جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

درس هایی درباره امامت/۵

آیت الله حسن زاده آملی:معصومین واسطه در فیض الهی هستند/همه نوابغ عالم، رعیت انسان کامل هستند

صحبت ما در مورد ولایت بود و عرض می­ کردیم که هیچگاه به براهین قطعی، عقلی، نقلی و مباحث قرآنی هیچ گاه شجره­ ی وجود، دار هستی از ثمره که کمالش است، از میوه که انسان کامل است ،خالی نخواهد بود. نمی­ شود که زمین خالی از حجت باشد و آن حجت، واسطه ی در فیض الهی است.

کد خبر: ۹۶۹۳۴
آیت الله حسن زاده آملی:معصومین واسطه در فیض الهی هستند/همه نوابغ عالم، رعیت انسان کامل هستند

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران: آن چه که در پی می آید جلسه پنجم از سلسله جلسات درس هایی درباره امامت است که توسط آیت الله حسن حسن زاده آملی، احتمالا در دهه شصت شمسی و با حضور اقشار مختلف مردم برگزار شده است. در این جلسه حضرت علامه، بیان می دارند که انسان کامل واسطه فیض الهی است و از طریق او فیض خداوند به سایر موجودات می رسد و به همین علت زمین هیچ گاه از حجت خالی نیست.همه انسان ها باید چشم به او داشته باشند و به واسطه او به مقصد برسند.ایشان با استناد به سخن پیامبر اکرم که جهاد را به دونوع اصعر و اکبر تقسیم می کنند، بیان می دارند که همان گونه که در جهاد اصغر نیازمند امیر و سردار سپاه هستیم و نمی توانیم هر کسی را به رهبری برگزینیم، در جهاد اکبر که البته مهم تر است، نباید دست ارادت به هر کسی بدهیم. این رهبر همان انسان کامل است که پیامبر و ائمه معصومین مصادیق آن هستند.در واقع مدینه فاضله، انسان کامل را در رأس خود دارد. در ادامه، ایشان با استناد به سخن معصومین و عارفی چون مولوی سعی می کنند این معنا را هر چه بیشتر بسط دهند.

در ادامه متن کامل این جلسه به خوانندگان گرامی تقدیم می شود.

بسم الله الرحمن الرحیم، الحمد و الثناء لِعین الوجود، و الصلاة و السلام علی واقف مواقف الشهود، سیدنا ابی القاسم محمد، صاحب القاءالحمد و مقام المحمود، و علی آله امناء المعبود، ثم الصلاة و السلام علینا و علی عبادالله الصالحین.

زمین هیچگاه از انسان کامل خالی نیست
صحبت ما در مورد ولایت بود و عرض می­ کردیم که هیچگاه به براهین قطعی، عقلی، نقلی و مباحث قرآنی هیچ گاه شجره­ ی وجود، دار هستی از ثمره که کمالش است، از میوه که انسان کامل است ،خالی نخواهد بود. نمی­ شود که زمین خالی از حجت باشد و آن حجت، واسطه ی در فیض الهی است.

انسان کامل واسطه در فیض الهی است

آن می­ گیرد و به ما می­ دهد و ما از ناحیه­ ی او می­ گیریم. همه­ ی آحاد مردم در هر عصر، هر فرقه­ ای که باشند و هر مذهبی باشند، همه رعیت او هستند، خواه شیعه، خواه سنی، خواه فرق دیگر یهود و نصاری و آن بت پرست های هندی ودیگران، خواه بدانند و خواه ندانند، همه رعیت آن انسان کامل هستند. همه، نان آن انسان کامل را می­ خورند و نگه دار و حافظ و قیم همه به اذن الله، سرپرست همه، آن انسان کامل است و ما که به سمت کمال می­ رویم، سرمشق، اوست، میزان و معیار، اوست. داریم به سوی او می­ رویم.

جهاد اصغر و جهاد اکبر

همانطور که قبلا گفتیم، رسول الله جهاد را دو قسمت فرمود: جهاد اصغر و جهاد اکبر. جهاد اصغر، همین جنگ کردن با دشمنان بیگانه است به شرایطی که درجهاد آمده است. وقتی از جهاد برگشتند، رسول الله فرمود، مرحبا به آن قومی که از جهاد اصغر برگشتند، جهاد اکبر در پیش دارند.

جهاد اکبر:مبارزه با نفس

یکی در میان آن جمعیت عرض می­ کند که یا رسول الله، جهاد اکبر چیست؟ ایشان فرمودند که جهاد اکبر، جهاد با نفس است. همان طور که در جهاد اصغر، سپاه و لشکر را به دست هرکس نمی­ سپاری و سردار لشکر باید برتر و هوشمندتر از همه باشد، سرباز را به دست هر کس نمی ­دهی و هرکس را بر آن­ ها امیر قرار نمی­ دهی، در جهاد اکبر نیز باید این گونه باشد.

آخرین مرحله ی کمال:انسان شدن

در این جهاد اکبر، که سیر تکاملی انسانی است، انسان می­ خواهد به مقام قرب الهی برسد و سعادت ابدی پیدا کند و برای ابد رستگار شود، انسان شود، که آخرین مرحله­ ی کمال است. برای آفریده و مخلوق، آخرین مرحله ­ی کمال انسان است، فرمود این جهاد اکبر است. جهادی که جهاد اکبر است، آن امیر و سردار سپاه، آن پیشوای مردم و آن سالار امت، باید از دیگران قوی­ تر بوده باشد.

همه نوابغ عالم رعیت انسان کامل هستند

آحاد اشخاص، آن نوابغ را که جمع بفرمایید همه رعیت آن انسان کامل هستند. اگر بعضی از الفاظ، تعبیرات و تشبیهات ما مقداری فراز و نشیب دارد، به بزرگی خودتان ببخشید. غرض ایفای مطلب است؛ در تشبیهات که انسان تا آخرین جزئیات صورت تشبیه آدم نمی­ رود.

رهبر مدینه فاضله انسانی چه کسی است؟

همان طور که عرض کردیم که شما گله­ ی گوسفند را به دست یکی از آحاد گوسفند نمی­ دهید. به دست کسی می­ دهید که برتر از گوسفندان بوده است و توانایی اداره­ ی گوسفندان را داشته باشد. توانایی حفظ کردن گوسفندان از چنگال گرگان را داشته باشد. همان طور که گوسفندان را به دست کسی می­ دهیم که حافظ و قیم آن ها بوده و بتواند آن­ ها را نیکو اداره کند، مدینه­ ی فاضله­ ی انسانی را باید به دست هر کسی داد؟ هر کسی می ­تواند قائد و امام مردم باشد؟ امام مردم باید متصف به جمیع اسماء حسنای الهی باشد. باید کسی باشد که عِدلِ قرآن، که برنامه­ ی تکامل سیر انسانی است، باشد؛ نه این که فقط بتواند لفظ بخواند، ترجمه­ ی تحت اللفظی بداند، دستور زبان عربی خوانده و بتواند به ظاهر جملات را ترکیب کند. نه این که چند تفسیر فارسی و عربی خوانده باشد.

جان انسان کامل ظرف حقایق قرآن است

آن کسی که جانش، ظرف حقایق قرآن است. از این مرحله­ ی لفظی و کتبی و نقشی قرآن گرفته تا لوح محفوظ، یس و القرآن الحکیم، که مرتبه­ ی عالی قرآن کریم است، جان آن چنان کسی که عِدلِ قرآن است، هم سنگ قرآن است، باید جان او ظرف حقایق قرآن بوده باشد. ما انسانیم و می­ خواهیم به سعادت برسیم و سعادت آدمی این است که انس و ارتباطی با عالم اله پیدا کند، از عالم ماده و مادیات، از صفات حیوانی، از اعوجاج و انحراف به در آید، به قله ­ی شامخ کوه معرفت برسد. و چنین کسی که مردم را به چنان مقام برساند، هر کسی نمی ­تواند باشد. این که شیعه اثنی عشری می­ گویند امام، این که پیغمبر فرمود امام، این که قرآن فرمود امام، این که بزرگان ما فرمودند امام، این که پیغمبر و آل پیغمبر فرمودند امام، به همین دلیل است.

امامت اصلی اصیل است/امام به جان ها نور می دهد

امامت اصلی اصیل است و موضوعی مهم. همان طور که این آفتاب، در آسمان جسمانی و در بلندی، می­ بینیم که به پیکر انسان نور می­ دهد، امام آن کسی است که به جان­ ها نور می­ دهد، به ارواح نور می دهد و دل­ ها را به سوی الله نور السموات و الارض می­ کشاند. از همه­ ی گناهان معصوم است. و از همه جیزهایی که طبع از آن ها بیزاری دارد، برس است. حرف بسیار مهم و موضوع بسیار سنگین است.

در جهاد اکبر باید خود را به امام بسپاریم

کسی که از امامت روی برگردان شد، آن کسی که از امام اعراض کرده است، آن کسی که در مسیر تکامل انسانی، که صراط المستقیم است، از راه پیغمبر و آل پیغمبر، و از حقیقت قرآن برکنار شده، به مثل سربازانی هستند که امیر ندارند و به هر طرف پراکنده شدند و مشوش شده­ اند و دشمن بر آن ها مسلط شده است . آن مردمی که در جهاد اکبر خود را به امام نسپردند، مردمی هستند که طعمه­ ی نفس شده­ اند.

کسی که از امامت منحرف شده مانند گوسفندی است که از چوپان خود منحرف شده است

در کافی از زبان حضرت امام صادق آمده است که کسی که از امامت منحرف شده است مانند گوسفندی می ­ماند که از چوپان خود منحرف شده است و طعمه ­ی گرگ خون آشام می­ شود. همان طور که در جهاد اصغر عدم پیروی از امیر، سبب انحراف می شود، در جهاد اکبر نیز عدم پیروی از امام موجب انحراف می شود.

سخن مولوی
ملای رومی در مثنوی خیلی خوش آمده و این چند بیت را آورده آورده است:اصل لشکر بی گمان سرور بود/قوم بی­ سرور تن بی ­سر بود

اصل لشکر بی گمان سرور بود،سرور لشکر کیست؟ آن که اصل لشکر است. آنی که پیشوا و امیر لشکر است. او فرمانده و راهنما و مواظب و مراقب است.

در یک آینده نزدیک می ­بینیم آن نور ولایت که شهر شما را فرا گرفته، از این عرض ارادتی که به ساحت مقدس سبط اکبر پیامبر[حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام] می­ کنید، از این که نام شریف آن بزرگوار را در محافل می­ برید و اشک می­ ریزید، توجه داشته باشید که در زیر ظل عنایت چه کسانی به سر می­ برید. و ببینید که برای شما چه مقاماتی خواهدبود. این همه حرف­ هایی که با شما داریم، نمی­ خواهیم عرض کنیم که این که هستید باطل است؛ می خواهیم عرض کنیم بهتر از این شوید.

هر کسی به چیزی رسیده از راه ولایت رسیده است

معارف حقه، دریای بی­ کران الهی است و امام غواص آن دریا است. درّهایی از دریا به بیرون می ­آورد. اگر کسی از راه ولایت و امامت به جایی نرسیده، راه دیگری برای او نیست و دیگر نمی ­تواند چیزی به چنگ آورد. چندبار در این منبرهای روزانه به عرض رساندم. هر کسی چیزی گرفته است از راه ولایت گرفته است. نفرمایید که علوم و معارف دیگر، فضل های دیگر پس چه؟ نه این که بخواهم آن ها را تکذیب کنم و بگویم که بد هستند. نه! خوب هستند. آن طبیب و جراح محترم است. دیگر شغل­ های گوناگون که در اجتماع هستند و دست به دست هم اجتماع را اداره می­ کنند، همگی محترم هستند. اما طبیب تا زمانی می­ خواهیم که دندان داریم و دندان درد می­ کند. طبیب را تا زمانی می­ خواهیم که تب می­ کنیم. مهندس را تا زمانی می­ خواهیم که این جا هستیم و خانه و زندگی می­ خواهیم. نساج و حصیرباف را تا زمانی می­ خواهیم که این جا هستیم و احتیاج به حصیر داریم. اما عمل این ها اَمدشان به سر می­ آید و وقت تمام می­ شود. کار به جایی می­ رسد که دیگر حصیرباف و طبیب و مهندس و معمار و بنا نمی­ خواهیم، دیگر خیاط نمی­ خواهیم.

سخن 124 هزار پیغمبر چیست؟

حرف یکصد و بیست و چهار هزار پیغمبر این است که آن چیزی که برای ابد شما است و برای سعادت ابدی شما است فراموش نکنید. این ­ها همه وقت محدود دارند و زمانی که فرصت آن ها به سر آمده و رخت از این دنیا کشیدند، دیگر نمی­ توانند کاری کنند. اما برای طبیب روحانی کار رسیده است. آن بذرهایی که در جان او پاشیده است، آن بذرها در جان او سبز می­ شود. این حرف­ ها که در منبرها می­ شنوید به کارتان می­ آیند. این ها برای شما سبز می­ شوند و روح و رضوان و جنت عظیم می­ شوند:فَرَوْحٌ وَ رَیْحانٌ وَ جَنَّةُ نَعِیم.

نه این که عرض کنیم علوم دیگر و صنایع و اکتشافات غلط است، همه محترم و شریف است. اما ببین که دردت چیست؟ ببین که چه می­ خواهید؟ درست است که این برق بسیار ثمر دارد. ادیسون که به ظاهر بهانه است، خداوند نعمتی خوبی به آن داده است. اگرچه این برق بسیار قیمت دارد اما این برق برای امور ظاهری است، برای آب و خاک ما است، برای این جای ما است. جسم را روشن می­ کند و به چشم ظاهری برای دیدن کمک می­ کند.

از نور قرآن و پیامبر و آلش روشن شوید

اما بیاییم از برقی که پیغمبر و آل پیغمبر دارد مدد بگیریم. قرآنی که خودش و پیغمبر و آل آن را به نور تعبیر فرمود، از آن نور روشن شویم. این نور برق جان را روحانی نمی کند. قرآن ،گفتار حق و فرمایشات پیغمبر و آل پیغمبر و یک صد بیست و چهار پیغمبر و سفرای الهی جان را نور می­ دهند. بیایید از آن نور بگیرید. این نور برق محترم است اما بیایید به فکر ابدتان نیز باشید که ما فقط آدم این جا نیستیم. مراحل، منازل، عوالم، گهواره­ ها، گردنه­ ها، از گهواره به گهواره،صلب پدر گهواره ای، رحم مادر گهواره ای، عواملی در پیش داریم، آن چیزی که باید نور جان شما شود و به کارتان بیاید، آن را دریابید.خداوند رحمتتان کند.

اصل لشکر بی گمان سرور بود

اصل لشکر بی گمان سرور بود/قوم بی­ سرور تن بی ­سر بود

این همه که مرده و پژمرده ­ای/زان بود که ترک سرور کرده­ ای

این همه که مرده و پژمرده شده ای برای این است که دنبال امام نیستی. از این سرکشی که می کنی داری سر خود را می­ کنی و حیات خودت را از بین می ­بری و الا شب پره اگر نور آفتاب نخواهد،وصل آقتاب نخواهد، رونق بازار آفتاب نکاهد! از این سرکشی سر خود را از دست می­ دهد وگرنه به مقام ولایت آسیبی نمی­ رسد. چه بسا برای ما پیش می­ آید که می­ گویند فلان گوینده و صاحب دیوان و نویسنده و عالم وخطیب شیعه بوده است یا سنی؟ از این می­ خواهند چه چیزی عاید شود؟ اگر شرق و غرب عالم را سنی بگیرند، حق با پیغمبر و آل پیغمبر است. اگر عالم را کفر بگیرد، حق با قرآن حضرت اولیاء خاتم انبیاء است.به قول مولوی: هم چو استوری که بگریزد ز بار/او سر خود گیرد اندر کوهسار

آن استور و ستور از بار فرار می­ کند، تکلیف چیست؟ می گوید نماز چیست؟ روزه کدام است؟ بی­ خبر از این که این جان انسان را می­ پروراند. این ها عرض نیستند بلکه جوهرند. علم و عمل جوهر هستند که سر انسان را می­ پرورانند. آن ستوری که دارد از بار فرار می­ کند، بی­ خبر از این که فرار کرده:صاحبش در پی دوان کای خیره سر/هر طرف گرگیست اندر قصد خر

کجا رفته؟ از زیر بار فرار کرده، از صاحبش فرار کرده و صاحبش سراغش را می­ گیرد که در مسیرش گرگ­ های درنده هستند.

گر ز چشمم این زمان غایب شوی/ پیشت آید هر طرف گرگ قوی

استخوانت را بخاید چون شکر/که نبینی زندگانی را دگر

آن مکن کآخر بمانی از علف/آتش از بی هیزمی گردد تلف

هین بمگریز از تصرف کردنم/وز گرانی بار که جانت منم

تو ستوری هم که نفست غالبست/حکم غالب را بود ای خودپرست

خر نخواندت اسب خواندت ذوالجلال /اسپ تازی را عرب گوید تعال

میر آخور بود حق را مصطفی/بهر استوران نفس پر جفا

سخنی از امام صادق(ع):حجت ناخدا است و ما کشتی نشستگانیم

مردی خدمت امام صادق(ع) می­ رود که نام آن فیض بن مختار است. این روایت در کافی است. گفت خدمت امام صادق (ع) بودم، ناگهان دیدم که حضرت موسی بن جعفر(ع) آمدند در حالی که هنوز جوانی بودند. حضرت موسی بن جعفر(ع) که وارد شد، فیض بن مختار می­ گوید من برخاستم و او را بوسیدم. فقال ابو عبدالله علیه السلام انتما سفینة و هذا ملاحها. امام فرمود فیض بن مختار! شما کشتی هستید و این جوان، ناخدای کشتی است. ما کشتی­ نشستگان هستیم. این کشتی ناخدا دارد. انتم سفینة و هذا ملاحها. الآن ما کشتی­ نشستگانیم. مردم روی زمین الآن در کشتی نشسته ­اند. این کشتی ناخدا دارد که امام است، آن کسی که الآن حجت الله است، آن کسی که قطب عالم امکان است، ولی الله الاعظم است، حضرت حجت بن حسن علیه السلام است. الآن ما همه رعیت او هستیم، در زیر پرتوی او هستیم. انتما سفینة و هذا ملاحها. این ناخدای سفینه و کشتی است. خداوند شما را رحمت کند. و ان شاءالله عاقبت به خبر بوده و هستید.

مثل اهل بیت مثال کشتی نوح است

جناب رسول الله فرمود مثل اهل بیت من، مثال کشتی نوح است. هر کسی در آن کشتی نشست نجات یافت وگرنه هلاک شد. آن که نجات دهنده ­ی انسان است، علم، حقیقت، عدل، راستی و درستی اوست. هیچ چاره ندارد مگر این که به قرآن تن دهد و قرآن مبین دارد و سِر او به دست کسی است که « انما یعرف القرآن من خوطب به»

امامت به انتخاب و شورا نیست

آقای فیض بن مختار می ­گوید: سالی به مکه رفتم. دو هزار دینار با من بود، هزار دینار را به سوی ابا عبد الله علیه السلام فرستادم و هزار دینار را برای جناب موسی بن جعفر، هزار دینار برای امام صادق(ع) و هزار دینار برای موسی بن جعفر(ع). وقتی که به امام صادق(ع) وارد شدم به من گفتند که ای فیض! آن هزار دینار را از من برطرف کردید و دور کردید و به دیگری دادید؟ عرض کردم آقا شما فرمودید که انتما سفینه و هذا ملاحها. آقا می­ خواست که او را به حرف آورد. بینش و فهم او را ببنید که از حرف گذشته امام چه فهمیده است؟ فقال اما والله ما انا فعلت ذلک بالله عز و جل فعله به. این حرف را من نزدم. حرف خداوند است که امامت به انتخاب و رای دادن و شورا نیست: معنی ولایتش خرد داند. ای مردم باخرد! به شورا نیست. این یک امری آسمانی است و باید منصوب من عندالله باشد. آن کسی که امیر قافله­ ی مردم است که آن ها را به سعادت برساند، کسی است که امام در همین جای کافی وقتی درمورد امام سوال می­ شود که امام کیست؟ این حدیث را می­ گویند:

جان امام منور به انوار الهی است

شخصی به نام صفان جمال معروف، خدمت امام صادق( ع) آمد. پرسید صاحب این امر کیست؟ از امام می­ پرسد بعد از شما باید چه کسی را بشناسیم؟ مردم بعد از شما باید چه کسی را بشناسند؟ فرمود صاحب این امر و امام، کسی است که لایلهوا و لایلعب لهو و لعب در حریم امام راه ندارد. امام نیت بد نمی­ کند. امام نیت خلاف نمی­ کند. امام اهل لهو و لعب نیست. جان او به انوار الهی نورانی است. همیشه در حضور تام است. عوالم ملک و ملکوت در قبضه­ ی اوست. او عند اللهی است. فی مقعد صدق عند ملیک مقتدر است. از کمال قربش او اهل لهو و لعب نیست.غفلت لهو و لعب می آورد. آن هایی که قدر خود را ندانسته­ اند، زندگی را لهو و لعب و بازیچه دانسته­ اند. آن هایی که قدر انسانی را ندانستند، شب و روز را به بطالت گذارندند. آن هایی که طعمه غذای انسانی را به چنگ نیاوردند به غذای حیوانی رو آوردند.

او نبیند جز که اصطبل و علف/از شقاوت دور باشد از شرف

امام اهل لهو نیست

و اقبل ابو الحسن موسی و هو صغیر. جناب موسی بن جعفر پیش آمده، خردسال بود و بزغاله­ ای همراه داشت. جناب موسی بن جعفر را دیدم که این آقازاده خردسال سر بزغاله را به زمین هدایت می­ کند و می­ گوید به پیش گاه پروردگارت سجده بنما. این بازی و شوخی نیست. این بزغاله را بازی گرفتن نیست. جناب امام صادق(ع) برخاست و فرزند نازنینش را در بغل گرفت و گفت: بابی و امی من لا یلهوا و لایلعب پدر به قربان فرزند برود که اهل لهو و لعب نیست. یعنی این را به ما گفته که امام اهل لهب و لعب نیست؛ حرف او با بزغاله این است، بزغاله را به بازی نمی­ گیرد. به بزغاله می­ گوید به پروردگارت سجده کن. چون سجود تو به پروردگار به معنی تقرب به حق است.

سجده بهترین مقام برای بنده است

سجده بهترین مقام برای بنده است. نمی ­بینید که هرچه نزدیک می­ شوید ذکرت قوی­ تر می­ شود؟ در رکوع می­ گویید سبحان ربی العظیم و بحمده اما در سجود: سبحان ربی الاعلی و بحمده. هر چه که نزدیک­ تر می­ شویم ذکر قوی­ تر می­ شود.

سخن امام صادق(ع) درباره خشمناکی شیطان

امام صادق فرمود در هیچ حال شیطان خشمگین ­تر از آن وقت نیست که بنده­ ای را در حال سجده می­ بیند، چون خودش از سجده نکردن محدود و ملعون شده، وقتی دیگری را به سجده می­ بیند، دیگر این بدترین حال برای او است. خیلی عضبناک است که دیگر را در حال سجده مشاهده می کند.

سخنی از محی الدین عربی درباره امام حسن مجتبی(ع)

سخنی را به محی الدین عربی نسبت داده اند که البته برخی آن را متعلق به شیخ رجب برسی صاحب مشارق الانوار می دانند. در هر دو حال زبان، بسیار زبان بلند، دهان، دهان علمی، گفتار بسیار بلند، درباره­ ی حضرت امام حسن مجتبی (ع) است. مروانی­ ها با چه دسیسه­ ها، جنازه­ امام حسن را تیرباران کردند تا نگذارند که امام حسن مجتبی را در جوار خاتم انبیاء دفن کنند و مجبور شوند امام را به بقیع ببرند و در کنار قبر فاطمه بنت اسد دفن کنند. حالا هر اندازه به حسب زمان فاصله بشود،گیرم که بدنش را زیر سم ستوران توتیا کنند، مگر حقیقت امام از بین می­ رود؟ مگر به این حرف­ ها می­ توانند نور خدا را خاموش کنند؟ عرض کردم بعضی­ ها به محی الدین ابن عربی نسبت دادند و برخی گفتند که از رجب برسی، صاحب مشارق الانوار است. هر دو تن، از بزرگان و معارف علمای اسلام اند. نه این که بخواهم جناب امام حسن مجتبی را به این لحن و حرف­ ها معرفی کنم، نه خیر! خوش به حال این آقایان که توانستند به پیشگاه آن بزرگان عرض ادب کرده باشند. بنده هم از گفتار ایشان عرض ادب می­ نمایم و گفتاری که آوردم بر مبنای علمی خودشان خیلی سنگین است و فرمایشات خیلی بلند است. ما داریم ظاهراً ساحل پیمایی می­ کنیم، الفاظی را داریم می­ خوانیم: صَلَواتُ اللَهِ وَ مَلَـائِکَتِهِ وَ حَمَلَةِ عَرْشِهِ وَ جَمیعِ خَلْقِهِ مِن‌ أَرْضِهِ وَ سَمآئِهِ و علی الثّانی مِن شروطِ لاإلهَ إلّا الله ، رَیحانةِ مُحمَّدٍ رَسولِ اللهِ ،رابِعُ الخَمسةِ العبائیَّةِ ، عارفِ الأسرارِ العِمائیَّه ، مَوضِعِ سِرِّ الرَّسولِ ، حاوی کلیّاتِ الأصولِ ، حافظِ الدّین ، و عَیبَة العِلْمِ ، و مَعْدَن الفضائل ، و بابِ السِّلمِ ، و کَهْفِ المَعارِفِ ، و عَین الشّهودِ ، رُوح المَراتِبِ و قَلْبِ الوُجودِ ، فِهْرِسِ العلومِ اللّدُنّی ، لؤلؤِ صَدَفِ أنتَ مِنّی ، النّور اللّامعُ مِن شجرةِ الأیمَنِ ، جامِعِ الکمالَیْنِ ، أبی محمّدٍ الحسنِ ، علیه الصّلوةُ و السّلامُ. درود خداوند و ملائکه او، حاملین عرش او، جمیع آفریده ­های آسمانی و زمینی او صلوات همه­ ی آنها بر کسی که دومین شرط از شروط لا اله الا الله است. آفرین بر این سخن! لااله الاالله ای که بخواهد شما را به جایی برساند، باید با شرط آن بوده باشد، همان طور که امام هشتم فرمود: انا من شروطها. باید از راه ولایت پیش آمد. می گوید جناب امام حسن مجتبی(ع)، ریحانه­ ی رسول الله است. ریحانه گل خوشبو است، ریحانه ی خوشبوی رسول الله است. ریحانه­ ی باغ معرفت، بهشت رضوان و هرچه بگویم بالاتر است:

او فصیح عالم و من لال او/ کی توانم داد شرح حال او/ وصف او کی درخور این ناکس است/ واسط او خالق عالم بس است

ولایت کبرای الهیه

امامت، ولایت کبرای الهی است. سرّ او، با تمام هویت­ های ما سوی الله و وجودات دار هستی سریان دارد. این طور نیست که یک عبا و عمامه پوشیده را بگوییم سید و امام است. او رابع اهل کسا است. آن کسی که عارف اسرار عماییه است. این عماء،مطابق با فن عرفان،و مطابق با آیات و روایات مرتبه ای است.

علی (ع) خلاصه همه عوالم و انبیا است

ابن عربی، در یکی از کتاب­ های بزرگش به نام فتوحات مکیه در این باب سخن گفته است. این مرتبه ­ای است که بعد از خاتم الانبیاء، کسی نبود در میان اصحاب رسول الله، که واجد این مقام بوده باشد مگر جناب علی(ع) امیر المومنین.ابن عربی دلیل آن را این گونه بیان می دارد: لانه کان سر الانبیاء و العالمین اجمعین، چرا که علی (ع) روح و سر و صندوق و خزانه­ ی و خلاصه همه­ ی عوالم و انبیاء بودند.

درباه سکوت امام حسن(ع)

بعد از پیغمبر، علی (ع)، صاحب آن مقام بود تا بیاید به جناب امام حسن مجتبی برسد. او حافظ دین است. در مثل دیروزی، امروزی، آن مرد به عیادت امام حسن مجتبی آمده و به امام گفت: آقا شما چرا تن به صلح دادید که مردم به شما می­ گویند مذل المومنین، ای کسی که مومنین را خوار و ذلیل کردی! آن آقا، درست نخوانده، اگر چه به ظاهر، امام حسن را دیده اما امام حسن شناس نشده است. اگر امام حسن سکوت نمی­ کرد ما این مسجد و مجلس را نداشتیم. اگر امام حسن سکوت نمی­ کرد، این اذان­ ها گفته نمی­ شد. از بنی امیه غافل هستید که چه دسیسه­ ها داشتند. نفرمایید که اگر شیعه نبودند،سنی بودن؛ نه خیر، سنی هم نبودند. اگر امام حسن سکوت نمی­ کرد قرآنی نبود. گرچه خداوند فرمود من حفظ می­ کنم اما حفظ قرآن، به سکوت امام حسن بود. قرآن را به سکوت امام حسن حفظ کرد. قرآن را به سکوت موسی بن جعفر حفظ کرد:به خاموشی ببستم من دهان هرزه گویان را/دو لب برهم نهادم کار شمشیر دو دم کردم

این ها با سکوتشان دین خدا را حفظ کردند. همان طور که ابا عبدالله با قیام، دین را حفظ کرد، امام حسن محتبی ارواحنا له الفداء، با سکوتش حافظ دین بود. دگر این که ایشان عیبة العلم بود. این همه­ علم­ های گوناگونی که این جا می­ بینید، این ها اصلی دارند، آن که اصل و مخزن است، می­ دانید که صندوق آن کجاست؟ قلب نازنین سبط اکبر پیغمبر، جناب امام حسن مجتبی.

براهین عقلی و نقلی در مسئله امامت کاملا روشن است

الحمد الله براهین نقلی و عقلی، آن طور است که مثل آفتاب در وسط ظهر برای من روشن است، نه به تقلید از پدر و مادر، نه به تقلید از اجتماع، نه به تقلید از محیط است بلکه مثل آفتاب روشن است. این است و جز این نیست. هر که به غیر از این گفته و رفته باید به قول جناب سنایی به آن گفت که:

ره رها کرده ای از آنی گم/ عز ندانسته ای از آنی خوار

جز به دست و دل محمد نیست/ حل و عقد خزینه­ ی اسرار

دارید کجا می­ روید؟ جای دیگری که نیست. چرا نیامدید گوش دهید؟ خدا رحمتتان کند.گفت سفره گسترده است تا روزی هر کس چه باشد. اما زمانی انگشت ندامت بر دندان می­ گیرید و می گویید که داشتیم چه می­ کردیم! عرض می­ کنم 23 ساعت مال تو و 1 ساعت دیگر نیز مال تو. 23 ساعت برای این جای تو و آن 1 ساعت برای ابد تو. هستیم که هستیم. کجا بودید؟ خدا رحمتت کند. خدا پیش نیارد برای شما نکند یک وقتی آهی از دل برآید که جهنم از روی آن آه سوزان خجالت بکشد؟

و عَیبَة العِلْمِ ، و مَعْدَن الفضائل ، و بابِ السِّلمِ می­ دانید که این سلم و حلم آن چقدر کار رسیده است؟ قرآن را حفظ کرده تا مردم را به کمال برساند. اگر الان در عالم دو نفر باشند، باید به کمال برسند و آن ها مدیون آن سلم و سکوت امام حسن مجتبی هستند. آن ها مدیون امام حسن مجتبی هستند.معارف می­ خواهی به در خانه­ ی امام حسن مجتبی بروید. پرده و حجاب برای او نیست. در کائنات تصرف می­ کند. این بنده و جناب عالی که آحاد رعیت هستیم، بدن ما، با عالم طبیعت، خیال ما با عامل مثال و عقل ما با عالم عقول، می­ تواند به اندازه­ ی اعتدال مزاجی ما و ظرفیت و قابلیت استعداد ما، ارتباط برقرار کند تا چه برسد به انسان کامل.

علی(ع):من قلب قرآن هستم

عین الشهود روح المراتب و قلب الوجود. یاسین قلب قرآن است. امام قلب وجود است. امیرالمومنین فرمود من قلب الله هستم، من نفس الله هستم. عین الله هستم. لسان الله هستم. نه این که این ها گزاف باشد. این ها سری دارند. این ها حرفی دارد. این طور نیست که قلب را به معنی دل بگیریم و بگوییم علی می­ گوید من دل خدا هستم!مگر خدا دل دارد؟ تا ببینم خدا چه می­ گوید. این ها همه رمز است. بزرگان همه فرمودند که انبیاء هرچه می­ آورند رمز است. ما داریم صاحب پیمانی می­کنیم. رمز است.

هر چه که انبیا آورده اند رمز است

ذی النون کبیر در رساله­ ای که در نبوت در قبل از اسلام نوشته است، گفته انبیاء هرچه آورده اند رمز است. فارابی گفته انبیاء هرچه آورده اند رمز است. شیخ الرییس، در دو جا از رساله اش نوشته است، در رساله نبوت و یکی در اواخر شفا انبیاء هرچه آورده اند، رمز است. بزرگان دیگر نیز گفته اند، انبیاء هرچه آورده اند رمز است. ما رمزپیمایی می­ کنیم و همه این مراتب حق است. قرآن مراتب دارد و همه مراتب آن حق است. از این ظاهر گرفته تا به مرحله­ ی عالی برسیم.و عَین الشّهودِ ، رُوح المَراتِبِ و قَلْبِ الوُجودِ ، فِهْرِسِ العلومِ اللّدُنّی ، لؤلؤِ صَدَفِ أنتَ مِنّی ، النّور اللّامعُ مِن شجرةِ الأیمَنِ ، جامِعِ الکمالَیْنِ ، أبی محمّدٍ الحسنِ ، علیه الصّلوةُ و السّلامُ.

و الصلاه والسلام علیکم و علینا و علی عباد الله الصالحین. ربنا تقبل منا برحمتک راضیه و عجل اللهم فی فرج مولانا صاحب الزمان




انتهای پیام

دیدگاه شما