جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

به مناسبت ایام فاطمیه، نگاهی به نقش تربیتی حضرت زهرا(س)

درسی از امام خمینی(س)/سلام خداوند تعالى بر این حجره محقر که جلوه گاه نور عظمت الهى و پرورشگاه زبدگان اولاد آدم است

کد خبر: ۷۷۷۱۴
درسی از امام خمینی(س)/سلام خداوند تعالى بر این حجره محقر که جلوه گاه نور عظمت الهى و پرورشگاه زبدگان اولاد آدم است

پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران - اصغر میرشکاری: حضرت امام خمینی(س) در پیامی از حضرت زهرا (سلام الله علیها) چنین ترسیمی دارند: « زنى که از معجزات تاریخ و افتخارات عالم وجود است؛ زنى که در حجره‏ اى کوچک و محقّر، انسانهایى تربیت کرد که نورشان از بسیط خاک تا آن سوى افلاک و از عالم ملک تا آن سوى ملکوت اعلى‏ مى ‏درخشد. صلوات و سلام خداوند تعالى بر این حجره محقر که جلوه گاه نور عظمت الهى و پرورشگاه زبدگان اولاد آدم است.»( صحیفه امام،ج16،ص192) . آ نچه از آثار امام خمینی(س) در باره حضرت زهرا(س) به دست می آید گویای این حقیت است که علاوه بر شخصیت عظیم الهی و موقعیت ممتاز معنوی، آن بزرگوار در ابعاد مختلف رفتارهای فردی و اجتماعی ، چه در جایگاه بندگی به درگاه ربوبی و اهتمام به معنویات و چه در جایگاه یک فرزند برای رسول گرامی اسلام و تحمل آن همه سختی ها و مرارتهای فوق طاقت، و چه در جایگاه یک شهروند با احساس مسئولیت در قبال جامعه و همنوعان و چه در جایگاه همسر علی بزرگ و چه در موقعیت یک مادر و تربیت فرزندان از اعلاترین نمونه های موفقیت و شایسته ترین اسوه حسنه ای است که باید بزرگی و بزرگواری و عزت و کرامت انسانی را در مکتب آن بزرگوار درس آموخت.

آن حضرت که نمونه برتر بندگی و دارای مقام رفیع و ملکوتی بود، در عین زهد واقعی و بی اعتنائی به ظواهر و زرق و برق زندگی آن چنان در تربیت فرزندان سنگ تمام گذاشت و چنان با موفقیت عمل کرد که حضرت حسین در خطبه جاودانه خود در روز عاشورا که به واقع می توان آن را "منشور عزت انسانی" نام گذاشت در کنار خیلی ارزشهای متعالی دیگر به آن افتخار می ورزند که : « خداوند بر ما زبونی‌ و ذِلّت‌ را نمی‌پسندد، و رسول‌ خدا و مؤمنین‌ نمی‌پسندند، و دامن‌های‌ پاک‌ و پاکیزه‌ای‌که‌ ما را در خود پرورش‌ داده‌اند...» اما جان کلام این جا است که این « پرورشگاه زبدگان اولاد آدم » اتاقکی کوچک ومحقر بوده است بی بهره از کمترین امکانات و مبرای از زرق و برق فریبنده دنیا که به پندار بعضی روح های حقیر جلوه عظمت اسلام و یا طویل شدن شخصیت ها است. در این خانه کوچک که به قول دکتر شریعتی از همه تاریخ بزرگتر است؛ علی زندگی می کند و فاطمه و پوستینی را که روی آن علوفه شتر را می ریختند شباهنگام زیر انداز بستر آرامششان بود که شاید نیمی از قد آن ها را هم کفاف نمی داد. در همین خانه حسن و حسین تربیت شدند و زینب پرورش یافت. انسانهائی که بنا به فرمایش امام خمینی(س):

«این خانه کوچک فاطمه- سلام اللَّه علیها- و این افرادى که در آن خانه تربیت شدند که به حسب عدد، چهار- پنج نفر بودند و به حسب واقع، تمام قدرت حق تعالى را تجلى دادند، خدمتهایى کردند که ما را و شما را و همه بشر را به اعجاب درآورده است» (همان،ص87‏ )

امام خمینی (س) که نمونه واقعی قولی و عملی از این بی اعتنائی به حطام ناچیز و بی مقدار دنیا بوده و حب و دوستی آن را به واقع سر همه زشتیها و خطاها می دیدند، از برکات این زهد مثبت ساده زیستی آگاهانه و سازنده چنین یاد می کنند :

« ما یک کوخ چهار پنج نفرى در صدر اسلام داشتیم، و آن کوخ فاطمه زهرا- سلام اللَّه علیها- است. از این کوخها هم محقرتر بوده لکن برکات این چى است؟ برکات این کوخ چند نفرى آن قدر است که عالم را پر کرده است از نورانیت و بسیار راه دارد تا انسان به آن برکات برسد. این کوخ‏ نشینان در کوخ محقر، در ناحیه معنویات آن قدر در مرتبه بالا بودند که دست ملکوتیها هم به آن نمى‏ رسد؛ و در جنبه‏ هاى تربیتى آن قدر بوده است که هر چه انسان مى ‏بیند برکات در بلاد مسلمین هست و خصوصاً در مثل بلاد ماها، اینها از برکت آنهاست.» (همان،ج17، ص373)

و این یک حقیت است و یک درس بسیار آموختنی که عظمت خانه به ساکنان آن است و نه به زرق و برق بی مقدار مادی که چنانچه از چهارچوب ابزار حارج شود و در جایگاه هدف قرار بگیرد، در واقع حقیقت انسانی به قربانگاه رفته است. زیرا:

« عظمت انسان به لباس و کلاه و اتومبیل و- نمى ‏دانم- پارک[خانه های مجلل] و امثال ذلک نیست. انسان یک حقیقتى است که آن حقیقت اگر بروز کند شرافتمند است، عظمت دارد. شما مى‏ بینید که بزرگترین افراد بشر انبیا بودند و ساده ترین از همه هم آنها بودند. در عین حالى که بزرگتر از همه بودند و همه آنها را به بزرگى مى‏ شناختند، در عین حال ساده ترین افراد بودند در وضع زندگى‏ شان. تمام انبیا این طور بودند و تاریخ، همه آنها را نشان مى ‏دهد که با وضع بسیار ساده‏ اى عمل مى ‏کردند.»(همان،ج13،ص487)

و این درس آموزی در گفتاری همیشه مفید برای دولت مردان چنین انشاء می شود که:

« دولتها بفهمند که قدرت به این نیست که ظرف طلا باشد و ظرف نقره باشد، قدرت به این نیست که پرده‏ هاى کذا باشد، بزرگى و عظمت به این نیست که پرده‏ هاى کذا باشد و مبلهاى کذا باشد از مال این ملت ضعیف! خود ملت توى این غارها زندگى بکند و شما در کاخهاى دادگسترى و در کاخهاى نخست‏ وزیرى؟! تعدیل کنید خودتان را؛ اگر از خودتان شروع نکنید نمى ‏توانید اصلاح کنید » (همان،ج6،ص330). والسلام.

انتهای پیام

دیدگاه شما