جمعی از بازنشستگان یگان حفاظت جماران، ضمن تجدید میثاق با آرمان های بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران با خانم فریده مصطفوی، دختر گرامی حضرت امام خمینی (س) دیدار کردند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، فریده مصطفوی، دختر گرامی حضرت امام، در پاسداشت ایام پیروزی انقلاب اسلامی گفت: این ایام یادآور از خودگذشتگی ها، ایثارها، جانبازی ها و مبارزات پیگیر مردم ایران است که در نهایت در 22 بهمن، به پیروزی انقلاب منجر شد.
وی افزود: امام انسانی بودند که گویا از روزی که پا به عرصه وجود نهادند، با اسمی که پدرشان بر ایشان نهاد و تربیتی که شدند و رفتار و کرداری که از کودکی داشتند؛ از سن پانزده سالگی حتی یک مکروه انجام ندادند و تا سرحد کمال رسیدند. بنده خوب خدا شدند و توانستند چنین تحول تاریخی را نه فقط در ایران، بلکه در کل جهان به وجود بیاورند. تحولی که برای مردم قابل باور نبود. اینکه چگونه می شود اولاً یک پادشاهی دوهزار پانصد ساله را سرنگون کرد؟ ثانیاً چگونه می شود یک حکومت جبار تا دندان مسلح را از پا در آورد؟
این استاد حوزه و دانشگاه، ضمن بیان خاطره ای از اواخر حضورش نزد امام در نجف اظهار کرد: این اواخر من در نجف در خدمت امام بودم تا روزی که ایشان به پاریس رفتند. به ایشان گفتم از بین بردن یک حکومت و آوردن یک حکومت جدید آنقدرها هم آسان نیست. کار بسیار مشکلی به نظر می رسد. به هر حال تمام قدرت، ارتش، قوای انتظامی و نظامی و ... در دست آن هاست. ایشان همانطور که کنار حیاط ایستاده بودند، نعلینشان را از پایشان در آوردند و پایشان را کنار گرفتند و گفتند ببینید من چقدر ساده پایم را از این کفش در آوردم و دوباره در کفش کردم؛ به همین راحتی است. حرف امام اصلاً برای من قابل درک نبود. چگونه سرنگونی یک حکومت و روی کار آمدن حکومتی نو می تواند تا این حد آسان باشد! آیا این اتفاق جز پشتوانه الهی چیز دیگری می تواند باشد؟ جز اینکه توکل ایشان فقط به خداوند بوده، چیز دیگری نمی تواند باشد.
عضو شورای سیاست گذاری حوزه علمیه خواهران، در ادامه سخنانش به تعریف انسان کامل در کتب عرفانی و فقهی اشاره کرد و گفت: در کتاب های عرفانی و فقهی، انسان های کامل ائمه اطهار(ع) هستند: حضرت رسول(ص) و پنج تن آل عبا و سپس ائمه (ع) انسان های کامل هستند. نخستین چیزی که خداوند خلق کرد؛ نور پنج تن آل عبا بود. این نور در عرش الهی بود تا پس از سال ها، خداوند فرشتگان را خلق کرد. فرشتگان چندین هزار سال عبادت کردند تا خداوند حضرت آدم را خلق کرد و این نور را در صلب حضرت آدم نهاد. در صلب حضرت آدم بود تا اینکه تقسیم شد: نور حضرت محمد (ص) در صلب عبدالله و نور حضرت علی در صلب ابوطالب قرار گرفت. آن ها انسان های کامل بودند.
وی در ادامه، حضرت ابراهیم را یکی از انسان های کامل خواند و تصریح کرد: یکی از انسان های کامل حضرت ابراهیم است که قرآن درباره اش می فرماید: «انی جاعلک للناس اماماً.» پس از اینکه حضرت ابراهیم خلیل در مقابل خداوند امتحانات مختلفی را پس داد و از آن ها سرافراز بیرون آمد، خداوند فرمود: «انی جاعلک للناس اماماً.» نمرود به مردم گفت هیزم جمع کنید می خواهیم ابراهیم را در آتش بسوزانیم. مردم برای حل مشکلاتشان نذر می کردند و هیزم می خریدند تا روی هیزم هایی بریزند که می خواهند حضرت ابراهیم را با آن بسوزانند. هیزم ها جمع شد و حضرت ابراهیم را در آتش انداختند. جبرئیل نزد حضرت ابراهیم آمد و گفت: «می خواهی من بروم و از طرف تو به خدا بگویم که تو را در آتش نیندازند؟» حضرت ابراهیم فرمود: «خداوند خود مرا می بیند. من در مقابل امر الهی تسلیم هستم.» در نهایت، آتش گلستان شد و حضرت بیرون آمدند.
فریده مصطفوی در ادامه داستان حضرت ابراهیم، با یادآوری یک حکایت، بر آموزه و درسی اخلاقی تأکید کرد و گفت: چندین جا خوانده ام که وقتی آتش شعله ور و حضرت ابراهیم در آتش بود، گنجشکی با منقارش آب می آورد و روی آتش ها می ریخت. به گنجشک گفتند: «آیا این آتش شعله ور، با این آب اندک، خاموش می شود؟» گفت: «نه. می دانم که خاموش نمی شود، ولیکن من با این کار، مخالفتم را می رسانم و به اندازه ای که از من بر می آید، برای خاموش کردن این آتش کمک می کنم. می دانم که فایده ندارد، ولی من باید چیزی که در توان دارم انجام دهم.» آن گنجشک می خواهد به ما بیاموزد تا نگوییم این کار از عهده ما بر نمی آید. ما قادر به انجام این کار نیستیم. افراد دیگری برای انجام این کار هستند. ما چیزی برای کمک کردن نداریم. کمک های ما فایده ای ندارد. همین قدر که ما با نیت خیر وارد می شویم و همین که مخالفت خودمان را ابراز می کنیم؛ قدم گذاشتن در آن راه و نیت خیر است.
وی با اشاره به دومین آزمون الهی حضرت ابراهیم گفت: امتحان دوم حضرت ابراهیم این بود که در خواب به او ندا شد که باید اسماعیلت را ذبح کنی. اسماعیلی که خداوند بعد از چندین و چند سال به او داده بود. فرزند را حمام کرد، لباس تمیز به تنش پوشاند، موهایش را شانه کرد. مادرش گفت: «می خواهی او را کجا ببری؟» ابراهیم گفت: «می خواهم او را به دیدن یک دوست ببرم.» اسماعیل می گوید: «یَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِی إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِینَ ـ ای پدر انجام بده آنچه را به آن امر شده ای؛ ان شاء الله مرا از صابرین خواهی یافت.» ابراهیم چاقو را بر گلوی فرزندش گذاشت. بعضی جاها نوشته اند هر چقدر چاقو را بر گردن اسماعیل کشید، نبرید. به ابراهیم ندا آمد که خوابت تعبیر شد. ما نمی خواستیم تو فرزندت را بکشی. ما می خواستیم تو را امتحان کنیم. ما می خواستیم مقام تسلیم تو را ببینیم. ما می خواستیم ببینیم تو در مقابل امر ما چقدر فرمانبردار هستی. می فرماید: «و اذ ابتلی ابراهیم بکلماته فاتمهن قال انی جاعلک للناس اماماً.» خداوند ابراهیم را امتحان کرد و او به خوبی از عهده امتحانات بر آمد و خداوند گفت: «تو دیگر الگو، امام، پیشوا و رهبر هستی. کسانی که می خواهند یک انسان کامل شوند؛ باید از تو الگو بگیرند. البته ما در قرآن، کلمه انسان کامل نداریم، بلکه مؤمن کامل داریم.»
مؤسس و مسئول خیریه دوازدهم فرودین بانوان استان قم، با اشاره به کمال امام، عبودیت و بندگی را یکی از دلایل این کمال دانست و تصریح کرد: الحمدالله ما مفتخر به حیات در زمانی هستیم که افتخار درک کردن وجود امام را داریم. امامی که اگر او را انسان کامل ننامیم که خاص ائمه است؛ انسانی است که تا سر حد کمال رسیده است. این موضوع چند دلیل دارد: یکی اینکه ایشان بنده خالص و عبد و در مقابل خواست خدا تسلیم بودند. در زمان مبارزه و غیر مبارزه، به رضایت خدا می اندیشیدند. بارها می گفتند اکنون وظیفه ما مبارزه کردن و جنگیدن است. اگر پیروز شدیم؛ فبها و اگر نشدیم؛ به وظیفه خود عمل کرده ایم و بیشتر از این از عهده مان بر نمی آمد. به وظیفه مان در مقابل خدا عمل کرده ایم.
فریده مصطفوی با ذکر خاطره ای یادآور این مطلب شد که امام در پی اشتهار نبودند و حتی تا سال 41، یک عکس شش در چهار نداشتند.
وی افزود: بعد از فوت حضرت آیت الله العظمی بروجردی، طلبه های طرفدار امام، یک عکس می خواستند تا بیوگرافی زندگی امام را بنویسند. امام عکس نداشتند. وقتی از روزنامه برای مصاحبه نزد امام آمدند، امام بلند شدند با اشاره دست، آن دو خبرنگار را که کنار اتاق نشسته بودند، به بیرون راهنمایی کردند و به بقیه گفتند که آقایان را از در منزل به بیرون راهنمایی کنید. من ننشسته بودم که آقای بروجردی فوت کنند که بیایند با من مصاحبه کنند.
دختر گرامی حضرت امام افزود: اما همین امام سال 41 وقتی قضیه انجمنهای ایالتی و ولایتی مطرح شد و سپس سال 42 گاهی مدت ها می نشستند و عکاسان از ایشان عکس می گرفتند. امروز دیگر امام تشخیص می دادند که باید عکسشان در روزنامه ها، خیابان ها و شهرها باشد. باید مردم ایشان را بشناسند و مبارزه ایشان را ببینند و کمک کنند تا بدین وسیله پیروزی محقق شود. در ایام عاشورای 42 هر علم و هیئت، چند عکس امام را به بیرق های خود سنجاق کرده بودند. امام تشخیص داده بودند که اکنون دیگر وقت آن نیست که بگویند من عکس شش در چهار ندارم.
وی با تأکید بر شجاعت امام گفت: شجاعت از صفات بارز ایشان بود. از تهدید، زندان، سلول، تخریب و تضعیف هراسی نداشتند. در ایام مبارزه، هر روز امام را به یک شکل تخریب می کردند. انواع تهمت ها را به ایشان می زدند. امام اصلاً اعتنا و دفاع نمی کرد. کار خود را انجام می داد. از هیچ چیز نترسیدند. تبعید شدند. وقتی دولت عراق ایشان را از ادامه اقامت منع کرد، ایشان به کویت رفتند. دولت کویت ایشان را راه نداد. آنجا با ایشان مصاحبه کردند که اگر همه کشورها به دستور ایران و آمریکا، مانع ورود شما شوند؛ چه می کنید؟ امام فرمودند: «اگر چنین کنند، من فرودگاه به فرودگاه می روم و آنجا صدای مظلومیت مردم ایران را به گوش جهانیان می رسانم. با کشتی بندر به بندر می روم و ظلم و جنایت و اجحاف در حق مردم ایران را به گوش همه جهانیان می رسانم.» یعنی من فقط خدا را دارم. اوست که مرا هدایت می کند و از او دستور می گیرم و تابع او هستم.
عضو شورای سیاست گذاری حوزه علمیه خواهران کشور، شهادت حاج آقا مصطفی را از ترفندهای رژیم برای از پا در آوردن امام عنوان کرد و افزود: پسرش را شهید کردند؛ پسری که دارای فضیلت های علمی و اخلاقی بود. امام در واکنش به خبر شهادت فرزندشان، فقط به گفتن «انا لله و انا الیه راجعون» بسنده کردند. امام بی جهت از کسی تعریف نمی کردند، اما در مورد حاج آقا مصطفی گفتند: «مصطفی امید آینده اسلام بود.» وقتی بعد از گذشت هفت روز، درس را آغاز کردند گفتند: «مرگ مصطفی یکی از الطاف خفیه الهی است.» در این جمله، یک کتاب حرف نهفته است. زمانی که این جمله امام به ایران و به گوش مردم رسید، مردم از این واکنش امام متعجب شدند. بعد از یک سال و اندی که انقلاب به پیروزی رسید، تازه مردم فهمیدند امام چه گفت و از همان روز، ایران دیگر آرام نگرفت. رژیم تلاش خود را برای از پا در آوردن امام انجام داد، اما این شهادت یک سر سوزن در تصمیم ایشان برای مبارزه خلل وارد نکرد؛ حتی ایشان را مصمم تر و قوی تر کرد و انگیزه بیشتری به ایشان بخشید. در صورتی که آن ها فکر می کردند اگر آقا مصطفی از دنیا برود؛ امام از دنیا می بُرد، منزوی می شود و از مبارزه دست می کشد. هنوز فکر می کردند امام برای دنیا کار می کند. اما دیدند امام بعد از گذشت یک هفته، اطلاعیه دادند و از مردم ایران تشکر کردند و از مردم خواستند وحدت خود را حفظ کنند؛ چون رسیدن به دوست نزدیک است. می گویند در صحرای کربلا هر وقت یکی از جوان های امام حسین (ع) به زمین می افتاد و از دنیا می رفت، دشمن تصور می کرد حضرت دیگر کمر راست نمی کند، اما می دیدند چهره حضرت بشاش تر می شود؛ چون می دید همه یکی یکی می روند و نوبت او می شود و به خدا نزدیک تر می شود.
وی در ادامه اضافه کرد: کسی که به کارش ایمان، باور و یقین داشته باشد، با رفتن ها سست نمی شود. همان اوایل انقلاب، بسیاری از عزیزان امام را کشتند. همه از فرزندان و شاگردان خاص امام بودند. آقایان مطهری، بهشتی، قدوسی، دکتر مفتح و ... همه جزء طلبه های علاقه مند و مریدان پروپا قرص امام بودند. الحمدالله تلاش ها و کمک های شبانه روزی مردم، سخنرانی ها و ملاقات ها ادامه داشت تا شبی که به مدرسه علوی حمله کردند. تا صبح، مدرسه را بمباران کردند، اما کاری از پیش نبردند و انقلاب به پیروزی رسید.
دختر گرامی امام در پایان صحبت هایش، به تبیین وظایف امروز ما در قبال انقلاب و امام راحل پرداخت و گفت: ما در مقابل امام و این همه شهید وظیفه ای داریم. ما وظایفی داریم در مقابل امام که جز خدا به هیچ چیز توجه نداشت و حتی حاضر نبود زیر پایش فرش بیندازد. وظیفه ما چیست؟ نمی گویم باید کار امام را انجام دهیم. وظیفه ما این است که همیشه حالت ستیزه جویی در مقابل جرم داشته باشیم. اگر می توانیم بجنگیم، حرف بزنیم، مخالفتمان را ابراز کنیم و اگر نمی توانیم؛ در دل خود انزجار داشته باشیم. تنفر را به روی خود بیاوریم، نه اینکه بی تفاوت باشیم. ما باید به نحوه زندگی و همسر داری و فرزند پروری خود دقت کنیم تا بتوانیم در جهت رضایت اهل بیت ائمه(ع) و امام و انقلاب حرکت کنیم. هر یک از شما پیکی باشید برای گروهی که در میان آن ها می روید. این انقلاب آسان به دست نیامده که آسان هم از دست برود. ما باید همیشه حامی انقلاب، رهبر و خدمتگزاران به این مملکت باشیم.
در ابتدای مراسم، حجت الاسلام والمسلمین سید مهدی مزراعی، مسئول نمایندگی ولایت فقیه در یگان حفاظت جماران و حرم، ضمن خیر مقدم به صبیه بزرگوار دختر امام، مجلس را به حدیثی از امام صادق (ع) مزیّن کرد:
الصادق علیه السلام قالَ: سَألتُهُ عن قولِ اللّهِ عَزَّ و جَلَّ «وَ إذ ابتلی ابراهیمَ رَبُّه بکلماتٍ فَاَتَمَهُنّ» ما هذه الکلماتُ؟ قالَ هی الکلِماتُ الّتی تَلقّاها آدَمُ مِن رَبّه فتابَ عَلیه و هُوَ أنَّه قال: یا رَبِّ أسئلکَ بِحَقِّ محمّدٍ و علیٍ و فاطمةَ والحسنِ و الحسینِ (علیهم السّلام) إلّا تُبتَ علیّ فَتابَ اللّهُ عَلَیه اِنَّه هُوَ التّوّابُ الرَّحیم
وی در توضیح حدیث گفت: از امام صادق (ع) پرسیدند: خدای متعال چگونه ابراهیم را آزمایش کرد؟ فرمود: با کلماتی که به آدم (ع) آموخت تا به سبب آن کلمات، توبه اش نزد پروردگار پذیرفته شود. آن کلمات، نام پیامبر اسلام، امیرمؤمنان (ع)، فاطمه (س) و حسن و حسین (ع) بود.
وی افزود: به برکت وجود نازنین اهل بیت عصمت و طهارت و با توکل و توسل بر آن ها، در قرن بیستم، روح اله ابرمرد تاریخ به کمک مردم، مسیر تاریخ را برای بشریت بر محور نورانیت اهل بیت و قرآن معنا کرد. مردی که روزنامه «الشرق الاوسط» درباره او نوشت: «ان الخمینی حیر الشرق و اعجز الغرب» امروز خداوند توفیق داده تا در کنار یکی از یادگاران امام، صبیه و فرزند عزیز ایشان باشیم. تمام وجود و سلول های ما و نسل ما تا روز قیامت، مدیون این مرد بزرگ است و اگر همه وجومان را در نزد پروردگار بشکافند؛ نام خمینی را می شنوند.