اینهاست که این حادثه را یک حادثه بزرگ تاریخى کرده است که تا زندهایم ما باید این حادثه را زنده نگه بداریم، چون دیگر نه حسینى پیدا خواهد شد نه قاسم بن الحسنى.
به گزارش جماران، ایشان در یکی از سخنرانیهای خود که در حسینیه ارشاد ایراد شده است ضمن انتقاد از جعلیات و داستان پردازیها دربارۀ حضرت قاسم و قصۀ دروغین دامادی او در کربلا به ذکر رشادتهای حضرت قاسم در صحرای کربلا و معرفت بالای ایشان با وجود سن کم میپردازد که در ادامه میخوانید.
تواریخ معتبر این قضیه را نقل کردهاند که در شب عاشورا امام علیه السلام اصحاب خودش را در خیمهاى «عِنْدَ قِرَبِ الْماءِ» جمع کرد. معلوم مىشود خیمهاى بوده است که آن را به مشکهاى آب اختصاص داده بودند و از همان روزهاى اول آبها را در آن خیمه جمع مىکردند. امام اصحاب خودش را در آن خیمه یا نزدیک آن خیمه جمع کرد. آن خطابه بسیار معروف شب عاشورا را در آنجا امام القاء کرد، که حالا نمىخواهم آن خطابه را براى شما به تفصیل نقل کنم. خلاصه به آنها مىگوید شما آزادید (آخرین اتمام حجت به آنها). امام نمىخواهد کسى رودربایستى داشته باشد، کسى خودش را مجبور ببیند، حتى کسى خیال کند به حکم بیعت لازم است بماند؛ خیر، همهتان را آزاد کردم، همه یارانم، همه خاندانم، حتى برادرانم، فرزندانم، برادرزادگانم؛
اینها هم جز به شخص من به کسى کارى ندارند؛ امشب شب تاریکى است؛ اگر مىخواهید، از این تاریکى استفاده کنید بروید و آنها هم قطعاً به شما کارى ندارند. اول از آنها تجلیل مىکند: منتهاى رضایت را از شما دارم، اصحابى از اصحاب خودم بهتر سراغ ندارم، اهل بیتى از اهل بیت خودم بهتر سراغ ندارم. در عین حال این مطالب را هم حضرت به آنها مىفرماید. همهشان بهطور دسته جمعى مىگویند: مگر چنین چیزى ممکن است؟! جواب پیغمبر را چه بدهیم؟ وفا کجا رفت؟ انسانیت کجا رفت؟ محبت و عاطفه کجا رفت؟ آن سخنان پرشورى که آنجا گفتند، که واقعاً انسان را به هیجان مىآورد.
یکى مىگوید مگر یک جان هم ارزش این حرفها را دارد که کسى بخواهد فداى مثل تویى کند؟! اى کاش هفتاد بار زنده مىشدم و هفتاد بار خودم را فداى تو مىکردم. آن یکى مىگوید هزار بار. یکى مىگوید: اى کاش امکان داشت بروم و جانم را فداى تو کنم، بعد این بدنم را آتش بزنند، خاکستر کنند، خاکسترش را به باد بدهند، باز دومرتبه مرا زنده کنند، باز هم و باز هم.
اول کسى که به سخن درآمد برادرش ابوالفضل بود و بعد همه بنى هاشم. همین که اینها این سخنان را گفتند، آنوقت امام مطلب را عوض کرد، از حقایق فردا قضایایى گفت، فرمود: پس بدانید که قضایاى فردا چگونه است. آنوقت به آنها خبر کشته شدن را داد. درست مثل یک مژده بزرگ تلقى کردند. آنوقت همین نوجوانى که ما اینقدر به او ظلم مىکنیم، آرزوى او را دامادى مىدانیم، تاریخ مىگوید خودش گفته آرزوى من چیست. یک بچه سیزده ساله معلوم است در جمع مردان شرکت نمىکند، پشت سر مردان مىنشیند. مثل اینکه پشت سر نشسته بود و مرتب سر مىکشید که دیگران چه مىگویند؟ وقتى که امام فرمود همه شما کشته مىشوید، این طفل با خودش فکر کرد که آیا شامل من هم خواهد شد یا نه؟ با خود گفت آخر من بچهام، شاید مقصود آقا این است که بزرگان کشته مىشوند، من هنوز صغیرم. یک وقت رو کرد به آقا و عرض کرد:
«وَ أَنَا فى مَنْ یقْتَلُ؟» آیا من جزء کشته شدگان هستم یا نیستم؟ حالا ببینید آرزویش چیست؟ آقا جوابش را نداد، فرمود: اول من از تو یک سؤال مىکنم جواب مرا بده، بعد من جواب تو را مىدهم. شاید (من اینطور فکر مىکنم) آقا مخصوصاً این سؤال را کرد و این جواب را شنید، خواست این سؤال و جواب پیش بیاید که مردم آینده فکر نکنند این نوجوان ندانسته و نفهمیده خودش را به کشتن داد، دیگر مردم آینده نگویند این نوجوان در آرزوى دامادى بود، دیگر برایش حجله درست نکنند، جنایت نکنند.
آقا فرمود که اول من سؤال مىکنم. عرض کرد: بفرمایید. فرمود: «کیفَ الْمَوْتُ عِنْدَک»؟ پسرکم، فرزند برادرم، اول بگو مردن، کشته شدن در ذائقه تو چه طعمى دارد؟ فوراً گفت: «احْلى مِن الْعَسَلِ» از عسل شیرینتر است؛ من در رکاب تو کشته بشوم، جانم را فداى تو کنم؟
اگر از ذائقه مىپرسى (چون حضرت از ذائقه پرسید) از عسل در این ذائقه شیرینتر است، یعنى براى من آرزویى شیرینتر از این آرزو وجود ندارد. ببینید چقدر منظره تکان دهنده است!.
اینهاست که این حادثه را یک حادثه بزرگ تاریخى کرده است که تا زندهایم ما باید این حادثه را زنده نگه بداریم، چون دیگر نه حسینى پیدا خواهد شد نه قاسم بن الحسنى. این است که این مقدار ارزش مىدهد که بعد از چهارده قرن اگر یک چنین حسینیهاى «1» به نامشان بسازیم کارى نکردهایم، و الا آن که آرزوى دامادى دارد، که همه بچهها آرزوى دامادى دارند، دیگر این حرفها را نمىخواهد، وقت صرف کردن نمىخواهد، پول صرف کردن نمىخواهد، برایش حسینیه ساختن نمىخواهد، سخنرانى نمىخواهد.
ولى اینها جوهره انسانیتاند، مصداق «انّى جاعِلٌ فِى الأرْضِ خَلیفَةً» «2» هستند، اینها بالاتر از فرشته هستند. فرمود: بله فرزند برادرم، پس جوابت را بدهم، کشته مىشوى «بَعْدَ انْ تَبْلَوُ بِبَلاءٍ عَظیمٍ» اما جان دادن تو با دیگران خیلى متفاوت است، یک گرفتارى بسیار شدیدى پیدا مىکنى. (چون مجلس آماده شد این ذکر مصیبت را عرض مىکنم.) این آقا زاده اصلًا باک ندارد. روز عاشوراست. حالا پس از آنکه با چه اصرارى به میدان مىرود، بچه است، زرهى که متناسب با اندام او باشد وجود ندارد، خُود مناسب با اندام او وجود ندارد، اسلحه و چکمه مناسب با اندام او وجود ندارد. لهذا نوشتهاند همینطور رفت، عمامهاى به سر گذاشته بود «کأَنَّهُ فَلْقَةُ قَمَرٍ» همین قدر نوشتهاند به قدرى این بچه زیبا بود، مثل یک پاره ماه. این
جملهاى است که دشمن در باره او گفته است. گفت:
بر فرس تندرو هر که تو را دید گفت
برگ گل سرخ را باد کجا مىبرد؟
راوى گفت نگاه کردم دیدم که بند یکى از کفشهایش باز است، یادم نمىرود که پاى چپش هم بود. معلوم مىشود که چکمه پایش نبوده است.
حالا آن روح و آن معنویت چه شجاعتى به او داد، به جاى خود، نوشتهاند که امام [کنار] درِ خیمه ایستاده بود. لجام اسبش به دستش بود، معلوم بود منتظر است. یکمرتبه فریادى شنید. نوشتهاند مثل یک باز شکارى- که کسى نفهمید به چه سرعت امام پرید روى اسب- حمله کرد. مىدانید آن فریاد چه بود؟ فریاد یا عمّاه، عموجان! عموجان! وقتى آقا رفت به بالین این نوجوان، در حدود دویست نفر دور او را گرفته بودند. امام که حرکت کرد و حمله کرد، آنها فرار کردند. یکى از دشمنان از اسب پایین آمده بود تا سر جناب قاسم را از بدن جدا کند، خود او در زیر پاى اسب رفقاى خودش پایمال شد. آن کسى که مىگویند در عاشورا در زیر سم اسبها پایمال شد در حالى که زنده بود، یکى از دشمنان بود نه حضرت قاسم.
حضرت خودشان را رساندند به بالین قاسم، ولى در وقتى که گرد و غبار زیاد بود و کسى نمىفهمید قضیه از چه قرار است. وقتى که این گرد و غبارها نشست، یک وقت دیدند که آقا به بالین قاسم نشسته است، سر قاسم را به دامن گرفته است. این جمله را از آقا شنیدند که فرمود: «یعِزُّ عَلى عَمِّک انْ تَدْعوهُ فَلا یجیبُک اوْ یجیبُک فَلا ینْفَعُک» یعنى برادر زاده! خیلى بر عموى تو سخت است که تو بخوانى، نتواند تو را اجابت کند، یا اجابت کند و بیاید اما نتواند براى تو کارى انجام بدهد. در همین حال بود که یک وقت فریادى از این نوجوان بلند شد و جان به جان آفرین تسلیم کرد.
و لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلى العظیم. و صلّى اللَّه على محمّد و اله الطاهرین، باسمک العظیم الاعظم الاعز الاجل الاکرم یا اللَّه ....
پانویس
(1). [حسینیه ارشاد]
(2). بقره/ 30.
منبع:
پایگاه اینترنتی شهید مطهری (motahari.ir)
حماسه حسینی صفحه 69-72
لینک دانلود کتاب حماسه حسینی جلد اول و دوم:
http://lib.motahari.ir/Downloadmanager.aspx?zip=false&ids=276
http://lib.motahari.ir/Downloadmanager.aspx?zip=false&ids=277