پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران_ "دعا" به معنی خاص خود، ریشه در فطرت انسانی دارد و همزاد بشر و همواره همراه او بوده است و در بیانات مختلف و صورتهای کلامی و گاهی در قالب مضامین و مفاهیم گوناگون بر زبان انسانها ساری و جاری بوده است و انبوهی دعا در اشعار بسیاری از شعرا و آثار جمعیت زیادی از نویسندگان و اهل قلم و در کنار آن گفتار عامه مردمان بیانگر دیرپائی این نیاز مادرزادی انسانها است. اما دعا گاهی؛
- بیان آرزو و درخواست به مقصود رسیدن است. یا،
- بیان آرزوی عارف و عاشق دلسوخته ای است که : "کاش روزی به سر کویم توام منزل بود"! و یا آنکه:
- ناله و فریادی است که بازتاب کننده " جلوه معشوق" است، و یا،
- فرشته ای با دو دست دعا بیان کننده خواست بشر است. و بالاتر ازهمه؛
- درخواست خداوند است برای خواندنش ، تا اجابت کند شمارا.
و در این همه، چه خواندن باشد، و چه خواستن و یا از سر شور و اشتیاقی عاشقانه ناله و فریاد کردن، هرچه باشد، امری است که به وجودی مادی و محدود و نیازمند، ارتباطی با موجود مطلق و نامحدود و بی نیاز می بخشد و "راهبر او به سوی مقصود" می شود، اما بنا به فرموده امام خمینی(س) از موضع یک مصلح اجتماعی و خیرخواه همه انسانها در این مسیر: « از همه دل انگیزتر مناجات و ادعیه ائمه مسلمین است که راهبرند به سوى مقصود نه راهنما، و دست انسان حقجو را مى گیرند و به سوى او مى برند. [ولی] افسوس و صد افسوس که ما از آنها فرسنگها دور هستیم و مهجور.» (صحیفه امام، ج18، ص: 453)
و حرف آخر در این باب اینکه، گرچه "دعا کردن" منحصر به زمان و مکان خاصی نیست، اما شواهد و قرائن ارزش و اهمیت و شرافت بیشتری برای بعضی جایگاهها و یا زمانها را بیانگر است که سه ماهه رجب، شعبان و رمضان که در آستانه آنها قرار داریم از چنین موقعیتی برخوردارند، چنانکه حضرت امام خمینی(س) در سفارشاتی درس آموز و با توجه به مناسبتهای رخ داده در این ماهها چنین آورده اند:
«این سه ماه رجب و شعبان و ماه مبارک رمضان، برکات بسیار نصیب انسان، انسانهایى که مى توانند استفاده کنند از این برکات، شده است. البته مبدأ همه مبعث است و دنبال او تمام جهاتى که هست. در ماه رجب، مبعث بزرگ و ولادت مولا على بن ابی طالب- سلام اللَّه علیه- و بعض ائمه دیگر، و در ماه شعبان ولادت حضرت سید الشهدا- سلام اللَّه علیه- و ولادت حضرت صاحب- ارواحنا له الفداء- و در ماه مبارک، نزول قرآن بر قلب مبارک پیغمبر اکرم بوده است. و شرافت این سه ماه در زبانها و در بیانها و در عقلها و در فکرها نمى گنجد. و از برکات این ماهها ادعیه اى است که وارد شده است در این ماهها.»(همان،ج17،ص: 456)
و اینکه: « این دعاهایى که در ماهها هست، در روزها هست، خصوصاً، در ماه رجب و شعبان و ماه مبارک رمضان، اینها انسان را همچو تقویت روحى مى کند- اگرکسى اهلش باشد، ماها که نیستیم- همچو تقویت روحى مى کند و همچو راه را براى انسان باز مى کند و نور افکن است براى اینکه، این بشر را از این ظلمتها بیرون بیاورد و وارد نور بکند، که معجزه آساست.» ( صحیفه امام، ج13، ص:32و 33)
با درخواست توفیق از خداوند و به امید قدردانی این نعمتهای بی دریغ الهی و بهره وری بیشتر همگانی. والسلام . اول رجب المرجب 1436.
اصغر میرشکاری