به مساحت حدود ۲۷ دونم را پیشبینی میکند.
معترضان اعلام کردند روند تصویب این طرح با نواقص و اشکالات حقوقی همراه است و شرکت مجری، شرط قانونی مالکیت زمین را تأمین نکرده است.
بررسی اسناد ثبت اراضی نشان میدهد شرکت «نوفی راحیل» تنها مالک ۶۵ درصد زمین مورد نظر است، نه ۹۰ درصدی که هنگام ارائه طرح ادعا شده بود. این میزان حتی از حداقل قانونی ۶۶ درصد برای ارائه چنین طرحهایی نیز کمتر است.
همچنین حدود ۲۰ درصد از اراضی مورد نظر همچنان موضوع اختلاف حقوقی است و اداره اراضی رژیم صهیونیستی نیز مدعی مالکیت حدود ۶ دونم از زمینهای واقع در محدوده طرح شده است.
معترضان هشدار دادهاند احداث این محله شهرکنشینی موجب حذف یک مسیر ارتباطی مهم برای محله فلسطینی موجود خواهد شد و امکان توسعه آینده آن را نیز محدود میکند.