فرهیختگان نوشت: تفاهم موقت که شاید بهزودی امضا شود، در ایران یک توافق و تحول قطعی محسوب نمیشود. در مدار نگاه ایران، «پساجنگ» تنها به معنای بازنگشتن به شرایط پیش از ۹ اسفند است. مثل تغییر در راهبرد ایران در تنگه هرمز.
به گزارش جماران، فرهیختگان نوشت:
۱- هرگونه تفاهم احتمالی میان ایران و آمریکا مانند همه موارد تاریخی مشابه «درست و غلط»های فراوانی دارد و یک متن مقدس نیست. ضرورت عقلی برخورد با یک «متن سیاسی»، پذیرش مسئولیت آن توسط «مجریان» آن است و هرگونه ارجاع آن به رأس حاکمیت غلط تاریخی است... و نباید برای جلوگیری از نقدهای درست و نادرست، پشت دیوار رهبری پنهان شویم.
باید قبول کرد مجریان میتوانند در عمل بخشی از خواستههای حاکمیت را عملی کنند و بخشی را خیر. مسئله مهم تنها «گردنگیری» مسئولان و گلوگاههای سیاسی آنها است که این پذیرش مسئولیت به اندازه زیادی مانع شکاف خواهد شد.
۲- در پیام رهبری به مجلس اصل ایستادن بر وحدت و جلوگیری از شکاف اجتماعی معنادار است؛ اما مهمتر اینکه از «نقشه دشمن» برای «تفرقه و تجزیه اجتماعی» خبر داده شده است. کسی یا گروهی نمیتواند خودش را پرچمدار داغ شهادت رهبر شهید و پیرو «ولیفقه زمان» معرفی کند و این دستور قطعی را زیر پا بگذارد، حتی اگر حرفش یک «اختلاف موجه» باشد.
۳- احتمال نهاییشدن یک توافق «پایدار» کم است. از طرفی حتی اگر یک توافق (با احتمال کم) رخ دهد، فرض حاکمیت ایران حلوفصل مسائل با آمریکا نیست و تنها برای مدتی سطح تنش را کم شده میداند و به این آرامش ظاهری بهعنوان یک تحول قطعی نگاه نمیکند.
تفاهم موقت که شاید بهزودی امضا شود، در ایران یک توافق و تحول قطعی محسوب نمیشود. در مدار نگاه ایران، «پساجنگ» تنها به معنای بازنگشتن به شرایط پیش از ۹ اسفند است. مثل تغییر در راهبرد ایران در تنگه هرمز.
