حدود چهل سال در خدمت امام بودم، اما معتقدم آن مقدار که امام ما را میشناخت، ما امام را نشناختهایم.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، حجت الاسلام سید عبدالمجید ایروانی، یکی از مسئولان دفتر امام میگوید: اگر چه ما هم معتقد بودیم که امام ما را از خودمان بهتر میشناسد، اما وقتی که با ما مواجه میشدند به گونهای رفتار میکردند که گویا اصلا ماهیتمان را نمیشناسند و به صورت و سیمای خودشان نمیآوردند. نه تنها از اینکه اسرار مردم را فاش نمیکردند و هیچگاه پرده از کار مردم و عیبهای آنها کنار نمیزدند و به شدت از این کار پرهیز میکردند، بلکه به خود انسان هم چنین وانمود میکردند که هیچ عیبی از شما را نمیدانم.
وی افزود: به این ترتیب انسان خیال میکرد که «رفتم خدمت امام و مسائل را گفتم و چند دروغ هم مثلا ردیف کردم و ایشان هم متوجه نشدند!». در صورتی که امام معمولا اصل ماجرا را میدانستند. امام حتی پیش خود انسان هم پرده از کاستیها و ضعفهایش بر نمیداشتند و نمیگفتند که من میدانم که شما چکاره هستید! بعدها اگر خطایی فاحش از آن فرد سر میزد شاید اشارهای میکردند.
ایروانی در همین خصوص میگوید: مثلا در یکی از بیاناتشان به این مطلب اشاره فرمودند: یکی از سردستههای منافقین به نجف آمد و مدتی ماند. شب و روز هم مطلب مینوشت و خودش را داغ و متدین قلمداد میکرد؛ ولی آن وقت هم من میدانستم که این آقا کج است و کج فکر میکند. این حرف را هم امام بنا به مناسبتی که پیش آمده بود فرمودند، ولی آن وقت به آن آقا نفهمانده بودند که میدانند او چه کاره است. آن شخص مدتی آنجا مانده بود و خیال میکرد که امام ماهیت او را نشناختهاند. امام اسرار افراد را هیچگاه فاش نمیکرد.
وی تاکید میکند: یکی از علتهای پیشرفت مقاصد و اهداف عالی امام در پیروزی انقلاب اسلامی هم همین مطلب بود. اگر امام اظهار میکردند که این مطلب را میدانم، من نوعی که خبر خدمت امام میبردم کمی دلسرد میشدم که خوب امام موضوع را میداند. اگر مطلب و موضوع بعدی پیش میآمد، کمی تامل میکردم که چرا بردم خدمت امام! خود امام که اینها را میداند! و به این ترتیب رسیدن اخبار به امام قطع میشد. به همین دلیل امام میدان میدادند که هر کس بیاید و صحبت کند اگر هم میدانستند نمیگفتند که میدانند. تا آن فرد بعدها هم اگر خبری داشت بیاید و به امام بگوید. چرا که این امکان وجود داشت خبری که بعدها میآورد امام از آن مطلع نباشد.
منبع: خاطرات حجت الاسلام سید عبد المجید ایروانی، برداشتهایی از سیره امام،جلد 4، چ1، ص258