یک وقت بنا شد امام شب ها در منزل، مطالبى را با استفاده از روایات بفرمایند. همان موقع که امام چنین بنایى را گذاشتند، خبر آن در نجف به همه رسید. شب اول امام به بیرونى تشریف آوردند و کتاب «وسائل» خدمتشان تقدیم شد و ایشان چند روایت خواندند. تقریباً در حیاط جا نبود. من این را حدس مى زنم، چون از خودشان نپرسیدم؛ ظاهراً آن جلسه یک شب یا دو شب بود. در مورد دو شب، تردید دارم ولى مسلم این است که شب سوم، امام تشریف نیاوردند.
به گزارش جماران به نقل از پرتال امام خمینی(س)، آیت الله عبدالعلی قرهی از اساتید پیشکسوت حوزه علمیه قم و از شاگردان امام خمینی(س) بر اثر بیماری و کهولت سن، روز پنجشنبه درگذشت و روز جمعه بیستوسوم مردادماه در قم به خاک سپرده شد. پیکر این عالم ربانی از مسجد امام حسن عسگری(ع) به طرف حرم مطهر کریمه اهل بیت تشییع و پس از طواف در حرم مطهر حضرت معصومه(س) و اقامه نماز میت توسط آیت الله خرازی عضو مجلس خبرگان رهبری در آرامگاه شیخان قم به خاک سپرده شد. آنچه در ادامه می خوانید گوشه هایی از خاطرات آن مرحوم از دوران شاگرد نزد حضرت امام خمینی (س) است.
* * * عدم تمایل به نمایش قدرت
امام در مسجد سلماسى که درس مى فرمودند، پاى درس ایشان شاگردان زیادى مى آمدند و جا نبود. هرچه به آقا عرض مى کردیم که اینجا تنگ است یک جاى دیگر تشریف ببرید، مى فرمودند: «بیایید جلو کمکم جا مى شود». افراد از کثرت جمعیت حتى توى سکوهاى مسجد مى نشستند و امام هم منبر مى رفتند و با آن کثرت جمعیت درس مى گفتند؛ تا اینکه مرحوم شیخ نصراللّه خلخالى که از یاران امام بود آقا را با التماس جهت تدریس به مسجد اعظم بردند. امام حاضر نبودند در جاهایى که مثلاً نمایش قدرت ایشان باشد حاضر بشوند.[1]
* * * مطالبى که در دیگر درسها نبود
ابتدا در حوزۀ نجف از شخصیت علمى امام اطلاع کامل نداشتند و کسانى که محضردرس ایشان را قبلاً ندیده بودند، تعجب مىکردند. یکى از طلبه ها روزى بهمن گفت: «اى کاش من زودتر آقا را دیده بودم». تأسف مى خورد و مى گفت: «دیر آمدم».
امام در درس چیزى بیشتر از دیگران ارائه مى دادند. زیرا در کلاس درس امام مطالبى عنوان مى شد که در هیچ کلاسى مطرح نمى شد. مطالب و گفتار امام از نظر علمى، در سطح خیلى بالایى بود و آثارى که از این مرد بزرگوار باقى مانده است، گواه این مطلب است. امام این طور بودند که اگر شخصى در محضرشان بود، همه چیز برایش قابل استفاده بود. درسشان، جلساتشان، فرمایشاتشان، همه و همه قابل استفاده بود. حتى به زیارت رفتنشان و زیارت خواندنشان، طرز خاصى بود.[2]
* * * پرهیز از عنوان ها
یک وقت بنا شد امام شب ها در منزل، مطالبى را با استفاده از روایات بفرمایند. همان موقع که امام چنین بنایى را گذاشتند، خبر آن در نجف به همه رسید. شب اول امام به بیرونى تشریف آوردند و کتاب «وسائل» خدمتشان تقدیم شد و ایشان چند روایت خواندند. تقریباً در حیاط جا نبود. من این را حدس مى زنم، چون از خودشان نپرسیدم؛ ظاهراً آن جلسه یک شب یا دو شب بود. در مورد دو شب، تردید دارم ولى مسلم این است که شب سوم، امام تشریف نیاوردند. کثرت جمعیت باعث شد که امام ادامۀ درس را ترک کردند. این خود عنوانى بود ولى آقا همیشه از این عنوان ها پرهیز داشتند.[3]
* * * اجتناب از مریدپرورى
وقتى امام پس از درس از کوچه مى گذشتند گاهى بعضى طلبه ها اشکال و یا یک کارى داشتند دنبال ایشان راه مى افتادند در حالیکه ابداً قصد تجلیل و تعظیم امام را نداشتند که مثلاً آقا افراد مرید و پسرو زیاد دارند. تا اینها دنبال امام راه مى افتادند امام متوجه مى شدند، برمى گشتند و مى فرمودند: «آقایان بفرمایید». ایشان اصلاً راضى نبودند مانند بعضى از آقایان اینجورى در کوچه ها حرکت کنند.[4]