پایگاه اطلاع رسانی جماران- «کشتی پهلوگرفته» اثر سید مهدی شجاعی، سوگ نامه ای از آلام و دردهای حضرت فاطمه (س) است که تاکنون انتشار آن از چاپ چهلم گذشته و بیش از دویست هزار نسخه آن به فروش رسیده است. متنی ادبی و داستانی که به علت استناد به منابع درجه یک، از اتقان در روایتگری برخوردار است. فرا رفتن از نگاه کلیشه ای، سبک داستانی و انتخاب شیوه بدیع در روایت را می توان از جمله دلایل استقبال مخاطبان از این کتاب آیینی دانست. در ادامه فرازهایی از این کتاب را پیش روی کاربران محترم قرار می دهیم:
«چه شبى است امشب خدایا! این بنده تو هیچگاه اینقدر بیتاب نبوده است. این دل و دست و پا هیچگاه اینقدر نلرزیده است. این اشک اینقدر مدام نباریده است. چه کند على با این همه تنهایى!
اى خدا در سوگ پیامآور تو که سختترین مصیبت عالم بود، دلم به فاطمه خوش بود. میگفتم: گلى از آن گلستان در این گلخانه یادگار هست. اما اکنون چه بگویم؟ این همه تنهایى را کجا ببرم؟ این همه اندوه را با که قسمت کنم؟
اى خدا چقدر خوب بود این زن! چقدر محجوب بود! چقدر مهربان بود! چقدر صبور بود!
گاهى احساس میکردم که فاطمه اصلاً دل ندارد. وقتى میدیدم به هیچ چیز دل نمیبندد، با هیچ تعلقى زمینگیر نمیشود، هیچ جاذبهاى او را مشغول نمیکند. هیچ زیور و زینت و خوراک و پوشاکى دلخوشیاش نمیشود، هر داشتن و نداشتن تفاوتى در او ایجاد نمیکند، یقین میکردم که او جسم ندارد، متعلق به اینجا نیست. روح محض
است، جان خالص است.
گاهى احساس میکردم که فاطمه دلى دارد که هیچ مردى ندارد. استوار چون کوه، با صلابت چون صخره، تزلزل
ناپذیر چون ستونهاى محکم و نامرئى آسمان. یکه و تنها در مقابل یک حکومت ایستاد و دلش از جا تکان نخورد، من مأمور به سکوت بودم و حرفهاى دل مرا هم او میزد.
چند سال مگر از جاهلیت میگذرد؟ جاهلیتى که در آن شتر مقام داشت و زن ارزش نداشت. جاهلیتى که در آن دختر، ننگ بود و اسب، افتخار.
زنى در مقابل قومى با این تفکر و بینش بایستد و یکه و تنها از حقیقت دفاع کند!
این دل اگر از جنس کوه و صخره و فولاد باشد. آب میشود، گاهى احساس میکردم که فاطمه دلى از گلبرگ دارد، نرمتر از حریر، شفافتر از بلور.
و حیرت میکردم که چقدر یک دل میتواند نازک باشد، چقدر یک انسان میتواند مهربان باشد.
غریب بود خدا! غریب بود! من گاهى از دل او راه به عطوفت تو میبردم.
وقتى به خانه میآمدم انگار پا به دریاى محبت میگذاشتم، انگار در چشمه صفا شستشو میکردم. خستگى کجا
میتوانست خودى نشان دهد.
زندگى دشوار بود و مشکلات بسیار اما انگار من بر دیباى مهر فرود میآمدم، بر پشتى لطف تکیه میزدم و بال و
پر عطوفت را بر گونههاى خودم احساس میکردم.
فاطمه در این دنیا براى من حقیقت کوثر بود. با وجود او تشنگى، گرسنگى، سختى، جراحت، کسالت و خستگى به راستى معنا نداشت.
اکنون با رفتن او من خستگیهاى گذشته را هم بر دوش خودم احساس میکنم.
خستهام خدا! چقدر خستهام.
چطور من بدن نازنین این عزیز را شستشو کنم؟! اگر تغسیل فاطمه به اشک چشم مجاز بود؛ آب را بر بدن او حرام
میکردم. اگر دفن واجب نبود، خاک را هم بر او حرام میکردم.
حیف است این جسم آسمانى در خاک. حیف است این پیکر ثریایى در ثرى. حیف است این وجود عرشى در فرش.
اما چه کنم که این سنت دست و پاگیر زمین است. از تبعات زندگى خاکى است.
پس آب بریز اسماء! کاش آبى بود که آتش این دل سوخته را خاموش میکرد، اى اشک بیا! بیا که اینجاست جاى گریستن.
فرشتگان که به قدر من فاطمه را نمیشناسند، به اندازه من با فاطمه دوست نبودند، مثل من دل در گروى عشق فاطمه نداشتند، ضجه میزنند، مویه میکنند، تو سزاوارترى براى گریستن اى على! که فاطمه، فاطمه تو بوده است.»