پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران - اصغر میرشکاری: حضرت امام خمینی(س) که در مغتنم شمردن فرصت ها و نفحات الهی از موقعیت ممتاز و کم نظیری برخوردار بودند، در باره ماه شعبان در فرازی چنین می فرمایند: « ماه شعبان ماه بزرگى است که در آن، در سوم آن، بزرگ مجاهد عالم بشریت متولد شد و در پانزده آن، حضرت مهدى موعود- ارواحنا له الفداء- پا به عرصه وجود گذاشت.» (صحیفه امام، ج12، ص: 480) اکنون این سؤال به ذهن می رسد که در این تعبیر " ماه شعبان ماه بزرگى است " چه راز و رمزهائی نهفته است؟ آیا علت همین دو مصداق مطرح شده با همه اهمیت آن است، یا اسرار دیگری هم در سینه این قطعه از زمان که تکراری مداوم دارد، نهفته می باشد؟ آنچه در پاسخ می توان گفت این است که در باره اهمیت ماههائی همچون رجب ، شعبان و رمضان و نقش و تأثیری که در طریق بندگی و تأمین سعادت انسانها ایفا می کنند، سفارشات و دستورالعملهای متعددی در متون دینی وجود دارد که گویای شرافت این زمانها می باشد و البته برای دوستداران این حقایق، درسها و آموزه های متعددی با خود به نمایش گذاشته است. اما در نگاه امام خمینی(س) جمع بندی همه این سفارشات در وجوهی نظیر "انسان سازی" و "فراهم سازی زمینه مناسب برای این امر"، نمودی بارز دارد.
تولد حضرت سیدالشهدا، "بزرگ مجاهد عالم بشریت" و شهید راه عدالت و آزادگی و نیز میلاد مبارک فرزند بزرگوارش حضرت حجت (عج) بزرگترین بر پاکننده عدل و دادگستری درجهان از وقایع فرخنده این ماه می باشند و آشکار است که این عدالت گستری یعنی فراهم آوردن بهترین بستر سعادتمندی و کمال برای همه انسانها. از طرف دیگر علاوه بر اعمال و اذکار گوناگون، سفارش به دعا و درخواست از درگاه ربوبی با مضامین و مفاهیم بلندی که در نجواها و راز و نیازهای عزیزترین و کاملترین اولاد آدم در این مدت ساری و جاری بوده است که خود بهترین وسیله انسان سازی است و از جمله آن مناجات شریف شعبانیه در ماه شعبان است که در تقویت روح و رسیدن به اوج کمالات بشری و مهیا سازی برای ماه مبارک رمضان و ورود به ضیافت الله تأثیر فوق العاده مطلوبی دارد که ان شاءالله بهره ای مطلوب برای همگی خواستاران حقیقت فراهم آید و ما را در زمره آنها قرار دهد. امام خمینی که خود با تهذیب نفس و خود سازی به جایگاه رفیعی دست یافته بود، در زمینه کسب این آمادگی چنین می فرمایند:
«ماه شعبان براى ... مهیا کردن مسلمین است براى ضیافت خدا[ماه رمضان] ، ادبش آن مناجات شعبانیه است. من ندیده ام در ادعیه، دعایى را که گفته شده باشد همه امامها این دعا را مى خواندند، [ولی] در دعاى شعبانیه این هست؛ اما من یادم نیست که در یک دعاى دیگرى دیده باشم که همه ائمه این را مى خواندند. این مناجات شعبانیه براى این است که شما را، همه را مهیا کند براى «ضیافة اللَّه». یک کج فهمی هایى در انسان هست که این کج فهمی ها گاهى خیلى زیاد مى شود. اینها دعا را نمى فهمند چى هست، لهذا، خیال مى کنند که حالا ما خوب، قرآن را مى گیریم دعا را رها مى کنیم. اینها نمى فهمند که دعا اصلًا چى هست. مضامین ادعیه را نرفته اند ببینند که چى هست، به مردم چى مى گوید، چه مى خواهد بکند. اگر نبود در ادعیه الّا دعاى مناجات شعبانیه، کافى بود براى اینکه امامان ما، امامان بحقند؛ آنهایى که این دعا را انشا کردند و تعقیب کردند. تمام این مسائلى که عرفا در طول کتابهاى طولانى خودشان یا خودشان مى گویند در چند کلمه مناجات شعبانیه هست، بلکه عرفاى اسلام از همین ادعیه و از همین دعاهایى که در اسلام وارد شده است از اینها استفاده کرده اند.(صحیفه امام، ج13، ص:31و 32)
اکنون و در ابتدای این ماه مبارک ، ضمن در خواست برکت و شادمانی، صمیمانه بهرهمندی وافر از این همه برکات را برای همگان خواستار است. والسلام.